Powieść nominowana do Nagrody Bookera w 2016 roku.
W 1867 roku Finlandię pustoszy wielki głód ostatni naturalny w historii Europy. Jego ofiarą pada około 20 procent ludności. Przy drogach walają się wypatroszone ciała psów, ludzie żywią się korą drzew, porostami, a nawet zmielonymi kośćmi tych, którzy nie wytrzymali tyle, co oni.
Marja, żona rolnika z północy, wyrusza przez śniegi z dwójką dzieci na południe do Petersburga, gdzie ponoć można dostać chleb. W beznadziejną drogę udają się też inni, w tym Ruuni, młody chłopak, który w trakcie wędrówki próbuje zdobyć zaufanie Marji.
Biały głód to apokaliptyczna proza w duchu Drogi Cormaca McCarthyego, która podejmuje temat ludzkiej woli przetrwania.
Książka zapoczątkuje nową serię współczesnych powieści historycznych w ArtRage Przeszły-Ciągły.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
W jakim stylu literackim utrzymana jest powieść "Biały głód" Aki Ollikainena?
Powieść charakteryzuje się surowym, minimalistycznym stylem, który potęguje dramatyzm opisywanych wydarzeń. Autor stosuje oszczędny język, aby oddać apokaliptyczną atmosferę wielkiego głodu w XIX-wiecznej Finlandii. Narracja skupia się na fizjologicznych aspektach przetrwania i granicy ludzkiej wytrzymałości bez zbędnych upiększeń. Jest to literatura piękna o wysokim ładunku emocjonalnym, idealna dla wielbicieli prozy egzystencjalnej.
Czy klimat tej książki jest porównywalny do "Drogi" Cormaca McCarthy'ego?
Tak, książka wykazuje silne podobieństwo do "Drogi" pod względem atmosfery beznadziei i walki o przetrwanie. Podobnie jak u McCarthy'ego, czytelnik towarzyszy bohaterom w wyczerpującej podróży przez wrogi, zimowy krajobraz. Aki Ollikainen skupia się na pierwotnych instynktach oraz powolnym upadku norm społecznych w obliczu totalnej katastrofy. Lektura wywołuje poczucie osaczenia i surowości, typowe dla najbardziej przejmujących wizji postapokaliptycznych.
Czym charakteryzuje się seria Przeszły-Ciągły, którą otwiera ta publikacja?
Seria Przeszły-Ciągły wydawnictwa ArtRage prezentuje nowoczesne powieści historyczne o wybitnych walorach artystycznych. Publikacje w tym cyklu skupiają się na tematach uniwersalnych, które mimo osadzenia w przeszłości, silnie rezonują ze współczesnym czytelnikiem. Wybór tego tytułu na inaugurację serii gwarantuje staranną redakcję oraz najwyższą jakość literacką tekstu. Seria jest dedykowana osobom poszukującym w historii głębokiej prawdy o kondycji ludzkiej.
Jakie konkretne wydarzenia historyczne stanowią tło dla tragicznej wędrówki bohaterów?
Akcja osadzona jest w 1867 roku podczas ostatniego wielkiego głodu naturalnego w historii Europy. Finlandia straciła wtedy blisko 20 procent swojej populacji, co autor przedstawia z bezwzględnym i bolesnym realizmem. Książka dokumentuje desperackie próby ratunku ludzi, którzy z braku żywności zmuszeni byli jeść korę drzew i porosty. To rzadko poruszany temat, który ukazuje skalę zapomnianej tragedii narodu fińskiego.
Dla jakiego typu czytelnika ta drastyczna powieść może być zbyt przytłaczająca?
Lektura nie jest odpowiednia dla osób wrażliwych na naturalistyczne opisy cierpienia, głodu oraz śmierci dzieci. Autor nie stroni od brutalnych obrazów, takich jak widok ciał zwierząt czy fizyczna degradacja ludzkiego organizmu. Książka stanowi duże obciążenie emocjonalne i nie zapewnia łatwej, optymistycznej rozrywki. Ze względu na drastyczną tematykę, poleca się ją wyłącznie dojrzałym odbiorcom o dużej odporności psychicznej.
