Buszujący w zbożu

Buszujący w zbożu... można być rzec buszujący w mieście. Książka ta opowiada o nastolatku, który opuszcza swoje liceum i udaję się w podróż do domu, która rozciąga się na całą książkę. W obawie przed reakcją rodziców, z powodu oblania egzaminów, młody bohater Holden Caulfield postanawia poznać trochę życia, mając 180 dolarów na koncie. Czując się przez chwilę wolnym, zapomina o problemach edukacyjnych i o czekających go trudnych rozmowach z jego rodzicami.

W trakcie wspomnianej podróży napotyka ON różnych ludzi, wchodząc z nimi w różnego typu relacje. Zamierzone lub przypadkowe. Przez cały czas Holden zadaje sobie pytania typu a z kim by tu jeszcze się spotkać, a gdzie, a dlaczego z tą, a nie z inną osobą, o co zapytać, czy mnie jeszcze pamięta, czy będzie chciał ze mną rozmawiać, choć wie, że się nie lubiliśmy itd. Taki brak zdecydowania, zaplanowania, konkretności, stabilności w sposobie myślenia ma być sposobem Salingera na pokazania okresu młodości, charakteryzującej się przecież niestabilnością, obawą o przyszłość. Młodości, która w dalszej perspektywie jest pokazana jako przeciwieństwo do okresu bycia człowiekiem dorosłym. Odwiedzanie kolejnych barów, kin czy innych miejsc przeznaczonych do nocnej rozrywki stają się dla Holdena swego rodzaju lekcją życia i to z wszystkimi jej blaskami i cieniami. Niejednokrotnie ciemne barwy oddziaływają na bohatera w sposób negatywny. Np. bójka w hotelu wskutek nieopłacenia prostytutki, czy odmowa jego dziewczyny na wspólny wyjazd i zamieszkanie razem. Holden nie potrafi zrozumieć negatywnego stanowiska innych osób. Często przez ciągłe dopytywanie, celem wyjaśnienia - dlaczego nie, spotyka się z odmową z drugiej strony. Napotyka ON pewnego rodzaju niewidoczną ścianę, której sam nie jest w stanie pokonać, aby zrozumieć odpowiedź, problem. Skutkiem tego jest narastające zniecierpliwienie, frustracja. Częstymi tematami rozmów między poszczególnymi postaciami książki jest seks, stosunek do dziewczyn, relacje międzypłciowe itd. Na przykładzie podróży Holdena, która szybko staje się lekcją dojrzewania oraz próbą zrozumienia świata dorosłych. Salinger pokazuje problemy nastolatków, z którymi ci zmagają się w okresie dojrzewania. Bohater ocenia swoich rozmówców, zazwyczaj negatywnie, przedstawiając mniej lub bardziej rzeczową argumentację. Tym samym Holden nie ogranicza się do zwykłego, infantylnego nie, bo nie. Salinger pokazuje, iż pod widoczną, fizyczną warstwą nastolatka, schowana jest dojrzała jak na swój wiek postać chłopaka, który ma wyrobione zdanie na różne tematy. Chłopaka, który nie tylko próbuje pokazać wszystkim na siłę, iż jest dorosły, np. przez zamawianie alkoholu w barach, palenie papierosów, czy stosowanie wulgaryzmów, czyli poprzez typowe zachowanie zarówno nam współczesnych nastolatków, jak i dla nastolatków lat 50 ubiegłego wieku. Ale chłopaka, który będąc przedstawicielem pewnej grupy wiekowej, dąży samodzielnie do poznania siebie i otoczenia. Holden jest postacią bardzo spostrzegawczą, co jest raczej nietypowe u chłopców. Fakt ten stanowi dowód na jego wrażliwość, dzięki której jest ON w stanie analitycznie podejść do otaczającego go świata. Jednocześnie zadając nieustannie pytania, dlaczego…?

Książka adresowana w pierwszej kolejności do nastolatków, zarówno na poruszoną w książce tematykę, ale i ze względu na język stosowany przez autora.

"Lepiej nikomu nic nie opowiadajcie. Bo jak opowiecie – zaczniecie tęsknić"

Holden Caulfield od samego początku aż do końca książki sprawia wrażenie aroganckiego, myślącego tylko o sobie smarkacza. To jednak tylko złudzenie. Poprzez kilka dni, spisanych w formie pewnego rodzaju pamiętnika, Holden obnaża hipokryzję świata - szczególnie osób dorosłych. Sam mając naturę buntownika, krytykuje wszelakie wady naszego społeczeństwa: rolę pieniądza, złudne nadzieje miłości, kontrastowość naszego społeczeństwa i niechęć międzyludzką.

Dzięki językowi powieści - sposobie "mówienia" narratora, dostrzegamy naszą codzienność: prostą, swojską, bez zmanierowania. W każdym rozdziale dostrzegamy wady świata - nasze słabości. Powieść Salingera słusznie w środowisku literackim ma status legendarnej.

Dla mnie "Buszujący w zbożu" był genialną przygodą nastolatka - buntownika - powieścią w pełni zachęcającą do refleksji nad obecnym stanem człowieczeństwa. Podsumowując: książka - arcydzieło.

Nieraz sięgam po mało znaną książkę stanowiącą nie lada wyzwanie, niosącą pewną tajemnicę, którą odkrywam z każdą kolejną stroną. Wielokrotnie taka powieść okazuje się wspaniałą ucztą literacką, którą wspominam z rozrzewnieniem i szczerze polecam innym czytelnikom. Z kolei innym razem zdarza mi się skusić na bardzo znaną i często chwaloną lekturę, zakwalifikowaną do miana fenomenu, z którym koniecznie należy się poznać. Z tego względu sięgnęłam po "Buszującego w zbożu" Salingera - książki wychwalanej oraz rekomendowanej przez wiele osób. Niestety, tym razem zawiodłam się na całej linii...

Holden Caulfield to szesnastolatek, który nader sceptycznie podchodzi do otaczającej go rzeczywistości. Zamiast cieszyć się młodzieńczą beztroską, czerpiąc z niej wszystko, co najlepsze, nieustannie narzeka i doszukuje się samych mankamentów. Chłopiec nie potrafi pogodzić się z powszechną nikczemnością, dwulicowością oraz niefrasobliwością, co wpływa na jego negatywny stosunek do ludzi oraz różnorodnych zdarzeń, jakie go spotykają. Pomimo swojego młodego wieku, Holden jest dobrym obserwatorem, cynicznie oraz z ogromną rezerwą podchodzącym do wszystkiego, co go otacza. Jego buntownicza natura skłania go do ucieczki ze szkoły i buszowania po Nowym Jorku w poszukiwaniu siebie...

"Cholerne pieniądze. Zawsze w końcu człowiekowi ością w gardle staną." *

Główny bohater nie wzbudził we mnie pozytywnych emocji, a wręcz przeciwnie - irytował mnie na każdym kroku. Najpierw zachowuje się jak niedojrzały dzieciak, robiąc głupkowate kawały, żeby za chwilę snuć refleksje na poważne tematy, zwracając uwagę na rozmaite defekty w sprawach damsko-męskich, religijnych, rodzinnych czy społecznych. Holden Caufield dostrzega, że życie jest teatrem, w którym każdy człowiek odgrywa pewną rolę, nierzadko zupełnie bezmyślnie i bezrefleksyjnie. Szesnastolatek zwraca uwagę na wszelkie błędy ludzkie, jednocześnie nieustannie popełniając je. Taka hipokryzja działa na mnie jak płachta na byka.

Akcja książki toczy się niezwykle powściągliwie, a wręcz flegmatycznie i nieinteresująco. Narracja prowadzona przez samego głównego bohatera nie zachwyciła mnie, a jedynie zachęcała do rzucenia książki w kąt. Nieustannie drażniła mnie sama postawa Holdena - wszystkowiedzący i zadufany w sobie podlotek, który neguje dosłownie wszystko, samemu nie będąc ideałem. Zirytowało mnie także ciągłe nadużywanie wyrazu fakt - autor wcisnął je dosłownie wszędzie, czego zupełnie nie pojmuję.

Jerome David Salinger nie zainteresował mnie swoim dziełem. Nie doświadczyłam fenomenu tej historii, a co więcej - z niecierpliwością wyczekiwałam końca. Nie zachwyciła mnie ani fabuła, ani użyty język - nie ujrzałam żadnego głębszego przesłania w tej opowieści. Doczytałam ją do końca jedynie dlatego, iż prowadziła mnie wiara w to, że autor jeszcze mnie czymś zaskoczy bądź zachwyci. Moja wiara okazała się złudna, czego bardzo żałuję.

* cytat ze str. 103

[Adres usunięty]

Buszujacego w zbożu już kiedyś czytałam, teraz postanowiłam sobie go odświeżyć. To jedna z tych książek, które trudno jednoznacznie przyporządkować do określonej kategorii przed jej przeczytaniem. Nie szukajcie więc opisu z tyłu okładki, tę książkę trzeba po prostu przeczytać i poczuć. Nie jest to historia z zawrotnym tempem fabuły, wciągająca bez opamiętania, ale zdecydowanie wymagająca skupienia i skłaniająca do refleksji.

Książka jest swego rodzaju zbiorem przemyśleń nastolatka niezgadzającego się z porządkiem świata, krytykującego stereotypy, zakłamanie i sztuczne zachowania. Po wydaleniu ze szkoły, w wyrazie buntu postanawia nie wracać do rodzinnego domu, lecz spędzić kilka dni w wielkim mieście. Podczas tułaczki ulicami Nowego Jorku, oddaje się różnym formom rozrywki, które skrupulatnie nam opisuje.

Jak to bywa z klasykami - jedni je kochają, inni nienawidzą. Ja ulokuję się gdzieś po środku. Doceniam specyficzny język i styl oraz refleksję, do której zmusza nas autor. Podziwiam za stworzenie ponadczasowego dzieła. Czytając jednak inne recenzje, zauważam u siebie brak bezgranicznego zachwytu nad tą pozycją, jaki można zaobserwować u innych osób piszących i tej książce.

Holden Caulfield jest szesnastoletnim uczniem, który nie może pogodzić się z otaczającą go głupotą i podłością, a przede wszystkim z zakłamaniem. Ucieka ze szkoły, by przez kilka dni „buszować” po Nowym Jorku.

„Buszujący w zbożu” wskoczył na pierwsze miejsce w kategorii klasyk. Widziałam, że wiele osób narzeka na rozciągniętą akcję i nie może wciągnąć się w fabułę. Ja nie miałam takiego problemu. Język i akcja bardzo do mnie przemówiły. Wczułam się we wszystkie wydarzenia i bardzo polubiłam głównego bohatera.

Historia „Buszującego ...” pokazuje, że nie każdy musi od razu wiedzieć co chce robić w życiu. Pewnie wielu z nas miało taki moment i potrzebę, aby zatrzymać się i zastanowić czy zmierzamy w dobrym kierunku.

Pierwszy raz zdarzyło mi się, że specjalnie przedłużałam czas czytania. Bardzo nie chciałam rozstawać się z książką i Holdenem. Z pewnością będę wracać do „Buszującego w zbożu”, by móc raz jeszcze przeżyć tę historię.