Błękitny Zamek

Myślę, że nie ma czytelnika, który choćby nie słyszał o Ani z Zielonego Wzgórza. Na tej serii dorastały pokolenia a dziś sława rudowłosej bohaterki odżywa na nowo. Jednak autorka, która powołała ją do życia miała inne, fascynujące książki do których należy również "Błękitny zamek".

To jedna z tych lektur, które - mam takie wrażenie - nie doczekały się właściwego docenienia. Sama czytałam ją pierwszy raz wiele lat temu, kiedy znalazłam jedno z pierwszych wydań w rodzinnej biblioteczce. Nie spodziewałam się wtedy, że tak mocno oczaruje mnie główna bohaterka oraz jej wyjątkowa charyzma. Od tamtej pory powracam systematycznie do fabuły, która za każdym razem uczy mnie czegoś nowego, ale zawsze jest tak samo nieoceniona pod względem emocji, plastyczności czy jakości przekazu. Ogromnie się ciesze, że dziś doczekała się wznowienia w cudownej szacie graficznej, by na nowo zjednać sobie czytelników.

Valancy Stirling ma dwadzieścia dziewięć lat i żadnych perspektyw na przyszłość. Wydaje się, że pisane jej jest staropanieństwo co skrupulatnie wypominane jest przez prowincjonalną rodzinę. Jednak szokująca diagnoza lekarza sprawia, że Valancy zaczyna zupełnie inaczej patrzeć na świat. W końcu pozostał jej zaledwie rok życia. Nadszedł więc czas, by robić i mówić to na co ma się ochotę. Kto zabroni umierającej być sobą?

To opowieść o sile charakteru a także walce o własne miejsce w świecie. Fascynująca w swojej prostocie, niezwykle złożona w działaniach. Pisana z przekąsem, z dosadną ironią wywołującą u czytającego szczery uśmiech na ustach, udowadniająca, że lektura romantyczno-obyczajowa, pisana w przeszłości, ma więcej do powiedzenia niż nie jedno współczesne dzieło. Uważam jednak, że nie każdy odnajdzie się w fabule, ponieważ ma ona w sobie dużo romantyczno-nostalgicznych nut. Czasami namawia, by zatrzymać się w biegu, by docenić piękno przyrody, czasami udowadnia, że warto przestać walczyć o względy innych ludzi. Wbrew pozorom na ponad dwustu stronach zamkniętych jest wiele ponadczasowych wartości, które solidarnie stanowią wartą zapamiętania lekcję życia. To historia o odwadze w różnym znaczeniu, piękna, przejmująca, trafiająca wprost do serca.

Nie wiem ile razy czytałam już "Błękitny zamek". Niektóre fragmenty znam nawet na pamięć. To dla mnie wyjątkowa powieść, sentymentalna, w jakiś sposób osobista, napisana niezwykle malowniczo, barwnie i uczuciowo. Lekka jak piórko a jednak mająca w sobie moc burzenia murów, obowiązkowa dla wszystkich otwartych na nauk, która z niej płynie. Pamiętajcie jednak, że to nie jest żadna moralizatorska proza. To po prostu historia dziewczyny takiej samej jak my. To promyk słońca po burzowym dniu.

Biorąc pod uwagę fakt, że pojawiło się już czternaste wydanie tej książki, nikt mi nie powie, że nie ma w sobie prawdziwej autentyczności. Cały styl pisarski cechuje bujna wyobraźnia do rzeczy już istniejących. Opisy potrafią hipnotyzować nie tylko wymyślnymi przymiotnikami, ale i prawdziwą prostotą, że są one jak najbardziej przyziemne i zwyczajne, ale niestosowane w innych pozycjach formy obyczajowej. Postacie niby jak my, ale ich prosty i szczery sposób myślenia potrafił hipnotyzować, gdyż jeśli ktoś tu uważał, że coś było brzydkie, to tego nie ukrywał. Nikt tu nie przejmował się opinią innej osoby, ponieważ mówili to, co widzieli i co uważali. Jeśli komuś takie rozmowy nie odpowiadały, to izolowały się żyjąc w przekonaniu, że widocznie to nie ich energia i tyle. Jakiż świat byłby bardziej prosty, gdyby i teraz ludzie mówili prawdę, a nie zakładali maski na twarze:-)

Opowieść ukazuje nam prawie trzydziestoletnią kobietę, która uwielbia życie niewidzialnej. Z jednej strony żyje marzeniami o księciu z bajki, a drugiej strony wie, że nikt taki dla niej się nie pojawi. Wydaje mi się, że każda nawet nastoletnia dziewczyna czy też kobieta, która jest cicha i małomówna spoufali się z dojrzałą z wyglądu ale dziecięcą z duszy bohaterką, gdzie poczuje takie odbicie siebie. To ona za sprawa swojej wyobraźni utworzy w głowie świat w którym chciała by mieszkać. Jest tam kimś, kim zawsze chciała być, tylko nikomu tego nie zdradzała. Czyżby dostała szansę na zmianę swojej osobowości na tą prawdziwą?

Jeśli patrzeć na prawo manifestacji, to podpowie, że wpierw wyobraź sobie świat w którym chcesz żyć, a później żyj jakby już był prawdziwy, a cały wszechświat się dostosuje aby wyglądał tak jak go oczami wyobraźni widzisz. Niby proste, ale wymaga ogromu pracy i prostoty, by być szczerym w tym, co lubi się robić i kim chce się być. Autorka pięknie podpowiedziała nam co mamy wykonać aby to świat dostosował się do nas, a nie my do niego, tylko oczywiście każdy pojmie tą historię z perspektywy, którą sam zna i rozumie. Uważam, że te czternaście wydań w przyszłości będzie się powiększało nie tylko po to, by pokazać niesforną rudowłosą dziewczynę, ale by w końcu ludzie ujrzeli, że mogą się stać tym kim chcą tylko wtedy, kiedy będą sami w to wierzyli:-)

Macie ulubione książki, do których możecie wracać, choć znacie ich treść na pamięć?

Ja mam tak w przypadku Błękitnego zamku autorstwa Lucy Maud Monygomery, moim zdaniem książce niedocenionej i przyćmionej sukcesem Ani z Zielonego Wzgórza. Dlatego z wielkim entuzjazmem przyjęłam fakt wznowienia wydania tej niezwykłej historii przez @wydawnictwo_marginesy i to w jakże pięknej formie.

Valancy Stirling uchodzi w swoim środowisku za starą pannę. Ma dwadzieścia dziewięć lat i nie ma męża ani nawet narzeczonego, a przez to też perspektyw na przyszłość, co jest bolączką jej konserwatywnych krewnych, którzy nie omieszkują wypominać jej tego na każdym kroku. Ponieważ od pewnego czasu towarzyszą jej bóle w klatce piersiowej, kobieta udaje się do lekarza, który stawia wstrząsającą diagnozę – choroba serca, kilka miesięcy życia. Szokujące rozpoznanie sprawia, że Valancy postanawia uwolnić się spod wpływu toksycznej rodziny i jak najintensywniej wykorzystać każdy dzień, który jej został. Paradoksalnie choroba sprawia, że kobieta odżywa. Wprowadza się do umierającej przyjaciółki i nawiązuje bliską relację z tajemniczym Barneyem Snaithem, którego nie akceptuje lokalna społeczność, a który okazuje się jej bratnią duszą.

Błękitny zamek to romans i literatura obyczajowa z najwyższej półki. Przesłanie powieści ma charakter ponadczasowy. Nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o siebie, wystarczy tylko zrobić pierwszy krok. Nikt nie ma praw narzucać nam jak mamy żyć, a miłość jest lekiem na każde zło.

Jeśli więc szukacie świetnej lektury, nostalgicznej i sentymentalnej historii miłosnej i poprawiacza nastroju, ta pozycja jest dla Was. Koniecznie musicie po nią sięgnąć! Zachęcam gorąco!