Blizna. Seria z Robertem Kreftem. Tom 2

„Blizna” lepsza niż „Ślad”? Przemysław Żarski

Był „Ślad” więc teraz czas na „Bliznę”. Czy Przemysław Żarski utrzymał poziom pierwszego tomu?

Kolega po fachu Roberta Ktefta, Błażej Uryga ma nie lada problem. W jego stodole zostaje znaleziona zamordowana dziewczyna, druga, ledwo żywa jest … w jego rozbitym samochodzie, w którym również przebywa nieprzytomny Błażej.

Tym razem zagadką jest przesyłka w której zamieszczono fragment ludzkiej skóry z bliznami przypominającymi ślady po przypaleniach. Takie same ślady nosiły znalezione kobiety.

Robert Kreft w dalszym ciągu zmaga się z traumą po samobójstwie matki. Mimo, iż był dzieckiem, kiedy do tego doszło, cały czas cierpli z tego powodu i trudno mu ułożyć sobie życie. Obecnie ciągną się za nim również wydarzenia w okresu nastoletniego. Co się wówczas wydarzyło? Jaki to ma związek z przesyłką z fragmentem ludzkiej skóry?

"Komisarz Robert Kreft w wirze zbrodni. Żarski napisał intensywny i nieodkładalny kryminał!" – Robert Małecki

Tom drugi podobał mi się bardziej, niż pierwszy. Mamy tutaj sporo wątków obyczajowych, jak, [Adres usunięty]. pokazanie życia prywatnego pani komisarz Olgi Krynickiej. Bardzo nie polubiłam jej męża, ale kto by polubił damskiego boksera. Czytając zastanawiałam się, dlaczego ona na to mu pozwala, jak można dawać się poniżać jakiemukolwiek człowiekowi. Mając już zaszyte w głowie nazwiska bohaterów nie gubiłam już wątków, jak mi się to zdarzało przy tomie pierwszym. Po tym tomie się płynie, przekłada się karta za kartką, aż w końcu się zauważa, że jest koniec i robi się jakoś tak … pusto.

[Adres usunięty]

Komisarz Robert Kreft nie ma chwili spokoju. Przemysław Żarski nie daje mu odpocząć. A nam czytelnikom daje kolejny solidny kawał rasowego kryminału. „Blizna” to fenomenalna kontynuacja bestsellerowego „Śladu”. I muszę przyznać, że również ta książką zasługuje na ten tytuł. Dodam, że jest to pewnie kwestią najbliższych dni. Od jej premiery minęło zaledwie dwa tygodnie.

Tak jak było to w przypadku pierwszej części, tak i teraz autor zarysował historię w dwóch przestrzeniach czasowych. Poznajemy to, co wydarzyło się w sierpniu 1995 roku i jakie piętno odcisnęło na wydarzeniach po dwudziestu trzech latach. Styczeń 2018 roku odkrywa kolejne fakty. Wówczas w noworoczny poranek policjanci odnajdują zwłoki młodej kobiety. Co takiego wydarzyło się w sypiącym się pomieszczeniu gospodarczym? Pytanie tylko, czy to właśnie tutaj doszło do morderstwa? Sprawę komplikuje fakt, że dwadzieścia kilometrów dalej pewna dziewczyna budzi się na tylnej kanapie rozbitego samochodu Błażeja Urygi. Czy zatem jest ON głównym podejrzanym? A może ktoś umiejętni go wrabia? Czy te dwa wątki można połączyć w jedną sprawę?

Pewne jest to, że Przemysław Żarski skroił solidny kryminał przez duże K. Na mieszkańców Sosnowca pada blady strach. Komisarz Robert Kreft musi zrobić wszystko, by powstrzymać mordercę. Sam jednak musi uporać się z demonami przeszłości. Nadal nie potrafi poradzić sobie z traumą samobójczej śmierci matki.

Tak jak w pierwszej części, tak i w tej Przemysław Żarski zgotował mi istną karuzelę emocji. Co ważne nie zawiódł moich oczekiwań. Wysoko podniesiona poprzeczka z pierwszej części, nie sprawiła, że autor nie udźwignął tematu. Powiem więcej, ponownie dowiódł, że potrafi zawiązać mocną kryminalną intrygę, która porywa czytelnika w trans czytania. Bo nie sposób oderwać się od tej książki.

„Blizna” to również książka mi bliska z innego powodu. Akcja rozgrywa się w Sosnowcu, w mieście, którego co prawda nie znam jak własną kieszeń, lecz darzę wielkim sentymentem. Również z wielką sympatią patrzę na twórczość Przemysława Żarskiego czekając na poznawanie kolejnych losów Roberta Krefta. Ciekaw jestem, co nowego autor dla niego przygotował? Ale również i dla nas, ponieważ sposób przedstawiania historii, sprawia, że stajemy się kompanami Krefta w rozwiązywaniu tajemniczych morderstw wstrząsających mieszkańcami Zagłębia. A ja dodam, że warto zagłębić się w „Śladzie” i „Bliźnie”. Zapewniam Was, że pozostawią piętno w Waszej pamięci. Jest to zasługą nie tylko pomysłu na przedstawienie zagadkowej zbrodni, lecz również przesłania jakie wyłania się z tej powieści. Autor uświadamia nas, że błędy i decyzje przeszłości odciskają ślad w przyszłości, tworząc blizny, które nie sposób wymazać ze świadomości. A ja świadomie polecam Wam zapoznać się z twórczością Przemysława Żarskiego.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona Kryminału.

[Adres usunięty]

Ponownie mogliśmy poznać historię z perspektywy różnych bohaterów. Bardzo podobały mi się te rozdziały, które były powrotem do przeszłości komisarza Krefta. Były one przeplatane bieżącymi sprawami, które są równie interesujące i intrygują czytelnika od pierwszych stron. Komisarz musi uporać się z demonami przeszłości, ale nie może przy tym zaniedbać bieżących obowiązków. W tej części bardzo spodobało mi się to, w jaki sposób został rozbudowany wątek prokurator Olgi Rudnickiej. Był ON bardzo ciekawy i poruszający. Wydaje mi się, że „Blizna” okazała się być jeszcze lepsza niż „Ślad”! Ponownie mamy tutaj świetnie skonstruowaną zagadkę, skomplikowaną sprawę, którą trzeba rozwiązać, ale dodatkowo poznajemy bliżej głównego bohatera, czyli samego komisarza. W tym przypadku towarzyszyło mi nawet więcej emocji.

Ta historia trzyma czytelnika w napięciu do samego końca, szokuje i ponownie otrzymujemy zakończenie, które sprawia, że chcielibyśmy dostać więcej.

Po pierwszym bardzo satysfakcjonującym spotkaniu z komisarzem Robertem Kreftem i zakończeniu, które zostawiło mnie z apetytem na więcej, z przyjemnością sięgnęłam po drugą część cyklu. I mogę Wam powiedzieć, że się nie zawiodłam. Ba, jestem zachwycona.

Tym razem Kreft musi zmierzyć się nie tylko z psychopatycznym mordercą, ale również własnymi demonami. Tylko ON podejrzewa jakie jest drugie dno popełnionych okrutnych zbrodni i domyśla się prawdziwego znaczenia dostarczanych makabrycznych przesyłek. Jak daleko się posunie, ile zaryzykuje, by uchwycić obietnicę poznania prawdy o swej bolesnej przeszłości?

Napięcie, towarzyszące każdej niepokojącej zbrodni, podsycają przemyślenia głównego bohatera i podróż do jego młodości obarczonej sekretem, którym nie podzielił się dotąd z nikim. Sekretem, który niczym blizna, jest z nim zawsze przypominając o przeszłości, bez względu na to, jak bardzo chciałby zatrzeć ją w swojej pamięci. Sekretem, który odciska swe niezatarte piętno i determinuje całe jego dorosłe życie.

Wpleciona w znakomicie poprowadzony wątek kryminalny obyczajowa strona powieści, potęguje odczuwane względem bohaterów emocje. Problemy związane z nierozliczoną przeszłością, rozpadem małżeństwa, czy przemocą domową odczuwałam, jakby dotyczyły osób mi najbliższych.

Zakończenie ponownie zostawia czytelnikowi smakowitą przystawkę do dania głównego, które autor zaserwuje nam w części trzeciej. I już wiedząc czego mogę oczekiwać po piórze Przemysława Żarskiego, kolejny raz nie mogę się wręcz doczekać ciągu dalszego. Zachęcam do czytania w kolejności chronologicznej, w przeciwnym razie możecie nie być w stanie uchwycić ważnych powiązań i kontynuowanych wątków.

Mówią, że czas leczy rany, lecz po każdej zadanej ranie zostaje BLIZNA

Przeszłość dosięga Roberta Krefta. Mężczyzna nie potrafi pogodzić się z nagłą samobójcza śmiercią matki. Odnalezienie zwłok młodej dziewczyny pozwala komisarzowi na chwilowe zapomnienie o przeszłości, lecz czy faktycznie skorzysta z tego przywileju?

Blizna to druga część fenomenalnego kryminału @przemyslawzarski. Kiedy czytałam pierwszą jego książkę - Ślad, zdałam sobie sprawę z tego, że Polska literatura zdobyła kolejnego świetnego pisarza. Blizna utrzymała, mnie w tym przekonaniu a także zapoczątkowała sympatię do dzieł autora. Co takiego urzekło mnie w tej powieści?

Po pierwsze fabuła. Nie była to powieść dotyczącą tylko i wyłącznie jednego tematu jakim jest śledztwo. Odebrałam ją jako powieść wielowątkową, w której zbrodnia odgrywa najważniejszą rolę, natomiast wątkiem dla mnie równie ważnym była psychika komisarza, a także każdego z bohaterów.

Autor idealnie wykreował swoje postaci, szczególnie skupiając się na komisarzu Krefcie. Doświadczyłam zaskakującego toku myśleniowego, dotyczącego nie tylko śledztwa ale także przeszłości głównego bohatera. To właśnie te wątki przewijają się bardzo często, nawiązując tym samym do pierwszej części cyklu. Zbrodnia, wszelkie powiązania a także przedstawiane fakty ogromnie budziły moją ciekawość, dzięki czemu nie potrafiłam odłożyć książki na półkę. Było to także spowodowane lekkim stylem autora, który w swoją historię tchnął prawdziwe emocje.

To dzięki nim cała powieść nabrała realizmu, a także pozwalała mi na dogłębne przeżycie opisywanych wydarzeń. Choć większość powieści opiewa w smutek, spowodowany stratą Krefta, wiele razy odczuwałam napięcie związane z samym śledztwem. Idealnie dozowane fakty, nieraz sprawiły że na moim ciele pojawiła się gęsia skórka, a moja wyobraźnia błagała wręcz o więcej! Każdy obraz ukazany w mojej wyobraźni był niezwykle realistyczny, dlatego też cała powieść wydała mi się bardzo prawdziwa. Akcja, zdaje się być dynamiczna, natomiast, dozowane fakty pozwalały na moment oddechu, przyswojenia a także nostalgi nad przeszłością.

Osobiście, powieść @przemyslawzarski porwała mnie na kilka godzin

Wiem, że po jego książki będę sięgać w ciemno! :) Tyczy się ich nie tylko świetna fabuła, ale także realizm, prawdziwe problemy i przesłanie! Wyniosłam z tej powieści jedno najważniejsze przeslanie: Przeszłość wcześniej czy później zawsze do nas wraca!

W tej książce nasz bohater będzie musiał uporać się z przeszłością,która zostawiła na jego ciele i duszy bliznę-głęboką i pulsującą...

W noworoczny poranek w sypiącym się pomieszczeniu gospodarczym,zespół śledczych odnajduje zwłoki młodej kobiety.

20 km dalej inna dziewczyna budzi się na tylnej kanapie rozbitego auta należącego do Błażeja Urygi.

W jaki sposób się tam znalazła i co łączy obie te sprawy?

Cofniemy się również wstecz.

To właśnie 25 lat temu młody Robert przekonał się jak niewiele dzieli dzieciństwo od przedwczesnej dojrzałości.

Czy mimo upływu lat jest w stanie spokojnie myśleć o samobójczej śmierci matki?

Czy jednak ktoś nie da mu o tym zapomnieć?

Książka,jak i poprzednia część,jest znakomita!

Zgadzam się z każdym słowem polecajki Pana Roberta Małeckiego,że jest to ,,intensywny i przede wszystkim NIEODKŁADALNY kryminał".

Jak już zaczniemy czytać,zaciska na nas macki i nie puszcza,dopóki nie dotrzemy do ostatnich kartek.Ale co to są za kartki!

To,o czym tam przeczytamy sprawi,że będziemy mieć ochotę zamordować..autora.Bo zostawić nas w takim momencie to jest najgorsza zbrodnia!

Poza tym historia poprowadzona jest lekko,a zarazem bardzo inteligentnie,ze znakomitą postacią głównego bohatera pełnego pasji,ale i wewnętrznie rozdartego.Wprowadzone retrospekcje zaś jeszcze mocniej rozdzierają blizny,grając przed nami coraz bardziej przerażający spektakl.

Teraz już totalnie nie mogę się doczekać kolejnej części,a Was ogromnie zachęcam do przeczytania ,,Blizny".

To drugi już tom o komisarzu Robercie Krefcie. Jeśli chcecie zapoznać się z "Blizną", nie zapomnijcie wcześniej zapoznać się ze "Śladem". Inaczej trudno będzie Wam zrozumieć relacje między bohaterami.

Mam wrażenie, że niemal każdy rozdział tej powieści był naznaczony jakąś blizną. Czytanie książki czasem mnie bolało fizycznie, gdy śledziłam, co działo się z bohaterami. Sporo wycierpieli, zarówno fizycznie, jak i duchowo. Nikt nie powinien nosić takich blizn jak oni. Zdecydowanie bardziej podobało mi się w przeszłości, co nie znaczy, że czasy obecne były źle opisane. Nic z tych rzeczy. Po prostu bardziej zainteresowało mnie to, co działo się z komisarzem Kreftem w dzieciństwie. To było dla mnie bardziej mroczne.

Bohaterowie wzbudzają emocje, nie zawsze dobre. Krzysztofa po stokroć nienawidzę. Podziwiam za to Olgę, że w końcu postanowiła zawalczyć o siebie. Kreft nadal pozostaje dla mnie zagadką, choć raz mnie wzruszył. Chodzi mi o motyw ze zdjęciem. Kto czytał książkę, będzie wiedział, o co mi chodzi, nie chcę za dużo zdradzać.

Przyjemnie czytało się książkę, której akcja rozgrywa się w znanych mi miejscach. Jestem ze Śląska, więc dokładnie wiedziałam, gdzie jestem z bohaterami.

Czekam na więcej. Przemysław Żarski zaintrygował mnie opowiadaną przez siebie historią i jestem ciekawa, co jeszcze jest mi w stanie pokazać. Ma duży potencjał i liczę na to, że jeszcze mnie czymś zaskoczy.

Z twórczością Przemysława Żarskiego spotkałam się pierwszy raz kiedy w księgarniach pojawiła się książka "Ślad". Już wtedy miałam nieodparte wrażenie, że kolejny polski pisarz raczy nas kryminałami, a już wiemy, że u nas w tym gatunku książki są naprawdę dobre! Czy z "Blizną" również tak jest? Zaraz Wam opowiem!

Jest to przede wszystkim kontynuacja pierwszego tomu, a co za tym idzie, wypadałoby znać poprzednią część przed sięgnięciem po tę.

W tej części po raz kolejny spotykamy się z komisarzem Robertem Kreftem i myślę, że każdy, kto zna "Ślad" z ogromną przyjemnością z tym panem się przywita :)

Tym razem Robertowi przyszło zmierzyć się z demonami przeszłości... nadal nie może sobie poradzić z tym, że jego matka postanowiła popełnić samobójstwo. Nie potrafi przepracować, zapomnieć tej traumy. A po każdej traumie zostaje blizna... tak właśnie głosi początkowy opis powieści. Myślicie, że faktycznie tak jest?

Z drugiej strony mamy zbrodnię. W końcu nie ma prawdziwego, mocnego kryminału bez zagadkowej śmierci! I każdy, absolutnie każdy miłośnik porządnego kryminału będzie zadowolony, gwarantuję. Otóż, w pomieszczeniu gospodarczym, które prawdę powiedziawszy cudem się nie rozpadło, zostają znalezione zwłoki młodej kobiety. Nieco dalej, na kanapie samochodu zostaje znaleziona inna dziewczyna, która nie ma pojęcia jak się tam znalazła. Czy coś może łączyć te dwie kobiety? Czy zbrodnie, które wstrząsają całym miastem są powiązane? Musicie przeczytać!

Ta książka nie jest tylko typowym kryminałem. Autor zagłębia się bardziej w historie, przemyślenia swoich bohaterów. Pokazuje, że nie chodzi tylko o morderstwo, śledztwo, ale również o to, co dzieje się w głowie każdej z osób, które opisuje. Na tapetę brany jest główny bohater, czyli Robert Kreft. Przemysław Żarki przekazuje bardzo ważne przesłanie poprzez swoją powieść. Pokazuje, że każdego kiedyś dogoni przeszłość i każdy będzie musiał się z nią zmierzyć bez względu na to, jaka nie była.

W "Bliźnie" znajdziecie ogrom uczuć, smutku, bicia się z własnymi myślami. Dowiecie się jak ciężko poradzić sobie z tym, co człowiek potrafi skrzętnie ukrywać, chcąc najzwyczajniej w świecie zapomnieć. To opowieść o tym, jak każdy wybór wpływa na człowieka. Jakie role odgrywają poszczególni ludzie bo przecież jeden dla drugiego może być katem... a wtedy, niestety, po przeciwnej stronie jest ofiara.

Podoba mi się niezwykle to, że tytuł ma swoje znaczenie, a właściwie jest główną składową fabuły. Uwielbiam wyrazistych bohaterów, którzy nie są nieskazitelni, idealni, ale właśnie zmagają się z własnymi problemami, jak każdy z nas. I tym razem Robert okazał się świetnie wykreowaną postacią, która nie jest tylko genialnym komisarzem, a ma również swoje problemy, niezabliźnione rany na sercu i umyśle.

Panie Przemysławie, to była niezwykła przyjemność móc przeczytać Pana kolejną książkę i proszę o więcej gdyż widać ogromny postęp. Wyraźnie widać, że się Pan pisarsko rozwija i z niecierpliwością można czekać na kolejną książkę, bo przypuszczam, że będzie jeszcze lepsza.

Wydawnictwu serdecznie dziękuję za egzemplarz. Zajmie honorowe miejsce na półce wśród moich ulubionych kryminałów.

Druga część serii o komisarzu Krefcie zdecydowanie bardziej mnie pochłonęła. Pan Przemysław Żarski poprawił swój warsztat i książkę czytało się bez cienia zmęczenia i znużenia. W porównaniu do poprzedniej części, w tej nie było zbędnych opisów i chodzenia naokoło. Chętnie sięgnę po ostatnią część trylogii.

IG: book_szpanerka

"Błędy, które popełniamy, są niczym utrwalone na skórze blizny. Nawet jeśli zdołamy je ukryć, wciąż tkwią w świadomości innych jak drzazgi."

.

Akcja "Blizny" rozpoczyna się bezpośrednio po zakończeniu "Śladu". Jest to nowa historia kryminalna, ale przez powiązania z poprzednim tomem zalecam czytać je w kolejności.

.

Błażej Uryga ulega wypadkowi. W jego samochodzie znaleziono półprzytomną dziewczynę, a w domu na wsi ciało kolejnej kobiety. Wszystkie ślady niestety wskazują na udział policjanta. Sprawę dostaje Komisarz Robert Kreft. Zaczyna ON dostrzegać pewien schemat i powiązania do własnej przeszłości.

.

Po pierwszym świetnym tomie mamy drugi, śmiem stwierdzić jeszcze lepszy. Jest zdecydowanie bardziej spójny, a kolejne elementy śledztwa się zazębiają i tworzą jedną kryminalną całość. Podobnie jak w przypadku "Śladu" nie znajdziemy tu morza krwi i brutalnych opisów zbrodni przez co nawet wrażliwsi czytelnicy spokojnie mogą po nią sięgnąć. Autor ma niewątpliwy talent do wodzenia czytelnika za nos. Wciąż podrzuca mylne tropy. Stopniuje przez to napięcie i intryguje. Mimo, że w pewnym momencie domyśliłam się kto jest sprawcą wcale nie popsuło mi to zabawy. Przez te wszystkie zawirowania i nowe fakty zaczynałam nawet mieć wątpliwości i byłam bliska zmiany swojego typu. Samo to, że odkryłam osobę mordercy nie znaczy, że wiem do końca kim ona jest.

W tej części oprócz samych zbrodni możemy głębiej poznać Komisarza Krefta. Niektóre rozdziały są powrotem do dzieciństwa dzięki czemu docieramy do genezy jego osobistych problemów. W toku sprawy, którą prowadzi musi się zmierzyć z własną przeszłością, a ta brutalnie wdziera się z butami w jego obecne życie.

Zakończenie ponownie nie zawiodło, dało również nadzieję na kontynuację. Przez te wszystkie niedopowiedzenia i otwarte wątki czuję, że kolejny tom to będzie prawdziwa petarda.

‘’Po każdej traumie zostaje blizna’’

Po pierwszej części ‘’Ślad’’ nie mogłam nie chwycić się za ‘’Blizne’’. I o jacie jakie to były emocje! :D

Moze zacznę od tego, ze czytając te książkę czułam się jakbym prowadziła śledztwo razem z komisarzem Robertem Kreftem. Przepadłam na tyle, ze jak zaczęłam czytać i akcja zaczęła się rozkręcać to nie wiedziałam nawet co się dzieje, a przerwę robiłam sobie tylko po to żeby zrobić sobie kolejny kubek kawy lub herbaty!

Po tylu dobrych książkach, które przeczytałam w tym roku nie spodziewałam się, ze znowu powiem: JEST TO NAJLEPSZA KSIĄŻKA, KTÓRĄ PRZECZYTAŁAM W TYM ROKU. Bo co jak co ale Pan Przemysław przemyślał wszystko od deski do deski i wyszedł z tego kawal dobrego kryminału. ‘’Blizna’’ trzyma cały czas w niepewności, podrzuca mylne tropy i zwodzi na manowce. Kolejnym wielkim plusem był fakt, ze fabula nie skupia się tylko i wyłącznie na morderstwie ale również łączy się z przeszłością pana komisarza.

Kazdy rozdział tej książki by naznaczony jakąś blizna. Nic nie dzieje się przypadkowo. Powieść sama w sobie jest niezwykle klimatyczna a sama intryga jak wspomniałam wcześniej – świetnie przemyślana.

I muszę tez przyznać, ze momentami musiałam na chwile odłożyć książkę ze względu na dość smutne watki pojawiające się w książce jak na przykład: dzieciństwo pana komisarza, Jego stosunki z ojcem.. już nie wspominając o przytoczonym tekście piosenki, którą śpiewał wokalista Pearl Jam.

Nawet, jeśli tego nie widać, wiele osób nosi blizny, będące pamiątką po minionych wydarzeniach, ostrzeżeniem lub też przypomnieniem. Niektóre z tych blizn są wyryte na skórze, niektóre na duszy, ale niezależnie od tego, gdzie są umiejscowione, wciąż dają o sobie znać niemal tak samo, jak otwarta rana. Czasami nie pozwalają nam ruszyć do przodu, nie pozwalają, byśmy zamknęli za sobą pewien rozdział, a niekiedy właśnie są bodźcem do tego, by wszystko zmienić. Niezależnie od tego, jaka jest twoja sytuacja, musisz liczyć się z tym, że nigdy się ich nie pozbędziesz.

O bliznach, tych na ciele i duszy właśnie, a także o ludzkiej podłości, traktuje kolejna już powieść autorstwa Przemysława Żarskiego. Kolejna doskonała powieść powinnam napisać, bowiem książki autora stanowią nie tylko frapującą lekturę, ale także gwarantują niesłabnące emocje i swego rodzaju wiwisekcję ludzkiej psychiki. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona „Blizna” również jest powieścią, która nie daje o sobie zapomnieć, która zmusza do rozważań, a może nawet do rozliczenia się ze swoją przeszłością. To książka po którą sięgnąć mogą nie tylko miłośnicy twórczości Żarskiego, ale również doskonale skonstruowanych i napisanych powieści, zaskakujących rozwojem akcji i zachowaniami bohaterów. Mimo iż to drugi tom cyklu o komisarzu Robercie Kreft, to śmiało możemy po książkę sięgnąć, znajdziemy bowiem luźne nawiązania do poprzednich wydarzeń, które pozwolą nam zbudować sobie obraz komisarza i doświadczyć tego, co ON doświadczył. Jestem też przekonana, że każdy, kto nie miał wcześniej możliwości spotkać się z bohaterami powieści, po skończeniu tomu drugiego, po pierwszy również sięgnie…

Kiedy w noworoczny poranek w jednej ze wsi w gminie Pilica zostają znalezione zwłoki młodej dziewczyny wiadomo już, że to nie będzie dobry dzień, a sprawa na zawsze zapisze się w pamięci mieszkańców. Szczególnie, że ofiarę znaleziono z poderżniętym gardłem, przywiązaną łańcuchami do ściany zrujnowanego pomieszczenia gospodarczego. Kilkanaście kilometrów dalej, wracające z sylwestrowej imprezy małżeństwo z dziećmi napotyka na opuszczonej drodze samotną dziewczynę. Okazuje się, że obudziła się ona niewiele wcześniej w rozbitym samochodzie należącym do Błażeja Urygi, i tak naprawdę nie wie, co się z nią działo. Jedyne co pamięta, to wyjście do nowego klubu w Katowicach ze znajomymi, a następnie to, że była więziona i torturowana wraz z jeszcze jedną dziewczyną. Czy sprawy te są ze sobą w jakiś sposób związane?

Przekonamy się o tym dzięki tej wstrząsającej powieści, dzięki której mamy możliwość śledzić śledztwo prowadzone przez Krefta. Ten dość obcesowy mężczyzna doskonale wie, co czuje uwolniona dziewczyna. On sam wciąż nie może uporać się z traumatycznymi wydarzeniami z dzieciństwa i samobójczą śmiercią matki. Zresztą ten tom przynosi nam sporo informacji o komisarzu i jego dorastaniu, a także o relacjach z ojcem, który nigdy nie doszedł do siebie po śmierci małżonki. Podglądamy również prywatne życie komendant Olgi Krynickiej, która mimo zawodowych sukcesów cierpi, będąc w nieszczęśliwym związku z mężczyzną, który lubuje się w jej poniżaniu.

Dzięki tym informacjom o codziennym, niełatwym życiu bohaterów, stają się oni nam bliscy, a w konsekwencji lektura książki budzi jeszcze większe emocje. Mistrzowski kryminał – tak można określić „Bliznę”, a nazwisko autora dzięki jego talentowi, ale również dzięki stworzonej przez niego charakterystycznej postaci Krefta, trwale zapisało się już w pamięci miłośników gatunku.