Od przeszłości, jak i od swojej małej ojczyzny nie można uciec. Nosi się je głęboko w sobie. Budzenie drzew to powieść utkana z małych wydarzeń i strzępków historii o tym, jak nasze korzenie przywiązują nas do ziemi, jak do pewnych prawd dojrzewa się po trochu. To opowieść o życiu, przemijaniu, śmierci... O symbiozie człowieka z przyrodą.
Bohaterka książki wychowuje się na wsi, u dziadków. Matka ją porzuciła i wyjechała do Włoch. Ojciec nieznany. Dziewczynka dorasta w świecie niedomówień i niewyjaśnionych kwestii. Buduje wokół swojego serca niewidzialny mur. Cierpkie wchodzenie w dorosłość oznacza konieczność oswojenia się ze stratą i śmiertelnością – zwierząt i ludzi. Babka jest oszczędna w okazywaniu uczuć, dziadek bardziej skory do rozdawania razów. Z takim bagażem doświadczeń kobieta ucieka do miasta, by po latach powrócić, już nie sama, do swojej opiekunki, która zaczyna snuć historie z życia, i do własnych wspomnień.
Joanna Domańska - Absolwentka filologii polskiej z edytorstwem i komunikacją medialną na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie, studium dziennikarskiego, studiów podyplomowych z zakresu fotografii w Warszawskiej Szkole Fotografii i Grafiki Projektowej. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zyskała także stypendia twórcze Miasta Krakowa i Miasta Tarnowa, stypendium „Mobilni w Kulturze” Miasta Stołecznego Warszawy. Autorka tomików poetyckich: 36 wierszy o niepokoju, Pan tu nie leżał, Pomiędzy oraz albumu fotograficznego Niepodległa. Jej zdjęcia, teksty poetyckie, prozatorskie czy dziennikarskie były publikowane w „Toposie”, „Wyspie”, „Dzienniku Polskim”, „Akancie”, „Fragile”,„Frazie”, „Formacie”. Otrzymała między innymi Nagrodę Województwa Małopolskiego „Ars Quaerendi” za wybitne działania na rzecz rozwoju i promocji kultury. Wraz z Kamilem Domańskim prowadzi agencję fotograficzną Pictures. Budzenie drzew to debiut powieściowy autorki.
Jaki klimat dominuje w powieści "Budzenie drzew" Joanny Domańskiej?
Książka charakteryzuje się nostalgicznym, refleksyjnym i momentami surowym klimatem polskiej prowincji. Autorka skupia się na głębokiej więzi człowieka z naturą oraz bolesnym procesie dojrzewania w cieniu rodzinnych tajemnic. Narracja prowadzi czytelnika przez świat pełen niedomówień, gdzie przeszłość nieustannie przeplata się z teraźniejszością. Jest to lektura wymagająca emocjonalnie, która skłania do głębokich przemyśleń nad własnymi korzeniami i przemijaniem. Doskonale sprawdzi się u osób lubiących prozę skoncentrowaną na nastroju oraz drobnym detalu.
Dla jakiego typu czytelnika ta pozycja nie będzie odpowiednim wyborem?
Powieść nie jest polecana osobom poszukującym lekkiej, rozrywkowej lektury lub dynamicznej powieści sensacyjnej. Treść dotyka trudnych tematów, takich jak przemoc domowa, osamotnienie oraz skomplikowane relacje międzypokoleniowe na wsi. Czytelnicy unikający opisów cierpienia zwierząt i surowych realiów życia wiejskiego mogą poczuć spory dyskomfort podczas lektury. Skupienie na wewnętrznych przeżyciach bohaterki sprawia, że nie jest to książka dla fanów szybkiego tempa akcji. Warto przygotować się na konfrontację z bolesnymi wspomnieniami, które nie dają o sobie zapomnieć.
Czy styl pisania Joanny Domańskiej nawiązuje do jej twórczości poetyckiej?
Tak, język powieści jest niezwykle plastyczny, pełen metafor i dbałości o detale, co zdradza bogate zaplecze poetyckie autorki. Opisy przyrody oraz stanów emocjonalnych głównej bohaterki są skonstruowane z dużą wrażliwością, typową dla osoby zajmującej się fotografią i poezją. Autorka unika zbędnych słów, budując znaczenia poprzez sugestywne obrazy i strzępy powracających wspomnień. Taka forma przekazu sprawia, że każde zdanie ma swój ciężar gatunkowy i wymaga od czytelnika pełnego skupienia. To doskonały wybór dla wielbicieli prozy artystycznej, w której forma jest równie ważna co treść.
Jakie aspekty życia na wsi są kluczowe dla fabuły tej książki?
Kluczowym elementem jest ukazanie wsi jako miejsca determinującego los człowieka poprzez surowe wychowanie i bliskość natury. Autorka przedstawia życie u dziadków jako doświadczenie pełne niedostatku uczuć, gdzie codzienność wyznaczają cykle przyrody i twarde zasady przetrwania. Ważnym motywem jest symbioza z otaczającym ekosystemem, który staje się niemym świadkiem dorastania i radzenia sobie ze stratą. Powrót do małej ojczyzny po latach pozwala bohaterce ostatecznie skonfrontować się z bagażem doświadczeń wyniesionym z wiejskiego domu. Czytelnik obserwuje, jak trudne dzieciństwo wpływa na dorosłe życie i postrzeganie świata.
Czy książka skupia się bardziej na wydarzeniach, czy na warstwie psychologicznej?
Fundamentem tej powieści jest głęboka analiza psychologiczna bohaterki oraz jej wewnętrzne zmagania z trudną przeszłością. Zamiast gwałtownych zwrotów akcji, czytelnik otrzymuje subtelnie utkaną historię o dojrzewaniu do prawdy i oswajaniu własnej śmiertelności. Wydarzenia fabularne służą głównie jako punkty wyjścia do refleksji nad tym, jak korzenie przywiązują nas do konkretnej ziemi. To idealna propozycja dla osób ceniących literaturę piękną, w której najważniejsze są emocje i procesy zachodzące w ludzkiej psychice. Lektura pozwala spojrzeć na własne życie przez pryzmat rodzinnych historii i bolesnych niedopowiedzeń.
