Bitwa w Labiryncie. Percy Jackson i Bogowie Olimpijscy. Tom 4

Mam pytanie czy błąd o tym że Ika leciał za blisko wody został poprawiony czytałam książki z 2010 i tam pojawił się ten błąd

Kolejna wspaniała książka Ricka Riordana z serii "Percy Jackson i bogowie olimpijscy". "Bitwa w labiryncie jest to czwarty tom przygód Percy'ego Jacksona i jego przyjaciół. Percy po kolejnych przeżyciach idzie do kolejnej szkoły i tym razem stara się aby go ponownie nie wyrzucili. Niestety już w pierwszy dzień spotyka go niefajna niespodzianka. Percy musi ponownie razem z swoimi przyjaciółmi spróbować powstrzymać Kronosa który z każdym dniem rośnie w siłę. Lecz i tym razem nie będzie łatwo, ponieważ musi spróbować zmierzyć się z labiryntem, w którym czeka go dużo wyzwań.

"Bitwa w labiryncie" podobała mi się tak samo jak poprzednie książki Ricka Riordana czyli bardzo. Pokochałam przygody Percy'ego i już nie mogę doczekać się kolejnego spotkania z nim.

Percy ma niesamowite wzięcie w tej książce. Czyżby to była wina Hery?

Kolejny tom, kolejna walka o życie! Bitwa w Labiryncie jest bardziej zbiorem bitewek i większej potyczki - nie, spodziewałam się kilkunastu stronicowej walki, nie TEGO. Możliwe, że obszerność labiryntu wpłynęła na końcową scenkę. Ta, po prostu, nie mogła być dłuższa. Zaskoczyło mnie W JAKI SPOSÓB zakończono finałową walkę. Że jak? Że co? Kiedy ON stał się tak potężnym? Chyba, czytając, to przegapiłam.

Bohaterowie dorastają - i chwała im za to. Percy nie może się opędzić od kobiet - chociaż nie jest to pokazane dosłownie, a one nie rzucają się na niego jak chory na panaceum, to jednak przez książkę przewija się ciężar romansu. Z Annabeth, oczywiście, i NIĄ, a jeszcze krótka scenka Z INNĄ. Brakowało mi Grovera, rzucającego się synowi Posejdona na szyję, ale ON znalazł sobie DZIEWCZYNĘ.

Pojawia się scena z Posejdonem - nie powiem w jakich okolicznościach. Przy niej bożek jest superojcowski, superzakochany i tak, właśnie sobie z niego kpię. Na miejscu PEWNEJ OSOBY, od razu wwaliłabym go za drzwi. A może wcale ich nie otwierała? Bo, hej, taki z niego troskliwy ojciec...

I mam tutaj, huraaa!, mojego ulubionego herosa - Nico. Chłopak również się zmienił (scena końcowa!!!). Nie pamiętam, czy miał w poprzedniej książce miecz, ale chyba nie - jeśli mam rację, to czy Ojciec mu go dał? Bo niby się do niego przyznał, ale hej, domku herosa jak nie było, tak nie ma. I właśnie SCENA W OBOZIE najlepiej podkreśla, jak bardzo rodzinni są Olimpijczycy, a także i ludzie. Czarne owce się zawsze wyrzuca, o ile wcześniej nie będą chciały grzecznie siedzieć w spiżowych klatkach.

Zastanawiające jest to, dlaczego sam Kronos nie pojawia się w obozie. Raczej to nie spoiler, ale tak, Pan Czasomierz powstał. Spoilerem jest natomiast to, kto jest jego hostem i serio, naprawdę mi szkoda TEJ OSOBY. Zdecydowanie rozumiem rozpacz/żal córki Ateny. Wracając do tego gada - wystarczyłoby użyć jego mocy zaginania czasoprzestrzeni i walka skończyłaby się zupełnie inaczej. Chyba, że jest ON zbyt słaby... No, to by chyba przeszło.

Kolejny tom? Oczywiście! Przede wszystkim ciekawi mnie, co się stanie z Nico. Nie rozumiem w pełni OSTATNIEJ SCENY z nim. Percy jak dla mnie może kipnąć, Grover też - widać, że ich nie lubię. Ciekawe, czy tym razem Kronos zniszczy obóz, herosów i w ogóle cały świat.

Kolejna wycieczka Percy’ego do szkoły nie kończy się najlepiej: atak dwóch demonicznych cheeleaderek oraz pożar w szkole w końcu trudno nazwać sukcesem. Niestety, nawet powrót do obozu nie pozwala chłopcu na chwilę odpoczynku. Jego przyjaciele wyraźnie coś przed nim ukrywają, a w powietrzu wisi groźba powracającego do świata żywych Kronosa.

Tom trzeci serii był dla mnie małym załamaniem: niby fajnie, niby lekko, przyjemnie i rodzinnie, ale jednak czułam, że to było zbyt mało; chciałam zdecydowanie więcej, niż dostałam. Na całe szczęście trochę mi przeszło: gdy przestałam oczekiwać od książki więcej, niż powinnam okazało się, że dalej potrafię czerpać z niej trochę przyjemności.

Tym razem – jak sam tytuł tomu wskazuje – razem z bohaterami wyruszamy w podróż do labiryntu, w którym niegdyś żył Minotaur. Znów spotykamy ogrom greckich bóstw oraz herosów, jednak co ciekawe, niewiele z nich się powtarza. Mam wrażenie, że autor bardzo dobrze rozplanował całą serię tak, by pokazać młodemu czytelnikowi jak najwięcej z historii starożytnych, a to jest zdecydowanie warty pochwalenia zabieg. Przy tym lekki styl, żarty, które zapewne przypadną do gustu młodszym czytelników i wartka akcja sprawiają, że to dalej kawałek dobrej młodzieżówki, którą polecałam i polecać będę zarówno rodzicom, jak i dzieciom.

Niełatwo mi dodać cokolwiek więcej: bohaterowie, jak zawsze, dają radę. Riordan kreuje w swojej historii niezwykle ciepły, wręcz cukierkowy klimat, który otacza Percy’ego i jego bliskich, co w przypadku powieści młodzieżowej uważam za spory plus. W końcu to w przyjaźni i rodzinie tkwi siła, prawda? Wydaje mi się, że niełatwo znaleźć osobę, która nie lubiłaby o tym od czasu, do czasu posłuchać.

Czy „Bitwa w labiryncie” wyróżnia się jakoś na tle pozostałych? Raczej nie: sam sposób poprowadzenia historii jest bardzo podobny. Autor po prostu pokazuje nam inne mity, inne opowieści, ale struktura powieści jest niemal identyczna. Jedyne, na czym nieco bardziej się skupił jest... ochrona przyrody. O ile w poprzednich tomach tego nie było widać tak w tym Riordan chce przekazać czytelnikowi, że o zieleń wokół należy dbać, zarówno przez wątek dotyczący Pana, jak i nowej przyjaciółki naszej drużyny, Rachel. Mogłabym ten wątek analizować i prawdopodobnie w związku z tym krytykować, ale nie wydaje mi się to konieczne. Nie wysuwał się ON na pierwszy plan, a pewnie większość czytelników i tak się z przekazem Riordana, zahaczającym o banalność, zgodzi.

Muszę przyczepić się jednej, dość drobnej kwestii. Mianowicie, mam wrażenie, że wszystkie końcowe akty – wielkie bitwy, które powinny być niezwykle duże i epickie – na kartach powieści rozgrywają się bardzo, bardzo szybko. Przy tym nie wywołują u mnie kompletnie żadnych emocji. Wprawdzie podejrzewam, że przy młodszych czytelnikach sprawa ma się nieco inaczej, ale szczerze powiedziawszy, liczę, że ostatni tom pod tym względem nie będzie kulał.

Cóż ja mogę? Moje odczucia co do poprzednich tomów dalej się sprawdzają. To po prostu kawałek dobrej fantastyki młodzieżowej.

Rick Riordan – amerykański pisarz, autor powieści kryminalnych oraz powieści dla młodzieży z gatunku fantasy. Riordan studiował na Uniwersytecie stanu Teksas, specjalizując się w historii i anglistyce. Przez lata pracował jako nauczyciel. Sławę przyniosła mu bestsellerowa seria powieści dla młodzieży, których bohaterem jest nastoletni Percy Jackson, współczesny amerykański chłopiec, który odkrywa, że w rzeczywistości jest synem greckiego boga Posejdona. Obecnie Riordan mieszka w Teksasie wraz z żoną i dwoma synami.*

Percy idzie na dzień otwarty do nowej szkoły. Stara się, by nie działo się nic nienormalnego. Zostaje zaatakowany przez żądne krwi cheerleaderki oraz spotyka znajomą śmiertelniczkę. Obóz Herosów jest zagrożony. W każdym momencie może zostać zaatakowany przez armię Kronosa. Jest tylko jeden sposób, by powstrzymać go – trzeba wyruszyć w daleką podróż przez Labirynt, który zaprojektował sam Dedal. W wyprawie biorą udział m.in. Percy i Annabeth.

Akcja utworu dzieje się w wielu miejscach, np. w Obozie Herosów czy Labiryncie. Czas nie jest znany, pewne jest to, iż wszystko dzieje się w czasach współczesnych.

Percy to nastolatek, który w każdej części zaskakuje czytelnika czymś innym. Z roku na rok staje się inteligentniejszy, odważniejszy i bystrzejszy. Można zauważyć, iż dorasta pod względem fizycznym i psychicznym. Zawsze wszystkim chętnie pomaga, nie ufa stereotypom. Jest nastolatkiem, który wyróżnia się z grona tych hejtującycych, "znających się na wszystkim" itp. Annabeth to jego koleżanka. Jest niebywale mądra i pomocna, choć czasem przemawia przez nią egoizm. Interesuje się architekturą.

„(…) nie osądzaj nikogo, dopóki nie staniesz przy jego kowadle i nie popracujesz jego młotem.”

Moim zdaniem utwór Bitwa w Labiryncie nie ma wad, zaś zalet wiele, które wymienię później.

Dla mnie książka ta jest na razie najlepszym tomem tej serii. Najbardziej spodobał mi się motyw Labiryntu. Powieść ta została napisana lekkim, płynnym, bogatym językiem. Rick Riordan nie stroni od mowy potocznej, humoru i luźnego stylu, co sprawia, że z wielką chęcią zagłębia się w historię nam ukazaną. Od samego początku dużo się dzieje, akcja nawet na moment nie zwalnia. Pojawia się wątek miłosny, który (na szczęście bądź nie) nie został bardzo rozwinięty. Pomysł na fabułę (i mam tu na myśli już całą serię) jest bardzo oryginalny, został ON świetnie wykonany, rozwija się w sposób spójny i logiczny. Autor w bardzo dobry sposób miesza świat realny z fantastycznym oraz przybliża sylwetki Bogów, którzy nie są w sumie tacy nudni. Cała książka została napisana w narracji pierwszoosobowej. Bohaterów jest bardzo dużo, niemniej jednak różnią się oni od siebie. Historia jest główną osią fabularną. Niektóre rzeczy na pewno zostały wymyślone, a niektóre mogą wydarzyć się naprawdę.

Podsumowując: książkę polecam przede wszystkim młodzieży, gdyż mają oni szansę nauczyć się wielu ważnych wartości. Poza tym niektóre wątki można wykorzystać w rozprawce. Jeśli wcześniejsze tomy Wam się podobały, sięgnijcie koniecznie po ten. Na pewno się nie zawiedziecie!

Za przekazanie egzemplarza do recenzji dziękuję Księgarni [Adres usunięty].

„(...) Miał złe przeczucie, ale z drugiej strony - jak każdy człowiek, który na swoje nieszczęście urodził się pesymistą - rzadko kiedy miewał przeczucia dobre.”

Tytuł: „Bitwa w Labiryncie”

Tytuł oryginału: „The Battle of the Labyrinth”

Autor: Rick Riordan

Wydawnictwo: Galeria Książki

Cykl: Percy Jackson i bogowie olimpijscy (tom IV)

Przełożyła: Agnieszka Fulińska

Wydanie: I

Oprawa: miękka (ze skrzydełkami)

Liczba stron: 360

Data wydania: 22.09.2016

ISBN: 978-83-62170-03-6

* Źródło – Lubimy Czytać