Bezkresna ciemność. Pożeracz Słońc. Tom 2

Macie takie książki, do których ciężko się Wam zabrać, ale jak już przełamiecie swój irracjonalny opór, to czyta się Wam je wspaniale?

Tak właśnie mam z tą serią. Zarówno pierwszy, jak i drugi tom ciężko było mi zacząć. Może dlatego, że są dosyć długie, no i ciężkie - wagowo 😅

Jednak każdy z tych tomów wciągnął mnie niemal od razu. Autor potrafi przykuć uwagę czytelnika, więc liczba stron nie jest już problemem 😊

Drugi tom, który właśnie skończyłam czytać, opowiada dalsze losy Hadriana, dążącego do porozumienia między ludźmi i Cielcinami. Jak więc stało się, że został on nazwany Pożeraczem Słońc, Niszczycielem Gwiazd, Zabójcą Bladawców? 🤔 oraz Nieumierającym?? 🤯

Ten tom różni się klimatem od poprzedniego - pierwszy bardziej przypominał mi fantasy, ten natomiast to bardziej space opera. Wszyscy wielbiciele tego gatunku powinni więc być zadowoleni 😊

Fabuła wciąga, wątek miłosny nie jest nachalny, akcji jest sporo, choć przyznam, że były momenty, w których robiło się trochę dziwnie 😏 Jednak nie można odmówić autorowi niesamowitej wyobraźni ☺️

Aby nie pogubić się wśród nazw, światów i osób występujących w tej historii, na końcu umieszczone zostały indeksy (które bardzo mi pomogły 😅)

Mam nadzieję, że sięgnięcie po ten cykl i sami się przekonacie jak dobrze się to czyta.

Kolejna powieść, która swoim galaktycznym rozmiarem, przypomina Diunę, a od lektury wprost nie można się oderwać. Tak przynajmniej twierdzą reklamy na okładce. Ale, że pierwszy tom cyklu „Pożeracz słońc” przypadł mi do gustu przeczytałem też tom drugi. A jego tytuł to „Bezkresna ciemność”

O książce możemy przeczytać, że:

Hadrian Marlowe przez pół stulecia szukał pośród dalekich gwiazd zagubionej planety Vorgossos, mając nadzieję, że nawiąże kontakt z nieuchwytnymi obcymi, Cielcinami. A dzięki temu zdoła zakończyć trwającą prawie czterysta lat wojnę i zaprowadzi pokój.

Uparcie starając się odkryć ich tajemnice, Hadrian musi zapuścić się poza bezpieczne obszary Solarnego Imperium i przeniknąć do zamieszkujących odległe światy Extrasolarian. Tam odnajduje nie tylko obcych, ale ma też do czynienia z potwornymi istotami, które kiedyś były ludźmi, ze zdrajcami we własnym otoczeniu, a także z najstarszym wrogiem rodzaju ludzkiego…

W miarę zagłębiania się w lekturę tej części cyklu, mogłem stwierdzić tylko jedno. Jest jeszcze lepiej niż wcześniej. Czyta się to rewelacyjnie. I bohaterowie, intryga, dosłownie wszystko jest na swoim miejscu. A jeszcze rzecz dzieje się w głębokim kosmosie i nawet kosmici mają swoje pięć minut. Świetnie napisana, wciąga, bohaterów można lubić, albo i nie. Wszystko zależy od interpretacji wydarzeń. Dla mnie znakomita, polecam więc uwadze.