Bitter Root

Widowiskowy komiks, który jest mieszanka horroru, steampunk i ciekawej przygody, a przy tym rzuca społeczne komentarze, które są zaskakująco trafne, co sprawia, że cała kompozycja działa.

Koncepcja potworów zrodzonych z ludzkiej nienawiści już sama w sobie brzmi intrygująco, bo kogo nie zaciekawi deformacja człowieczeństwa za sprawą gniewu, rasizmu, czy pogardy. To wszystko wpisuje się w niewygodną prawdę, że największe potwory to ludzie, bo potworem nie zawsze musi być ktoś zdeformowany fizycznie, chociaż w tym albumie akurat fizycznych zmian nie brakuje.

Bohaterami jest rodzina Sangeryenów, którzy nie są wyidealizowanymi herosami, pełno w nich ludzkich problemów jak zmęczenie życiem, kłótnie, pretensji i zabliźnionych ran, co sprawia, że bardziej przymilają rodzinę walczącą o własne przetrwanie niż skupiający się na łowach potworów. To wszystko nadaje historii taki ludzki wymiar, bo sprawy rodzinne przedstawione są w sposób bardzo ludzki.
W albumie sporo się dzieje, ponieważ jest sporo postaci, koncepcji i wątków przy których można poczuć zagubienie. Jednak skupiając się na treści można zobaczyć jak nienawiść może być niczym trucizna tłoczona do krwi. Jest w tym wszystkim też pewien tragizm, ponieważ potwory często są postaciami bardziej tragicznymi niż przerażającymi.

Wizualnie komiks jest bardzo w moim klimacie, pełno tu agresywnej kreski, a dynamika stoi na wysokim poziomie. Sporo tu groteski wizualnej niczym z pogranicza koszmarnego snu i jest w tym pewna hipnotycnosuc nie pozwalająca oderwać wzroku pomimo czasem dość obrzydliwych kadrów. Barwy są intensywne, a tonacje czerwieni, pomarańczu i fioletu nadają niesamowicie psychodelicznego charakteru.

Komiks nie jest klasycznym horrorem, a bardziej opowieścią o rodzinie i społeczeństwie pożeranym przez potwory, które same wykreowało. Album stylowy i niesamowicie odważny, a przy tym bezkompromisowy. Dla mnie komiks niezwykle odświeżający i dający sporo przyjemności zarówno fabularnej, jak i wizualnej.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Scenariusz Bitter Root tom 1 to fascynująca mieszanka horroru, steampunku, okultyzmu i dramatu rodzinnego. Nic więc dziwnego, że tytuł został wyróżniony nagrodą Eisnera i Ringo. David F. Walker i Chuck Brown stworzyli bowiem historię, która wciąga od pierwszych stron.

Opowieść o łowcach potworów może wydawać się dość schematyczna i wykorzystująca znane motywy, tutaj jednak naprawdę zaskakuje i nabiera głębi oraz emocjonalnego ciężaru. Walka z potworami to bowiem tylko mała cząstka treści. Autorzy zgrabnie łączą ten motyw z alegorią rasizmu, pokazując, że prawdziwe potwory rodzą się z ludzkiej nienawiści.

Zaserwowana tu czytelnikowi przygoda łączy elementy znane z Ghostbusters oraz Ligi Niezwykłych Dżentelmenów. Treść jest dynamiczna, pełna napięcia i doskonale zbalansowana między akcją a refleksją. Każdy rozdział buduje poczucie zagrożenia i napięcia, jednocześnie rozwijając wątki rodzinne i społeczne. Fabuła opiera się na ciągłym przechodzeniu między Harlemem a innymi miejscami w USA. Narracja jest przy tym oryginalna, na przykład ukazując trzy akcje jednocześnie.

Ogromną siłą scenariusza jest jego metaforyczny wymiar. Potwory nie są tu wyłącznie przeciwnikami, lecz symbolem rasizmu i nienawiści przenikającej amerykańskie społeczeństwo. Przemiana ludzi w Jinoos to doskonała metafora zła, które zaraża i deformuje duszę.

Jeżeli miałbym się doszukać jakiś wad, to momentami struktura fabuły bywa trochę zbyt fragmentaryczna. Mocne przeskoki między czasem i miejscem mogą bowiem dezorientować czytelnika i wymagają od niego większej uwagi przy lekturze. Jest to jednak naprawdę bardzo mała skaza na doskonałym wręcz scenariuszu.

Sercem opowieści jest rodzina Sangerye, która prezentuje się naprawdę znakomicie. Każdy z jej członków jest wyrazisty, pełen emocji i sprzeczności. Twórcy umiejętnie przedstawiają ich relacje, w których mieszają się miłość, żal i gniew. Bohaterowie symbolizują różne podejście do walki z potworami. To właśnie te różnice między nimi napędzają fabułę i nadają jej emocjonalnej głębi.

Nie są to postacie idealne i pozbawione własnych wad. Popełniają błędy, kierują się emocjami, czasem pozwalają, by gniew przejął kontrolę. Dzięki temu wydają się autentyczni i bliscy czytelnikowi. Ich konflikty są zaś odbiciem większej walki toczącej się w społeczeństwie.

Do plusów albumu należy także zaliczyć znakomicie rozpisane dialogi. Prowadzone rozmowy są naturalne, a charakterystyka postaci spójna. Autorzy nie uciekają w nich od trudnych tematów, takich jak trauma, utrata czy żal po bliskich.

Jedyną pomniejszą wadą albumu do której można mieć jakieś zastrzeżenia to zbyt duża liczba postaci drugoplanowych. Przeważająca większość z nich jest ledwie zarysowana, przez co trudno zapamiętać ich rolę w fabule. Pełnią one zresztą głównie zadanie tła uwydatniającego pierwszoplanowe postacie....