Braciszek

„Braciszek” to książka wyjątkowa i bardzo bym chciała, żeby przeczytało ją jak najwięcej osób, bo w absolutnie piękny sposób opowiada o zwykłym życiu zwykłej rodziny. Jej wyjątkowość polega na tym, że kiedy do modelu 2+2 dochodzi jeszcze jedno dziecko, jak się po czasie okazuje, dziecko z dużą niepełnosprawnością, owa zwyczajność wybija się na zupełnie inny poziom. Zmiany dotykają wszystkich.

Ogrom emocji buzuje w każdym członku rodziny. Każda postać zmaga się z szokiem, niedowierzaniem, niepewnością, złością i bólem, każda odczuwa inną amplitudę tych odczuć. Emocje z czasem się zmieniają i te zmiany w subtelny sposób opisuje francuska autorka, Clara Dupont-Monod, która, jak można wyczytać ze skrzydełka, sięga do własnych doświadczeń z dzieciństwa.

Po raz kolejny mamy więc prozę autobiograficzną, która daje nam trudną historię o relacjach, ale jednocześnie niesie ze sobą światło i nadzieję. Ilość rozważań w trakcie i po lekturze zaskakuje wielością i intensywnością. Wspaniała proza dyskusyjna. Autorka pozwala nam wejść w świat, który wielu rodziców przeraża, jednak warto, a nawet trzeba go poznać, żeby podobnie jak Starszy Brat, wypracować w sobie czułość na drugiego człowieka, niezależnie od tego, jaki on jest. Ostatni rozdział jest szczególnie istotny, ponieważ bardziej obrazowo nie da się pokazać, jak działa emocjonalne dziedzictwo, które dźwiga niemal każdy z nas. Ta książka zasługuje na Waszą chwilę uwagi. Polecam!

IG @angelkubrick

Sobota. 3 czerwca. 19.45.

Siedzę na huśtawce owinięta kocem, bo jednak czuję we włosach chłodny wiatr. Z góry spadają wczesne czereśnie zrzucane przez ptaki, na kablu energetycznym nad moją głową świergoczą jaskółki. Jestem, czuję, myślę. Mogę stanąć na własnych nogach, objąć ostatni na ten dzień kubek parującej kawy. Nie wszystkim jest to dane...Jak na przykład bohaterowi książki, którą trzymam na kolanach.

"Nikt nie wyobrazi sobie drżenia, jakie przebiega w takim momencie przez serce matki."

Pierwsza myśl, która jak małe ziarenko niepokoju zaczyna kiełkować w sercu - z moim dzieckiem jest coś nie tak. Tytułowy Braciszek to dziecko, które urodziło się z poważną wadą genetyczną przez co jego mózg nie był w stanie odbierać bodźców. Braciszek nie chodził, nie widział, wymagał opieki przez całą dobę. Jego pojawienie się na świecie zburzyło porządek całej rodziny. Starszy Brat musiał szybko dorosnąć, aby otoczyć opieką młodsze rodzeństwo. Młodsza Siostra dorastała w domu, gdzie wzrok skierowany był tylko na niepełnosprawne dziecko, a ona też potrzebowała ciepła i uwagi. Za to Najmłodszy Brat urodził się już po tych traumatycznych wydarzeniach, ale położyły się one cieniem na całym jego życiu.

To właśnie z perspektywy tych trzech osób śledzimy tę liryczną, przepiękną, subtelną opowieść o relacjach rodzinnych i trudnościach jakie napotykają rodziny osób z niepełnosprawnościami. Od wykluczenia społecznego, ciągłej gonitwy po urzędach, aż po przeżycia emocjonalne, których nie ma gdzie wypuścić i sobie ulżyć. Na zaledwie 200 stronach autorka zawarła tyle spraw, które dotykają bohaterów, że podczas czytania ciągle czułam gulę w gardle i od deski do deski przeczytałam ją na granicy otworzenia się tamy łez. Obserwujemy tu różnorodne schematy i ramy, w które człowiek wtłacza się w tak trudnych przeżyciach. Nierzadko pozostaje w nich już do końca i nie umie wyswobodzić się z tego co go dotknęło. Być może inaczej się nie da?

Muszę zwrócić też waszą uwagę na niezwykłych narratorów, którzy tworzą tę prozę. Są nimi...kamienie znajdujące się na podwórku rodziny, które trwają, czujnie śledzą i obserwują ludzi na przestrzeni lat. Ciekawy i bardzo trafny zabieg, gdzie twardość i surowość kamieni konfrontuje się z kruchością i ulotnością życia ludzkiego, zwłaszcza takiego jak Braciszek.

Ogromnie polecam wam tę książkę. Przeczytacie ją w mgnieniu oka i jestem prawie pewna, że czuła proza, która ukazuje ulotne i wrażliwe relacje pomiędzy rodzeństwem będzie dla was wyjątkowym przeżyciem. Dla mnie tak właśnie było i sądzę, że Braciszek jest godny każdej nagrody, którą już została wyróżniona.

"Dziecko będzie rosło, tak. Ale pozostanie niewidome, nie będzie chodzić ani mówić, a kończyny nie będą mu posłuszne, ponieważ mózg nie przekazuje tego, co powinien. Będzie umiało płakać, czy pokazać, że jest mu dobrze, ale nic ponadto. Pozostanie na zawsze noworodkiem." Czy takie słowa chce usłyszeć rodzic o swoim nowonarodzonym dziecku? Oczywiście, że nie. I dramat choroby nie dotyka tylko dziecka oraz rodziców, ale kładzie się cieniem także na rodzeństwie. Z chwilą, gdy rodzice informują swoje dzieci o niepełnosprawności ich braciszka, zmienia się wszystko. Kończy się beztroskie dzieciństwo.

Autorka dzieli książkę na trzy części: powieść starszego brata, młodszej siostry oraz młodszego brata. A każda z tych opowieści jest inna, choć dotyczy życia w tym samym domu, z tymi samymi problemami. Każdy z tych trojga stara się poradzić sobie z tą trudną sytuacją.

Starszy staje się w pełni obecny w życiu chorego brata. Postanawia powiedzieć mu świat przez słowa, dotyk i węch (braciszek nie widzi). Całkowicie zarzuca całe swoje dotychczasowe życie i oddaje się bez reszty braciszkowi.

Młodsza siostra przeciwnie. Wypiera istnienie brata, którego niepełnosprawność budzi w niej odrazę i gniew, z którym ciężko jest jest walczyć.

Najmłodszy brat, ogromnie empatyczny i wrażliwy robi wszystko, aby wynagrodzić rodzicom wszelkie smutki, które powodowała choroba brata. Braciszek wypełnia każdą jego myśl, każde działanie, zabierając istnienie młodszego brata.

Ta książka jest bardzo wzruszająca i pokazuje, że każdy inaczej radzi sobie (bądź nie) z nieszczęściem. Choroba dziecka powoduje chorobę całej rodziny, z której wydaje się nie ma lekarstwa nawet po latach. Poranieni ludzie żyją według schematów wypracowanych podczas istnienia z chorym członkiem rodziny. Choroba ma wpływ na całe ich życie. Ale może razem, przy pomocy miłości da się jednak złagodzić jej skutki i przekłuć ją w coś z czego wyniknie dobro?

Książka rozmiarów niewielkich, ale pokład emocjonalny ogromny!