Biały szum

💞🌊 Biały Szum to jedna z tych niewielkich książek, na które czekałam z niecierpliwością. Po prostu nie potrafię oprzeć się dobrej powieści obyczajowej, zwłaszcza jeśli opis od razu trafia w mój gust. Ona i on, oboje z bagażem trudnych doświadczeń, próbują zbudować coś razem? Jeśli tylko historia będzie wiarygodna, jestem gotowa pochłonąć taką książkę na raz. W przypadku Białego Szumu tak właśnie było, choć niestety nie obyło się bez zgrzytów.

💞🌊 Zacznijmy od strony technicznej. Książka jest niewielka, liczy zaledwie dwieście stron, co czyni ją idealną lekturą na jeden wieczór. Okładka jest przepiękna, a samo wydanie solidne – żadne łamanie grzbietu jej nie zaszkodzi. Ale... dla moich oczu była to prawdziwa próba wytrwałości. Czemu? Przez fatalny układ tekstu. Strony są wręcz przepełnione słowami, a odstępy między wierszami są tak małe, że zdają się dostosowane jedynie do krasnali. Podczas czytania tekst często zlewał mi się w jedno, co momentami naprawdę utrudniało lekturę. Mimo to udało mi się dobrnąć do końca – i nie żałuję.

💞🌊 Fabularnie książka wypada naprawdę dobrze. To świetnie wyważona opowieść obyczajowa, która przedstawia relację rozwijającą się między Olgą i Igorem. Ona jest studentką psychologii, która razem z mamą prowadzi nadmorski pensjonat i pomaga opiekować się swoją bratanicą. Igor natomiast to jeden z trzech ratowników, którzy na lato meldują się w pensjonacie. Na początku Olga nie zwraca na niego większej uwagi – codzienne obowiązki są dla niej znacznie bardziej absorbujące. Jednak od razu czuć, że Igor jest nią zainteresowany, choć dziewczyna jest nastawiona sceptycznie. W końcu wie, że ratownicy to tylko sezonowi goście, a ich obecność wydaje się kolejnym problemem do przetrwania.

ㅤ

💞🌊 Igor jednak nie jest tym, na kogo wygląda. Wbrew jej opinii nie jest płytkim podrywaczem, który co noc szuka nowej przygody. Skrywa w sobie bolesną tajemnicę – historię, która zmusiła go, by pojawić się właśnie w tym pensjonacie. To opowieść o stracie kogoś bliskiego, która odcisnęła piętno na jego życiu. Czy Olga i Igor, mimo trudnego otoczenia, odnajdą wspólny język? A może na przekór wszystkiemu między nimi zakwitnie uczucie?

ㅤ

💞🌊 Styl książki jest prosty, ale angażujący. Opisy są oszczędne, ale wystarczające, by podkreślić istotę dialogów, które stanowią serce tej historii. Dzięki temu Biały Szum wciąga i nie pozwala się oderwać. Czy warto dać się porwać tej opowieści? Czy mimo przeciwności losu każdy z nas ma jeszcze szansę na nowy początek? Tego dowiecie się, zanurzając się w tej historii.

Jesienno-zimowa aura daje Ci już popalić? Czekasz na promienie ciepłego słońca? 💬

Ja czekam na prawdziwą zimę z wielkim śniegiem i mrozem albo na ciepłe słoneczko. Nie znoszę tego przejściowego okresu z chlapą i błotem, i to nie tylko ze względu na samą aurę i brud, ale także na fakt, że nie jest to dobry czas dla mnie i mojego synka ze względu na alergię. Jednak jeśli nie mogę mieć ani zimy, ani słońca za oknem, to przynajmniej przenoszę się nad Bałtyk dzięki książce Agaty Czykierdy-Grabowskiej „Biały szum”.

„Biały szum” to historia Oli – młodziutkiej studentki psychologii, która wraz z mamą prowadzi mały nadmorski pensjonat. Do pensjonatu trafia trzech ratowników: Igor, Robert i Borys. To właśnie Igor staje się dla Oli kimś więcej niż tylko zwykłym gościem, a jego osobista tajemnica staje się również zagadką, którą wspólnie chcą rozwikłać.

Muszę przyznać, że jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, i jestem pod wrażeniem umiejętności, z jakimi pani Agata przelewa emocje bohaterów na karty swej powieści. Do tego język jest świetny, a połączenie trzech gatunków – romansu, kryminału i obyczajówki – sprawia, że przez książkę się płynie i czyta ją z niezwykłą ciekawością. Intrygująca zagadka jest bardzo mocnym elementem, przez który napięcie i stres dają się we znaki nie tylko bohaterom, ale również czytelnikowi. Zaskakujące zwroty akcji i samo zakończenie są prawdziwą wisienką na przepysznym torcie.

Warto także zaznaczyć, że bardzo polubiłam bohaterów. Nie są płytcy – mają swoje wady i zalety, są ludzcy i pełni niedoskonałości. Jedyną postacią, z którą miałam problem, była mama Oli – odczytywałam ją jako dość nijaką. Jednak Ola i Igor to postacie z krwi i kości.

Cieszę się, że „Biały szum” nie jest kolejnym letnim i przewidywalnym romansem. To książka pełna napięcia, ze świetnie poprowadzoną zagadką kryminalną i zakończeniem, które naprawdę zaskakuje. Serdecznie polecam!, K.!