Burza

Justyna Lewicka pragnie odejść z policji, jednak były mąż namawia ją, by dołączyła do jego zespołu i zajęła się dziwną sprawą, która do niego trafiła. W środku lata znalezione zostaje ciało chłopca w zimowej kurtce. Nikt nie wie, kim on jest, ale sprawa jest pilna i ściśle tajna. Równocześnie w tym samym czasie Oskara, człowieka, który nie istnieje w żadnych oficjalnych bazach danych, ścigają Oni. Mężczyzna nie wie, kim są, ale zdaje sobie sprawę, że chcą mu robić krzywdę.

Burza Mieczysława Gorzki to powieść, w której mamy dwoje głównych bohaterów. Oskar jest tajemniczym mężczyzną. Ukrywa się, jest skryty, wycofany i przewrażliwiony na punkcie ostrożności i chronienia własnej prywatności. Mężczyzna boi się burzy, która zwiastuje dla niego coś niedobrego. Drugą bohaterką jest Justyna. Jest policjantką, która chce rzucić pracę po przejściach, jakie niedawno ta jej zafundowała. Jest wygadana, odważna i ma otwarty umysł i cięty język.

Powieść skupia się na rozwiązaniu sprawy morderstwa chłopca. Dziecko zostało znalezione w lesie, miało na sobie zimowe ubrania, co nie pasowało do pory roku, gdy odkryto ciało. Justyna prowadzi tę sprawę, jednak nie jest tak łatwo, jak sądziła. Pojawiają się wątki paranormalne, w które ciężko jej uwierzyć. Logiczne wyjaśnienia związane z fizyką, teorią czasu, podróżami w czasie są tu podstawą do rozmów ze współpracownikami, jednak nadal nie jest to coś, co łatwo przyswoić.

Autor sprawnie buduje napięcie. Umie podgrzać lub zmrozić atmosferę. Sceny w domu Oskara były genialne, właśnie takie lubię – niby miejsce, w którym powinniśmy czuć się bezpiecznie, a jednak coś zakłóca ten spokój. W odpowiednich momentach akcja przyspiesza, sprawiając, że nie można się oderwać od lektury. Dzięki temu, że Justyna jest laikiem w sprawach, których dotyka jej śledztwo, możemy śledzić długie i szczegółowe wyjaśnienia obeznanych w tych kwestiach ludzi. Wyjaśnienia wpleciono w rozmowy w sposób udany – nie czułam się jak na nudnym wykładzie, bo opisano wszystko dokładnie i z podaniem przykładów.

Przyznam, że nie przypadło mi do gustu rozwiązanie sprawy. Czułam się zagubiona, a wątki paranormalne mnie rozczarowały. Liczyłam na thriller, w którym będzie zaskakujące rozwiązanie, a to było jakby przekombinowane. Rozumiem, że może się niektórym spodobać, nie mówię, że jest złe, tylko do mnie nie trafiło. Chociaż przyznam, że napięta atmosfera była wykreowana bardzo dobrze, a to duży plus. Zaletą powieści jest również fakt, że obserwujemy początkowo dwie osobne historie, które w pewnym momencie łączą się w jedno. Nie wiedziałam, jak autor je splecie, ale wyszło to całkiem nieźle.

Tym razem nie jestem zachwycona lekturą. Słyszałam wiele pozytywnych opinii na temat twórczości autora, dlatego sięgnęłam po jego nową książkę i… nie zaiskrzyło między nami. Nie skreślam jednak Mieczysława Gorzki, chętnie przekonam się, jak spodobają mi się inne jego powieści.

Burza trafi szczególnie do fanów science-fiction. Na pewno będziecie zadowoleni z teorii zaserwowanych w powieści. Możecie też liczyć na zwroty akcji, pościgi, elementy nadprzyrodzone, a także napiętą atmosferę.

Lubię książki Mieczysława Gorzki ale ta pozycja nie przemawia do mnie.Jest tu mętlik połączeń kryminału,horroru,f-s, thrilleru...za dużo,o wiele za dużo.Niektórym ta kompozycja gatunku przypadnie do gustu, inni, do których należę również ja, nie dały oczekiwanego zadowolenia. No cóż, nie przepadam za fantastyką, czy wątkiem paranormalnym i jeśli chodzi o ten gatunek literacki bardzo trudno mnie zadowolić.

Z drugiej strony jestem pełna podziwu dla autora,który wyszedł poza swoje schematy i spróbował sił w czymś innym,nie chcą być może zaszufladkowany do jednego gatunku.Ja jednak,nie będąc fanką tego gatunku nie potrafię w pełni docenić zalet tej lektury.Polecam te pozycje zdecydowanie fanom fantastyki i paranormalnym zjawiskom.

Mieczysław Gorzka, autor kryminalny, znany przede wszystkim z serii z policjantem Zakrzewskim, pokusił się o powieść fantastyczną, a dokładnie sci-fi. Oczywiście znajdziemy w niej i wątki kryminalne i te zaczerpnięte z thrillerów, jednak to sci-fi gra rolę pierwszorzędną. Książka nosi tytuł „Burza” i jest dobrą historią rozrywkową! Oczywiście wszystko zaczyna się od morderstwa, z tym że już tu pojawiają się pierwsze zaskoczenia – ciało jest nie jedno, a dwanaście dokładnie takich samych, a ofiara w środku lata ubrana jest w zimową kurtkę. Na stronach powieści kręci się też postać męska, mężczyzna, który chyba posiada jakieś dziwne moce – doznaje jakichś wizji, panicznie boi się też burzy. Bo burza przynosi Ich. Kim są? Fabuła tej powieści mocno czerpie z tego, co już znamy zarówno z literatury fantastycznej, jak i filmów, seriali tego gatunku. Tym, co podobało mi się najmocniej, to atmosfera, jaką udało się autorowi zbudować – jest klimatycznie, jest niepokojąco i niejasno – dostajemy jakieś tropy, swoją drogą często mocno zaskakujące, ale nijak samodzielnie nie da się złożyć ich w całość. Jeśli lubicie seriale Dark czy Stranger Things to będziecie i tą lekturą usatysfakcjonowani.

“W każdej chwili życie można zacząć od początku. Zawsze jest czas na dobro, które zastąpi zło i naprawi krzywdy”.

Komisarz Justyna Lewicka jest policjantką po przejściach, przebywa na urlopie i nie myśli o powrocie do pracy. Nie wszystko jednak idzie po jej myśli. Były mąż namawia ją, by podjęła się jeszcze jednej sprawy, chodzi o zabójstwo chłopca, którego ciało znaleziono w lesie nad jeziorem. Kobieta ma spore wątpliwości i obawy, jednak podejmuje decyzję o powrocie. Sprawa nie jest prosta, brakuje jakiegokolwiek punktu zaczepienia, nie można ustalić tożsamości chłopca. Śledztwo praktycznie utknęło w martwym punkcie i wtedy na jej drodze staje Oskar. Mężczyzna nie figuruje w bazie danych, ma dar przenikania między światami i potrafi zmienić rzeczywistość. To właśnie do niego udaje się chłopiec i prosi o pomoc. Justyna i Oskar połączą siły, czy uda im się wygrać z czasem?

Podczas czytania tej książki wyobraźnia ma spore pole do popisu. Akcja powieści toczy się dynamicznie, zaskakuje i niezmiennie intryguje. Fabuła ciekawie poprowadzona, początkowo wydaje się być zagmatwana, jakby chaotyczna. Z biegiem wydarzeń wszystko nabiera sensu, jest po coś. Tutaj nie ma mowy o nudzie. Dreszczyk napięcia towarzyszy nam od początku do końca. Oskar jest postacią nietuzinkową, zaskakującą, wzbudził moją sympatię. Jego dar jest dla niego utrapieniem, mężczyzna bardzo nie lubi burzy. I postacie, które ścigają Oskara, niezmiennie mnie intrygowały.

Zagadka kryminalna przykuwa uwagę, jest trudna do rozgryzienia. Autor umiejętnie wodzi nas za nas, fakty, jakie wychodzą na jaw podczas śledztwa, zaskakują i niepokoją. Do tego dochodzą zjawiska paranormalne i nadprzyrodzone, dziwne stwory, bestie. Losy bohaterów w pewnym momencie się krzyżują i rozpoczyna się dramatyczna walka o życie.

Wciągająca, nietuzinkowa, tajemnicza, chwilami dziwna historia. Powiedziałabym, że to kryminał z wątkami fantasty, który czytało się przyjemnie i szybko. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

Oskar to człowiek, który tak naprawdę nie istnieje. Na próżno szukać go w jakichkolwiek bazach danych. Mężczyzna nie pozostawia po sobie ani śladu. Oskar posiada jednak dar, który bardzo go wyróżnia. Potrafi on zakrzywiać rzeczywistość do swoich potrzeb. Wydarzyło się coś złego? Dla Oskara to żaden problem! Już za chwilę cofnie się w czasie by naprawić błędy. Jednak dar niesie za sobą ogromne zagrożenie! Na Oskara polują Oni. Mroczne istoty, które nie dopuszczą by Oskar bezkarnie przenosił się w czasie. Pewnego dnia mężczyzna zauważa tajemniczego chłopca, który mimo upałów panujących w środku lata ubrany jest w zimową kurtkę. Chłopiec niespodziewanie prosi go o pomoc.

Justyna Lewicka to twardo stąpająca po ziemi policjantka po przejściach. Właśnie trafia do grupy  ABW mającej na celu wytropić mordercę nieznanego dziecka. Tożsamości ofiary nie można w żaden sposób ustalić. Kiedy z czasem zostają odkrywane kolejne, identyczne zwłoki zamordowanego dziecka, sprawa nabiera coraz bardziej tajemniczego znaczenia.

Pewnego dnia drogi Justyny i Oskara przecinają się. Para będzie musiała rozwiązać jedną z najbardziej tajemniczych zagadek z jakimi kiedykolwiek się zetknęła.

Mieczysław Gorzka serwuje nam idealnie skomponowaną mieszankę gatunków! Autor miesza ze sobą w iście mistrzowskim stylu różne style tworząc niezwykle wciągającą powieść, od której nie sposób się oderwać dopóki wraz z bohaterami nie odkryjemy prawdy o zamordowanym chłopcu i tajemniczych, mrocznych istotach ścigających Oskara. Książka zaczyna się jak rasowy kryminał. Mamy zagadkę kryminalną, policjantkę, której życie prywatne wywróciło się do góry nogami i która właśnie próbuje stanąć na nogi. Mamy również bohatera, który dzięki swoim unikatowym umiejętnością dostarcza nam wrażeń jakie znamy z powieści czy filmów sf! Już za chwilę standardowy kryminał nabierze niebywałego rozpędu i przemieni się w fascynujący miks naszpikowany wątkami spod znaku science fiction! Co pewien czas autor będzie podrzucał nam również zagrywki typowo horrorowe! Czytając "Burzę" z pewnością nie jeden raz traficie na fragmenty idealnie pasujące do świata horroru! Te fragmenty szybko przyprawią Was o gęsią skórkę oraz nadadzą powieści dodatkowego charakteru!

"Burza" stanowi idealnie skomponowany miks gatunkowy! Autor bardzo dobrze postarał się o to, abyśmy nie mogli oderwać się od tej książki już praktycznie od samego początku! Kiedy zaczynamy zastanawiać się o co tak naprawdę chodzi w całej powieści, Pan Gorzka wyciąga kolejny as z rękawa, który wiedzie nas w całkowicie innym kierunku!

"Burza" okazała się totalną nawałnicą, która szturmem zawindowała się bardzo wysoko na mojej liście najlepszych książek tego roku! Miks jaki stworzył autor to kawał dobrej roboty! Kawał dobrej literatury, który swoim charakterem przywiedzie Wam na myśl pióro Koontza lub Kinga!

Wartka akcja "Burzy", idealnie zestawione ze sobą proporcje kryminału, thrillera sf i horroru, charakterystyczni bohaterowie to przepis na sukces tej powieści! Dajcie się porwać nawałnicy, jaką przedstawia Wam Pan Gorzka! Ta jedyna w swoim rodzaju "Burza" Was zachwyci!

BURZA… boisz się jej? Czasem przyjemna, czasem złowieszcza. Co za sobą niesie?

Są takie, które sprawiają, że mam ciarki, zwłaszcza wtedy, kiedy nie ma deszczu i wiatru, same dudnienia, grzmoty i są takie, których mogłabym słuchać godzinami…

Po najnowszą książkę @mieczyslawgorzka sięgnęłam ze względu na wcześniej przeczytaną serię „Cienie przeszłości”. To właśnie w niej podążałam za bohaterem ulicami Wrocławia i mojego osiedla(!) W tej powieści również znalazły się miejsca dobrze mi znane, co spowodowało, że od razu poczułam sentyment do tej historii.

Przeczytałam opis, który mocno mnie zaintrygował i wtargnęłam do dziwnego, specyficznego „świata” Oskara. To człowiek enigmatyczny. Mężczyzna, który nie widnieje w żadnych bazach danych. Ma pewien dar, którego niektórzy mogą zazdrościć, ale niesie za sobą wielkie niebezpieczeństwo, bo kiedy tylko próbuje zmienić rzeczywistość pojawiają się ONI, przed którymi musi uciekać. Jednak robi to ponieważ ma cel, pewien chłopiec poprosił go o pomoc…

To nie jest zwykła powieść, to książka, która zaskakuje, bo razem z bohaterem doświadczamy zjawisk można powiedzieć „nie z tego świata”! Przyznaję, że sporadycznie sięgam po tytuły, które zawierają w sobie niezrozumiałe dla normalnego człowiek wątki, elementy, które nie zdarzają się zwykłym ludziom, ale tutaj ten motyw sprawił, że wpadłam w wir zmian… czasu, przestrzeni i fizyki kwantowej 😉

Jest mrok, niepokój, strach, ucieczka, groza i walka z czasem, nie tylko tym tu i teraz, ale również z tym minionym.

Oskarowi w walce z wszelakimi przeciwnościami pomaga Justyna Lewicka, kobieta charakterna, silna, ostra i takich bohaterów lubię, bohaterów, którzy wnoszą pewnego rodzaju „smaczki” do całej historii. (Pozostali również mają w sobie iskrę!)

Czy ta burza przyniesie w końcu spokój? Przygotuj się na szybką akcję, która Cię pochłonie. Mam nadzieję, że żadna droga przed Tobą się nie zamknie 😉

To idealny przykład na to, że czasem warto poznać coś zupełnie nowego, coś co w pierwszej chwili może się wydawać historią nie dla Ciebie. Ja bawiłam się wybornie.

Oskar to człowiek, który oficjalnie nigdzie nie istniej i ma ogromny dar- może dobrowolnie zmieniać rzeczywistość. Problem, w tym, że za każdym razem, gdy tego próbuje zjawiają się „ONI” i próbują go zabić. Pewnego dnia do Oskara przychodzi chłopiec i błagalnie prosi o pomoc, której ten decyduje mu się udzielić. Niemal w tym samym czasie w mieszkaniu Justyny Lewickiej- policjantki po przejściach, zjawia się były mąż, namawiając ją by pomogła odnaleźć mordercę chłopca, którego ciało znaleziono nad jeziorem w lesie. Problem w tym, że policja nie ma żadnego punktu zaczepienia, a tożsamość chłopca wydaje się niemożliwa do ustalenia. Wszystkich ich losy skrzyżują się w niespodziewany sposób, którego finałem będzie dramatyczna walka o życie.

„Burza” Mieczysława Gorzki to wyjątkowo odważna propozycja ze strony autora, biorąc pod uwagę jego dotychczasowy dorobek literacki. Autor tym razem postanowił zaserwować swoim czytelnikom thriller mocno doprawiony elementami fantastyki ze świetnie skonstruowanym wątkiem kryminalnym w tle. Bardzo pomysłowo i co najważniejsze z sukcesem, bo czyta się to znakomicie. Sama fabuła nie wymaga od czytelnika wielkiego skupienia, pozwalając na pełen relaks w trakcie jej czytania. Autor bardzo sprawnie prowadzi nas krok po kroku w emocjonującą podróż po świecie pełnym zadziwiających zwrotów akcji, grozy, szaleństwa, a momentami wręcz obłędu.

Najnowsza książka Mieczysława Gorzki to z całą pewnością niemałe zaskoczenie dla każdego, kto chociaż raz sięgnął po jego wcześniejsze książki. Jednym to zaskoczenie zagwarantuje mnóstwo dobrej zabawy przy poznawaniu zupełnie nowego oblicza autora, u innych z kolei wywoła konsternację, a być może nawet i rozczarowanie. Proponuję przed sięgnięciem po lekturę nie nastawiać się na żadną z opcji i po prostu dać się porwać „Burzy”, by jej skutki z całą świadomością móc ocenić po jej zakończeniu. Dla mnie była to niezapomniana przygoda…

Współpraca z wydawnictwem Skarpa Warszawska.

Jestem fanką twórczości Mieczysława Gorzki. Seria książek „Cienie przeszłości” totalnie skradła moje serce, więc chyba nie będzie zdziwienia, że „Burzę” też musiałam przeczytać :)

Justyna Lewicka, policjantka po przejściach wraca do pracy by znaleźć mordercę chłopca, którego ciało zostało znalezione nad jeziorkiem w lesie. Tylko, że nie można ustalić tożsamości ofiary i nie ma żadnego punku zaczepienia. Kiedy w trakcie śledztwa Justyna trafia na Oskara zaczyna się szalony i najniebezpieczniejszy pościg w jej życiu! Czy uda jej się znaleźć mordercę chłopca?

Autor postanowił zaskoczyć swoich czytelników i napisał książkę, która zupełnie różni się od poprzednich jego tytułów. Zamiast kryminału, którego się spodziewałam, miałam okazję przeczytać historię z gatunku science fiction i muszę przyznać, że podoba mi się ten kierunek. Autor w tworzeniu tej historii wykorzystał swoje zainteresowanie fizyką kwantową i kosmologią, a to sprawiło, że przewracałam kolejne strony z ogromną ciekawością. Mimo że nie posiadam rozległej wiedzy w tych dziedzinach odniosłam wrażenie, że książka dopracowana jest w każdym najmniejszym szczególe, a przy okazji wciągnęła mnie w fascynujący świat, któremu na co dzień nie poświęcam zbyt dużej uwagi.

Bohater, który może zmieniać przeszłość, światy równolegle i tajemnicza zbrodnia to jedne z niewielu elementów tej historii, które sprawiły, że kolejne strony przewracały się same. Autor stworzył historię na miarę Stephena Kinga. Zaskakującą, pełną grozy i nieoczywistych zdarzeń, które w całości tworzą spójną i intrygującą całość, a tytułowa burza odgrywa w niej najważniejsza rolę.

„Burza” to książka, która jest powiewem świeżości jeśli chodzi o kryminały. Moja kryminalna dusza jest zachwycona i czeka na więcej, tak pokrętnych i nieoczywistych historii. To idealna pozycja na scenariusz filmowy! Ktoś się podejmie ekranizacji?

Polecam :)

,,Chciała coś powiedzieć, lecz nagle znieruchomiała, patrząc gdzieś na pole. Dwa cienie pełzły między zagonami kartofli. Mężczyzna też spojrzał w tamtą stronę. Z tej odległości w deszczu nie potrafili rozpoznać, z czym mają do czynienia. Wolał jednak nie sprawdzać. Pociągnął ją za ramię. Pobiegli do samochodu i po chwili odjechali z miejsca wypadku. Cienie zostały daleko w tyle, aż wreszcie zniknęły za zasłoną deszczu i ciemności"

Sam tytuł wywołał u mnie ciarki. Nie lubię burzy, choćby dlatego, że nigdy nie wiadomo, czego można się po niej spodziewać. Czy zakończy się łagodnie, czy rozpęta się na miarę huraganu, albo jeszcze gorzej. Może przesadzam, ale żywioły od małego przerażają mnie swoją potęgą.

Książka ,,Burza" Mieczysława Gorzki wiele razy wywoływała u mnie gęsią skórkę, dlatego że w niektórych momentach napięcie, które odczuwałam, było, jak z horroru.

W tej książce wyobraźnia autora nie zna granic. Nastawiałam się na kryminał, a dostałam mieszankę wybuchową. Oprócz wątku kryminalnego, który zaczyna się na początku, jest tutaj również thriller połączony z science fiction. Mimo że książka ma wiele gatunków w sobie, nie jest odrzucająca, wręcz przeciwnie takie połączenie bardzo mi pasowało. Fabuła oryginalna i na pewno to coś nowego na rynku czytelniczym.

Już od pierwszych stron robi się ciekawie, gorąco i intrygująco, gdyż zostaje znalezione czternaście zwłok tego samego chłopca w różnych miejscach. Na początku możemy pomyśleć, ale jak to, a tak to. Zwłoki są identyczne i DNA również się zgadza.

Później to już podróże w czasie, dawka horroru i inne tego typu sprawy. Zaskoczeni? Ja byłam bardzo zaskoczona, ale pozytywnie.

Zakończenie mogło być według mnie lepsze, ale nie zawsze książka spełnia 100% oczekiwań czytelnika. Mimo to jestem zachwycona tym, jak autor zgrabnie i dość solidnie poprowadził akcję. Brawa za to, że się nie pogubił w tych wszystkich gatunkach i stworzył coś naprawdę dobrego. Już dawno nie miałam takiego dreszczyku emocji. Niektóre momenty z książki na pewno zapamiętam na długo.

Dobra książka to taka, która wywołuje emocje. Nie ważne jakie, ważne, aby ją zapamiętać i mieć o czym dyskutować po przeczytaniu. Ta na pewno należy do tej grupy, która nie idzie w zapomnienie.

Jeśli szukacie czegoś oryginalnego, to polecam😁

Dziękuję za ciekawy i nietuzinkowy egzemplarz.

Połączenie thrillera z elementami science fiction. Połączenie, które nie tyle zaskakuje, ile wprawia w zdumienie i w poczucie niemałej konsternacji. Wyobraźcie sobie, że pewnego sierpniowego dnia zostają znalezione zwłoki dziecka, chłopca ubranego w zimową kurtkę. Mało tego, w rożnych miejscach bez większej logiki zostaje odnalezionych trzynaście takich samych ciał. W identycznym ubraniu, z jednakowymi, widocznymi zabrudzeniami i co więcej z nieodrodnym DNA…

I choć fantastyka kojarzy mi się z postaciami urojonymi czy wręcz z wyimaginowanymi, autor w tej historii postawił raczej na przeskoki w czasie. Do tego rozważania naukowe ocierające się nieco o koncepcję równoległych światów - takich bez empirycznej kontroli, bez możliwości dowodzenia, że istnieją one rzeczywiście.

Choć momentami wyobraźnia autora była dla mnie niebagatelnym zaskoczeniem czy wręcz odniosłam wrażenie przekombinowania - dla równowagi odnalazłam emocje. Emocje towarzyszące bohaterom, którzy w pewnym monecie rozszyfrowywania zagadki ocierają się o śmierć, walcząc wspólnie o przetrwanie…

I wiece co – nie żałuję wyjścia ze swojej strefy komfortu! Niby połączenie gatunków trochę abstrakcyjne, przynajmniej jak dla mnie, ale udało mi się odnaleźć momenty wzruszenia. Choć przyznam, ze elementów grozy i niepokoju znaczne tutaj więcej. Jeśli jesteście otwarci na nowe doświadczenia literackie – polecam serdecznie.

Autor wykorzystuje swoje umiejętności pisarskie, by zabrać czytelnika w pełną grozy podróż przez świat pełen niebezpieczeństw i nieznanych tajemnic. "Burza" to powieść, która zaskakuje i trzyma w napięciu do samego końca. Jej tempo i dynamiczny rozwój sprawiają, że nie można się oderwać od lektury. Mieczysław Gorzka doskonale balansuje pomiędzy dwoma wątkami, wplatając w siebie elementy grozy, tajemnicy i akcji. Jego styl pisania jest płynny, a opisy są wizualne i angażujące, sprawiając, że czytelnik nie może oderwać się od książki. Autor stworzył intrygujące postaci, które są głęboko rozwinięte i wprowadzają emocjonalne napięcie w historię. Jednym z największych atutów tej książki jest umiejętność autora w tworzeniu świata, który jest nam pozornie znany, ale wciąż pełen tajemnic. Wprowadza element nadnaturalny, który wplata się w realistyczną rzeczywistość, tworząc mieszankę grozy i niewytłumaczalnych zjawisk. To intensywna podróż, pełna niebezpieczeństw, zaskakujących zwrotów akcji i emocji, która zostanie w pamięci na długo. Gorzki nie tylko zasługuje na miejsce obok Kinga i Koontza, ale również tworzy własną markę w świecie literatury grozy. Gorąco polecam! ❤️

"Burza" to udane połączenie thrillera i fantastyki.

Na początku zapowiadało się na kryminał z motywem sci-fi. Justyna Lewicka wraz ze swoim byłym mężem miała rozwiązać zagadkę zabójstwa chłopca. Można pomyśleć, że to nic nie zwykłego, ale wtedy na jaw wychodzi, że znaleziono 12 identycznych ciał "Michałka". Zespół Lewickiej wymyśla co raz to dziwniejsze teorie na temat tajemniczych ciał.

Drugim bohaterem jest Oskar. Mężczyzna potrafi przenosić się w przeszłość. Jednak stara się nie korzystać z tego daru za często, boi się spotkania z pewnymi czarnymi postaciami, które próbują mu zrobić krzywdę. Nazywa ich - ONI. Nagle w jego życie wkracza Michałek, który go odwiedza, a raczej straszy, bo pojawia się w kilku osobach jednocześnie.

Drogi Justyny i Oskara się krzyżują. Oboje boją się nadciągającej burzy, bo zwiastuje ona, nadajecie gości z innego Świata. Teraz muszą uciekać przed potworami i rozwikłać zagadkę Michałka.

Książka wciąga od pierwszych stron. Fabuła oferuje nam bohaterów walczących o przetrwanie, dużo akcji, sektę, morderstwo, walkę z bestiami i ONI, przenoszenie się w czasie oraz zarys romansu.

Wszystkie wątki na koniec łączą się w jedną logiczną całość. Zakończenie dobre może nie wbija czytelnika w fotel, ale jest okej.

"Umysł ludzki chadza krętymi ścieżkami, czasem nawet tymi pogrążonymi w wiecznym mroku”.

Od kiedy pamiętam boję się burzy. Najbardziej takiej przychodzącej bez ostrzeżenia. Poprzedzonej „głośną” ciszą – przejmującą, przerażającą, złowrogą. A potem rozdzierającego tę ciszę siłowania się żywiołu.. Nieprzewidywalnego, gwałtownego, nieprawdopodobnie działającego na wyobraźnie.

Oskar też boi się burzy. Choć zupełnie z innego powodu. To człowiek, który oficjalnie nie istnieje. Outsider trzymający na dystans ludzi i świat. Dobrze wie, że jeden jego błąd lub nawet nieszczęśliwy zbieg okoliczności może być dla niego śmiertelnym zagrożeniem. Bo Oskar jest „inny”, wybrany, niezwykły, niepowtarzalny, jedyny w swoim rodzaju i ma dar, który stał się jego przekleństwem. Świadomy swojej potęgi ma moc, by zmieniać rzeczywistość. Tylko, że ciągle krok w krok chodzą za nim ONI – „strażnicy nieuchronności zdarzeń” pilnujący porządku świata.. Pewnego dnia o pomoc prosi Oskara pewien tajemniczy chłopiec..

Gdzieś tam obok poznajemy również komisarz Justynę Lewicką, policjantkę z wieloletnim stażem w zabójstwach, aktualnie przebywającą na urlopie i nieplanująca szybkiego powrotu do pracy. Gdy jednak jej były mąż – również policjant, namawia ją do zajęcia się niecodzienną sprawą, która choć na pierwszy rzut oka może wydawać się bardzo prosta, ale jej rozwiązanie niesie ze sobą zagrożenie wywołania społecznych niepokojów, chaosu, zamieszek protestów czy zmiany postrzegania świata oraz przedefiniowania religii w świadomości społecznej.. kobieta podejmuje wyzwanie.

Czy Justyna Lewicka – osoba twardo stąpająca po ziemi, ale nie zamykająca się w procedurach, schematach i regulaminach, logiczna i racjonalna, skupiona na faktach, śladach, dowodach, poszlakach i realnych hipotezach – będzie w stanie z sukcesem poprowadzić nieprawdopodobnie odrealnione śledztwo naszpikowane fantastycznymi teoriami, których nie da się udowodnić? Zmierzyć się z czymś, co przekracza jej wyobraźnię i racjonalny do tej pory pogląd na świat? Zidentyfikować naturę nadprzyrodzonych zjawisk i nazwać je po imieniu?

„Burza” to dla mnie totalne zaskoczenie. To emocjonująca podróż, nieprzewidywalna i intrygująca. Czasami bardziej science innym razem fiction. Klimatyczna. Pełna grozy, zwrotów akcji, szaleństwa – „zakrzywiona”. Totalnie odjechana i sprzeczna z zasadami zdrowego rozsądku.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Autora uważam zatem za bardzo udane. Interesująco było wyjść na chwilę ze swojej strefy komfortu. Polecam.

"Coś ewidentnie nie chciało, żeby ona tu była. Nie, bzdura, nie ma takich niematerialnych bytów, które tak by na nią wpływały. Poza tym ból był prawdziwy. I strach też."

••

"Może czasem lepiej nie zaglądać za krawędź świata, bo to, co można tam zobaczyć, na zawsze odciśnie się piętnem na naszym życiu."

▪︎▪︎

Na samym początku zaznaczę, że recenzja poniżej zawiera delikatny spojler, a "Burza" to jedna z tych książek, które najlepiej jest czytać, wiedząc o niej jak najmniej.

Przyznam szczerze, że mam mieszane uczucia odnośnie tej historii, ale nie zrozumcie mnie źle, bo nie jest ona zła.

Czyta się ją naprawdę dobrze, fabułę śledzimy z zainteresowaniem i jesteśmy ciekawi zakończenia.

Jednakże ja, po skończonej lekturze miałam ewidentny niedosyt, ponieważ moim zdaniem wszystko poszło zbyt łatwo, zwłaszcza, że mamy do czynienia z materią czasu, delikatnym i nieprzewidywalnym zjawiskiem. Tymczasem w "Burzy", mimo że bohaterowie dosyć mocno ingerują w czas, nie ponoszą w sumie żadnych konsekwencji, a wszystko kończy się wręcz za dobrze.

Klimatyczna i wciągająca, ale spodziewałam się więcej.

Lubicie burze? Ja już nie mogę się doczekać tych letnich burz z pięknymi piorunami! Ale póki co musiałam się zadowolić „Burzą” @mieczyslawgorzka 🖤

Widać, że autor lubi bawić się gatunkami, grać czytelnikowi na nosie i sprawdzać jakie może przekroczyć granice. Jego najnowszy thriller „Burza” łączy w sobie elementy brutalnej rzeczywistości z czymś wręcz niemożliwym. Jest to połączenie kryminału, thrilleru i SF co początkowo może wydawać się dziwne, ale o rany jakie to jest dobre!

Fabuła została bardzo ciekawie nakreślona, a mnogość wątków powoduje, że ciągle się tutaj coś dzieje. Bohaterowie to takie typowe postaci z krwi i kości. Samo śledztwo jest bardzo fajnie poprowadzone i zamienia się w pogoń za tajemniczym mordercą, który pojawia się i znika. Nie chcę Wam tutaj za bardzo zdradzać szczegółów, bo uważam, ze po tą książkę naprawdę warto sięgnąć i nie psuć ani odrobiny rozrywki z jej czytania.

„Burza” to może troszeczkę pogmatwana historia, która szalenie mi się spodoba i jest swego rodzaju powiewiem świeżości. Całość naprawdę wciąga i sprawia, że nie chce się odkładać książki na bok póki nie poznamy zakończenia tej przedziwnej historii. Zdecydowanie polecam!

Ledwo otwierasz książkę, czytasz raptem kilka zdań i... ŁUP!

Nawet nie wiesz kiedy zostajesz pochłonięty przez przedstawioną historię.

Intrygująca fabuła, wnikliwie nakreślone postaci i akcja, która pędzi niczym piorun kulisty! Lubicie książki tego typu, czy wolicie, gdy tempo opowieści rozgrywa się w miarowy, stopniowo narastający sposób?

"Burza" Mieczysława Gorzki to gatunkowa hybryda. Obawiałam się tego spotkania. Czy połączenie policyjnego śledztwa z tajemniczymi zjawiskami nadprzyrodzonymi okaże się fascynującą literacką przygodą? A i owszem! Ja jestem bardzo pozytywnie zaskoczona!

Szczerze podziwiam autorów wychodzących ze swoich stref komfortu. Tym bardziej, że tematyka podroży w czasie jest wymagająca. Dlatego jestem pełna podziwu jak Gorzka świetnie przemyślał i dopracował swój gatunkowy debiut.

Początek "Burzy" sprawia, że w głowie czytelnika powstaje wiele pytań, a wyobraźnia zaczyna pracować na najwyższych obrotach.

Zwłoki chłopca w zimowej kurtce odnalezione w samym środku parnego lata... Trudności z odkryciem jego tożsamości.

Gdy komisarz Justyna Lewicka trafia w szeregi ABW enigmatyczne śledztwo nagle nabiera wiatru w żagle.

I choć niektóre zjawiska nie sposób racjonalnie wytłumaczyć, warto uzbroić się w cierpliwość i wraz z policjantką po przejściach otworzyć umysł na niemożliwe. Całe szczęście, że nie zabrakło logicznych wyjaśnień! A odniesienia do fizyki kwantowej sprawiły, że całość nabiera szczególnego charakteru.

Ujęła mnie kreacja głównych bohaterów, zarówno Justyna jak i Oskar są jednostkami autentycznymi, doświadczonymi przez los. Pomimo popełnionych błędów oraz traumatycznych wydarzeń z przeszłości nie poddają się w swoich działaniach, a ich hart ducha sprawia, że dopingowałam im na każdym kroku. Lecz czy uda im się pokonać nadprzyrodzone przeciwności?

Choć obawiałam się lektury "Burzy", cieszę się że zdecydowałam się na tę przewrotną przygodę! Ta literacka nawałnica tchnęła na polski rynek wydawniczy silny powiew świeżości.

Mieczysław Gorzka ma niezwykły dar tworzenia barwnych postaci i wydarzeń, które w jednej chwili z banalnych stają się elektryzujące. Ot, rzuci tu czy tam jedno, dwa słowa, jakby przypadkiem, i wróci do wcześniejszej narracji, ale pod skórą już czuć napięcie. Niepewność towarzyszy czytaniu do samego końca, a tam, gdzie jest niepewność, znajdzie się miejsce i na silniejsze emocje.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Czasem wydaje mi się, że wiem po jaką książkę sięgam, a potem okazuje się, że absolutnie nie miałam racji. Tak też zadziało siew przypadku najnowszej powieści Mieczysława Gorzki. Miałam bowiem pewność, że oto przede mną mocny kryminał, czy też thriller, który będzie mnie trzymał w napięciu do końca. Cóż, ani to kryminał, ani też dreszczowiec, ale coś zupełnie innego, co przyznać muszę, szalenie mi się podobało.

Żeby opowiedzieć co nieco o fabule, musiałabym zbyt dużo wyjaśniać, a tego bardzo nie chcę, nakreślę jedynie, że śledcza Justyna Lewicka tym razem nie powróci do policji, a wstąpi do szeregów ABW, po to, by rozwiązać nielogiczną, skomplikowaną i wyjątkowo niecodzienną sprawę, w którą zamieszane są dziwne i niezidentyfikowane siły.

Pyszna to była historia. Rasowe śledztwo, szybko przeistacza się w walkę na śmierć i życie, w szaloną pogoń za bezpieczeństwem i tajemniczym mordercą, który pojawia się i znika. Akcja goni akcję, a napięcie potrafi wzrosnąć do niewyobrażalnych rozmiarów i po czasie wcale nie przynieść długo wyczekiwanej ulgi.

To szalenie pogmatwana opowieść z pogranicza SC-FI i literatury kryminalnej, która pełna jest nieprzewidzianych wątków i dość szalonych plot twistów, ale dzięki temu czyta się ją jak najlepszą powieść przygodową, której nie można odłożyć, póki nie pozna się zakończenia.

Gorąco polecam wszystkim, którzy szukają w literaturze świeżości i pewnej plastyczności w prowadzeniu fabuły.

Usiądźcie wygodnie. I zapomnijcie o tym wszystkim, z czym kojarzy Wam się twórczość Autora... Czeka Was bowiem podróż krętymi ścieżkami szaleństwa, mroku i fantazji - ale w sfery dla czytelnika klasycznych kryminałów takie, które mogą stanowić prawdziwe wyzwanie. Dając nawet wrażenie poruszania się w oparach absurdu. A kiedy po raz kolejny traficie na sekwencję fantastycznych zdarzeń- Wasz umysł wejdzie w tryb "turbodoładowania", kreując w wyobraźni obrazy rządzone przez strumień czasu oraz zagadnienia fizyki kwantowej. Aż nasuwa się myśl- "No to pojechałeś z tym science-fiction", Panie Autorze...

.

Przepis na kryminalną intrygę wydaje się być prosty. Ciało- ślady- dowody- śledztwo. A co, jeśli do tego dojdą elementy fantastyki i grozy? Czy wystarczy wtedy trochę bardziej puścić wodze wyobraźni i swobodnie odpłynąć w ten odrealniony świat, patrząc na irracjonalne wydarzenia- jak wycięte z sennych koszmarów lub znanych, ale nieco przykurzonych już horrorów i filmów sci fi? No nie do końca... Bo jeśli jesteś na wskroś racjonalny, pragmatyczny i empiryczny- Twój kryminalny świat "zatrzęsie się w posadach". Patrząc na ułańską fantazję Autora, będziesz czuł się tak, jakby "banda diabłów złośliwie wylała nadmiar smoły z piekła" na cały ten twój racjonalizm...

.

Podobał mi się klimat. Przekonał mnie upiorny nastrój. Były fragmenty, że poczułam "flow", a "ucisk w gardle i mrowienie pod powiekami" gościło u mnie dosyć często. Warstwa językowa jest bardzo plastyczna, chociaż niektóre wątki zbyt przerysowane. W tym gatunkowym tyglu, gdzie Autor zakręcił intensywnie swoim piórem mieszając takie składniki, jak kryminał, sensacja, horror, fantastyka, science-fiction - nie potrafiłam umościć się jednak komfortowo. To był rollercoaster. Kiedy już wracałam do swojej strefy komfortu- za chwilę się z niej katapultowałam. Przywoływała mnie "cisza przed burzą- "przerażająca i złowroga". Wpadając za chwilę w sam środek tej burzy- mój umysł wystawiony był na milion prób, testując racjonalizm i granice wyobraźni. Niezbędny był dystans i otwartość na zabawę gatunkową konwencją. I sentyment do kina lat 90-tych... Polecam.

Dwanaście identycznych zestawów ubrań.

Dwanaście identycznych śladów uduszenia.

Dwanaście identycznych... ciał chłopca.

Kim bądź czym jest to dziecko? Czy Oskarowi, który do tej pory ze względu na swój wrodzony dar pozostawał w cieniu, uda się wraz z komisarz Lewicką odkryć tożsamość brutalnego mordercy? Jak w ogóle można toczyć walkę z czymś, co jest tak naprawdę jeszcze nieznane?

"Burza" to Gorzka w kompletnie innym, chociaż wciąż niezmiernie intrygującym wydaniu. I chociaż osobiście nie jestem wielką fanką łączenia kryminałów z wątkami zakrawającymi o paranormalne, tak tutaj muszę przyznać, że ten gatunkowy miszmasz wyszedł naprawdę dobrze. Cóż, nowa odsłona pióra autora pochłania już od pierwszej strony!

Przede wszystkim - akcja pędzi na łeb na szyję. Liczne przeskoki czasowe, mnogość nakładających się na siebie wątków i stopień ich skomplikowania sprawiają, że lektura od samego początku staje się mocno angażująca. Szczerze mówiąc mniej więcej w połowie odpuściłam sobie śledztwo i snucie własnych teorii, najzwyczajniej w świecie dając się porwać osobliwej fabule. I co tu dużo kryć, świetnie się bawiłam! Dobrze nakreślone, wyraziste postaci, misternie utkana intryga i ten specyficzny klimat, który stał się już nieodzownym elementem twórczości autora. Czego chcieć więcej?

Powiem Wam jedno. Takiej "Burzy" jeszcze nie przeżyliście. Ona osacza, pochłania i magnetyzuje. To jak, odważycie się wejść w jej mroczne centrum? Obiecuję, że będzie warto!

„Burza” to tytuł, który nie tylko pasuje do fabuły, ale i do mojej reakcji na tę powieść, bo to była prawdziwa nawałnica emocji. Od zwykłego wtf do „o ja pierdziu” przeszłam w pół minuty. I to było takie pełne podziwu pierdziu.

Właściwie to ja nie powinnam lubić tej książki, bo jeszcze niedawno twierdziłam, że sf to nie moja bajka, a tutaj elementów tego gatunku jest sporo. Można zatem powiedzieć, że autor dorzucił swoje pięć groszy do mojej niezbyt - o dziwo - wyboistej drogi do polubienia się z szeroko rozumianym „sajfajem”.

Jeśli szukacie czegoś oryginalnego, czegoś, co Was zaskoczy, to wchodźcie w sam środek tej Burzy. Warto!

A ja bym jeszcze chciała, żeby ktoś to zekranizował. Marzy mi się to zobaczyć w kinie 😊

BURZA to zaskakujące skrzyżowanie wielu gatunków, ponieważ znajdziemy tu thriller, science fiction i elementy horroru. Jesteście gotowi na takiej połączenie?

Fantastyka i science fiction nie należą do moich ulubionych gatunku, a wręcz unikam tego typu powieści. Zatem dlaczego sięgnęłam po ten tytuł? Bo nie spodziewałam się takiej fabuły jaką zaserwował mi autor. Totalnie mnie nią zaskoczył i sprawił, że coraz szerzej otwierałam oczy ze zdumienia podczas lektury.

Muszę przyznać, że powieść czytało mi się bardzo dobrze. Znalazłam to co cenię w książkowych thrillerach: szybką akcję, nieopuszczające napięcie i rollercoaster zwrotów akcji. Dzieje się dużo, a ja naprawdę byłam zaciekawiona jak to wszystko się skończy i co jeszcze siedzi w w głowie autora.

Postacie też zostały interesująco przedstawione. Co więcej, w trakcie czytanie odczuwałam podobnie emocje co Justyna, główna bohaterka, postać bardzo racjonalna i twardo stąpając po ziemi, jako policjantka z wieloletnim doświadczenie, a tu takie dziwy jak podróż w czasie czy potwory. Jak to ogarnąć?

W SIDŁACH CZASU

Nowa powieść Mieczysława Gorzki odbiega od pozostałej jego twórczości. Autor znany z serii powieści o Zakrzewskim tym razem uciekł od kryminału. Czy była to dobra wycieczka?

Komisarz Justyna Lewicka jest w trakcie urlopu. Po tragicznych wydarzeniach, których była świadkiem, nie planuje powrotu w szeregi policji. Niespodziewanie zjawia się u niej były mąż. Namawia ją na powrót, by pomogła w tylko jednym śledztwie. Kilka miesięcy wcześniej znaleziono zwłoki małego chłopca, a policja pozostaje bezsilna nie mając żadnych tropów. Prowadząc dochodzenie Lewicka trafia na tajemniczego Oskara. Mężczyzna nie ma tożsamości, od lat ukrywa się i nie występuje w oficjalnych rejestrach. Kim jest i przed kim ucieka? Spotkanie tych dwojga ludzi uruchomi lawinę zdarzeń, której nie da się już zatrzymać...

Wyładowania atmosferyczne powodujące szereg dziwnych zdarzeń, mężczyzna, który całe życie podporządkował ucieczce i policjantka, której przyjdzie zrewidować całe swoje dotychczasowe spojrzenie na świat – to główna oś zdarzeń. Bardzo umiejętnie łączy Gorzka policyjne śledztwo z serią niewytłumaczalnych wydarzeń. Czy obok nas istnieją inne światy? „Burza” to szaleńcze tempo akcji, sprytne lawirowanie między rzeczywistością, a zjawiskami, które można uznać za paranormalne. Rewelacyjne połączenie horroru, kryminału i thrillera. Niesamowitą trzeba posiadać wyobraźnię, żeby wykreować taki fantastyczny świat i jednocześnie sprawić, by czytelnik się w nim nie pogubił. I ta zagadka, która chwyta nas od początku i nie puszcza, dopóki nie dotrzemy do finału. A zakończenie „Burza” ma po prostu bardzo dobre. Pełna podziwu jestem dla tego jak udało się Gorzce spiąć tę historię. Nie było do tej pory na naszym rynku takiej książki i myślę, że długo nie będzie. Autor odważył się wyjśc ze schematów dając czytelnikom coś zupełnie nowego, a jednak... to już przecież było, bo „Burza” to wspaniały hołd dla powieści lat osiemdziesiątych. Mroczna aura, tajemnicze wypadki i bohaterowie, którzy muszą zmierzyć się z czymś, co wykracza poza ich rozumowanie. Jestem pewna, że Langoliery pozdrawiają Mieczysława Gorzkę.

Jeżeli trafi w Wasze ręce ”Burza” i podejdziecie do tej książki jak do kryminalnych poczynań autora, to pewnie się rozczarujecie. Musicie otworzyć swoje umysły i dać się porwać opowieści niesamowitej, zagadkowej i nie mieszczącej się w ramach gatunków kryminał/thriller. Brawurowo jest to napisane. „Burza” ma tempo przygodówki, mroczność thrillera, intrygę kryminału, a jednocześnie nie jest żadnym z tych gatunków. Pisarz mocno pofolgował swojej wyobraźni i to zaowocowało zupełnie oryginalną i świetną książką. To pewien ukłon w stronę mistrzów takich jak King, ale nie jest to powielanie i zrzynanie pomysłów. Gorzka stworzył własną, indywidualną i niepowtarzalną jakość. Życzyłabym sobie, by szedł w tym kierunku. „Burza” jest bezapelacyjnie wartościowa, nowatorska i genialna. Miałam mnóstwo frajdy czytając tę książkę i dawno się już tak dobrze nie bawiłam. Ja to kupuję. Myślę, ze to duża odwaga, posiadając już spory dorobek i etykietę „kryminalisty”, wypuścić taką opowieść. Zapewne wielu czytelników autora się oburzy, nie przyjmą tego, ale to tylko zaświadczy o ich wąskich horyzontach, ponieważ by tę historię należycie przeżyć trzeba być otwartym. Ja takie powieści chłonę niczym gąbka. Przenoszą mnie do młodzieńczych lat. To taki fenomen tego typu literatury, że po prostu daje mnóstwo radości.

Jestem po prostu zachwycona tą książką. Mieczysław Gorzka zabrał mnie w fantastyczną podróż. Ta opowieść wyzwoliła we mnie mnóstwo wspomnień i uszczęśliwiła mnie. To duży dar tak czytelnikiem zawładnąć, chwycić go za dłoń i zaprowadzić do swojego świata. A świat ten zbudować tak, że jest przekonujący. Bardzo podoba mi się z jaką lekkością i swadą Mieczysław Gorzka operuje słowem. Dobre to jest. Praktycznie od samego początku widać jak dobry jest ten warsztat pisarki. Dodatkowym atutem są bohaterowie. Mimo niezliczonych zaskakujących wypadków, które na nich spadają ich reakcje są autentyczne. Bardzo przemyślana, tajemnicza i intrygująca powieść. Taka na którą trzeba mieć czas. Zapewniam, że gdy zaczniecie, to łatwo jej nie odłożycie. Doceniam jak pisarz włożył mnóstwo pracy w to, by swoim czytelnikiem się zaopiekować - przedstawić mu coś nowego, obcego, ale napisać to tak, że jest zrozumiałe, akceptowalne i po prostu fajne. Nie zawaham się powiedzieć, że to unikatowa książka. Niepodobna do niczego, co czytamy na co dzień. Są tu widoczne inspiracje, ciekawie wykorzystane i nie będące kopiami. Wybierzcie się tam, pozwólcie dać się zabrać w niesamowitą podróż. Otwórzcie swoje umysły na tej wyprawie w nieznane. Być może, tak jak ja, odkryjecie nowe wartości.

Przekonująca, inteligentna powieść, która stanowi świetną odskocznię od tego, czym na co dzień karmi nas rynek książki, Nietuzinkowa, fascynująca i przerażająca. Misternie skonstruwana intryga i życiowi bohaterowie.Książka, którą się zapamiętuje. I mimo swojej mroczności potrafi wywołać uśmiech. Ukłony, panie Gorzka – to się bardzo udało ! Daję najwyższą ocenę, bo taka książka szybko się nie przytrafi. Być może nawet nigdy. Diabeł piekielnie poleca.

Jeśli jesteście miłośnikiem książek Kinga lub jego syna, który pisze pod pseudonimem Joe Hill, to ta książka Was nie zawiedzie. Kryminał został ubrany w magiczną pelerynę i oto dostaliśmy historię Oskara i jego daru oraz racjonalnej i mocno stąpającej po ziemi Justyny, która będzie musiała przewartościować swoje poglądy. Morderstwo dziecka to tragiczna, ale nie niezwykła sytuacja, jednak gdy znajdywane są kolejne identyczne zwłoki, sytuacja przerasta możliwości policji. Momentami czułam się lekko zagubiona. Być może to wina tego, że w wątkach fantastyki jestem laikiem. Ogólnie jednak książka mi się podobała. Postać Justyny była mocno zarysowana, ciekawa i chętnie spotkałabym ją na stronach kolejnej książki.

Książka ta była dla mnie zaskoczeniem nie przepadam za motywem paranormalnym,a tu wgrał się w akcję idealnie i absolutnie mi nie przeszkadzał.

Nietuzinkowa..nie nudziłam się i z zaciekawieniem przewracałam strony. Autor potrafi zaciekawić czytelnika,przykuć jego uwagę,a to sobie w książkach bardzo cenię.

Totalnie się tego nie spodziewałam. Moje pierwsze spotkanie z autorem i od razu dostałam taką powieść, o której na pewno będę długo pamiętać po przeczytaniu.

Jest to kryminał, ale bardzo nietypowy. To co przytrafia się bohaterom, to coś z pogranicza fantastyki - jednak w moim odczuciu to ciekawy i świeży zabieg. Nie chcę tutaj zdradzać fabuły, bo najlepiej będzie podejść do czytania z otwartą głową, a jest co ogarniać, bo autor wykazał się ogromną wyobraźnią. Książka czyta się sama, jest ciekawa i wciagająca.

Po tej powieści koniecznie muszę sięgnąć po inne książki autora. Nie wiem, czy też są tak zaskakujące, ale na pewno będzie to świetna rozrywka. Gorąco polecam.

Dałam się ponieść „ Burzy ”, choć się jej bałam.

Dałam się zabrać w przeszłość, gdzie nieprawdopodobną historię poznałam.

Dałam się grozą otoczyć i niepokój odczuwałam.

„ Burza ” była dla mnie ekstremalną podróżą do świata wyobraźni. Podróż łatwa to nie była. Fantastyka, horror, nieprawdopodobne zdarzenia - to nie moja bajka. Nie mój czytelniczy świat. Na szczęście zalążek kryminału jest tutaj obecny, więc coś mi bliskiego w tej historii przy mnie było.

Ale.

Ta książka była dobra. Dlaczego? Bo mnie zaskoczyła. Sprawiła, że wyjście z mojej strefy komfortu wcale nie było takie straszne. Poruszyła mnie nawet. Tak zwyczajnie.

Nie byłabym sobą, gdybym nie doszukiwała się w książce emocji ważnych dla mnie, nawet pomiędzy wierszami, nawet w tym niecodziennym połączeniu gatunków.

Znalazłam w niej cierpienie dziecka, które woła o pomoc.

Znalazłam w niej obraz człowieka obdarzonego niezwykłym darem cofania się w przeszłość, żyjącego w ciągłej ucieczce, jak się okaże, przed samym sobą.

Znalazłam dwójkę ludzi, którzy walczyli o swoje uczucie, walczyli zaciekle o swoje życie. Ze strażnikami czasu pozbawionymi twarz, z potworami, bestiami.

Opisy tych walk co prawda były bardzo emocjonujące, ale czasami przytłaczające. Jakby odbierały mi energię do czytania.

„ Burza ” to niepokojący klimat. Groza, która trzyma w napięciu, a niekiedy budzi niepokój i lęk. To wejście w zupełnie inny czytelniczy świat, który do tej pory znałam.

Tę historię kończyłam czytać z poczuciem satysfakcji i dumy z siebie. Z tego, że się odważyłam i otworzyłam umysł na inny gatunek. Przeżyłam dzięki temu emocje, których nie da się opisać. Świetna odskocznia.