Bezkarny

Miłość.

To ona jest światłem, które wyznacza człowiekowi drogę życia - ale kiedy światło staje się zbyt mocne, oślepia. Prowadzi na manowce. Sprawia, że nie sposób dostrzec niczego wokół.”

Czy zastanawiałaś się kiedyś jak to jest ,że trudno znaleźć naprawdę wartościowego partnera? Coraz więcej osób decyduje się na krótkie relacje często oparte na cielesnych aspektach, a odkąd popularność zyskały aplikacje randkowe pojawiły się również nowe zagrożenia.

On -czarujący, pełen empatii i wyrozumiałości wydawał się odpowiedzią na potrzeby samotnych kobiet,które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej- straciły kogoś bliskiego, zostały bez środków do funkcjonowania, bez celu w życiu.

One samotne choć często bardzo inteligentne, wstydzą się przyznać do tego co je spotkało przez co oprawca pozostaje Bezkarny..

Jak mu się to udaje i kim naprawdę jest?

A co ważniejsze co się wydarzy, gdy na drodze stanie mężczyzna gotów go powstrzymać za wszelką cenę?

Ela Sosnowska rok temu rozstała się z wieloletnim partnerem Danielem.

Norwida Zabielskiego poznała "przypadkowo " w metrze i zupełnie nie spodziewa się tego co przyniesie ta znajomość.

Morderstwa intryga i manipulacje a do tego tak niespodziewane zwroty akcji ,że w pewnym momencie zaczęłam się gubić o zastanawiać kto jest kim i jakie są jego motywy.

Powiedzieć o tej książce "to skomplikowane " to jak nic nie powiedzieć. Autor porusza bardzo ważny społecznie temat oszustw matrymonialnych i niszczenia innych za pomocą całego wachlarza manipukacji.

Zanim się obejrzałam byłam na ostatnich stronach i dosłownie oniemiałam.

Świetna i bardzo ważna lektura.

Polecam 🖤❤️

Od momentu kiedy "Bezkarny" pojawił się w zapowiedziach wybuchła burza spekulacji czy faktycznie inspirował się, a może nawet otarł o plagiat. Powstała książka, a nawet już dwie, oparte na faktach, czyli "Rak". Tylko, czy jeśli ktoś inspiruje się faktami, prawdziwymi wydarzeniami, to w ogóle można insynuować, że to jednak chodzi o wręcz niemal kopiowanie innej książki? No właśnie...

Wyobraź sobie, że spotykasz na swojej drodze człowieka, w najgorszy momencie życia, jak chociażby po rozstaniu, rozpadzie wieloletniego związku i on jest tak opiekuńczy, czarujący, uwodzicielski, że masz ochotę tylko zagłębić się w jego objęcia i pozwolić by pomógł przetrwać ten czas. Instynkt samozachowawczy spychasz na dalszy plan... ile osób powie, że by sobie nie pozwoliło na taki stan rzeczy? I ile osób powie, że w ten sposób uwiedzione kobiety same sobie to zrobiły?

Bo ten wspaniały mężczyzna (choć oczywiście mogłoby to zadziałać w drugą stronę i mogłaby to być kobieta mamiąca mężczyzn) w pewnym momencie staje się koszmarem, potworem i uwolnić się od niego może nie być tak łatwo. Nie zerwiesz kontaktu, bo on cię znajdzie. A do tego nie masz oszczędności aby cokolwiek zrobić, bo właśnie on cię oskubał do cna.

Niemożliwe? A jednak. I ten człowiek jest bezkarny, nie mogą mu nic udowodnić, nic zrobić, robi co chce, a tożsamość zmienia jak rękawiczki.

Czytałam także "Raka" i to obie części. Oczywiście, były dobre, wstrząsające, oparte na faktach, ale no nie ukrywajmy, że ktoś ze stażem pisarskim takim, jak Remigiusz Mróz, który już pokazał niejednokrotnie, że stworzyć thriller na podstawie tego typu prawdziwych wydarzeń potrafi świetnie. Jego "Nieodnaleziona" była wciągająca i przede wszystkim wstrząsająca. Tym razem na tapet wziął inną sprawę, która jest równie ciekawa, tajemnicza, ale i wbijająca się do głowy. A to, że zrobił to później, wcale nie znaczy, że to te książki były inspiracją i zapatrzone w "Raka" osoby mogą już się otrząsnąć, bo tutaj jedynie fakty są tym elementem, na którym oparta została książka "Bezkarny".

Zdecydowanie jest ona także lepsza. Dlaczego? Bo autor stoi obok, patrzy obiektywnie i nie robi z siebie bohatera. Bo fabularnie dzieje się o wiele więcej i jest brutalniej. Sama treść jest bardzo wciągająca, angażująca czytelnika. Natomiast, chyba każdy przyzna, że na Remigiuszu "Rak" będzie miał genialną promocję.

To bardzo ważna książka, a właściwie obie, bo "Rak" jest równie istotną pozycją którą tak naprawdę powinien poznać każdy. Choć sporo w nich brutalności, paskudnej prawdy o tym, że tylko nam się wydaje, że mamy nad wszystkim kontrolę, a także o uczuciach, którymi tak łatwo manipulować.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Filia.

Manipulacja, oszustwa oraz niebezpieczna gra, w której stawka to często najwyższa cena, tak mniej więcej jawi się powieść „Bezkarny” autorstwa Remigiusza Mroza.

Mężczyzna o dość niespotykanym talencie do manipulacji ludźmi, który działa w sposób niezwykle wyrafinowany i sprytny zarazem, oto postać wokół toczy się fabuła „Bezkarnego”. 
Podczas czytania wyczuwałam, jak autor pieczołowicie przygotował wizerunek bohatera, jak skrzętnie przedstawiał jego metodykę działania, piekielnie skuteczną metodykę, ponieważ plan działania mężczyzny był opracowany z niemal chirurgiczną precyzją, niemal idealny. Właśnie w tym przedstawieniu modus operandi wypatruję najmocniejszą stronę powieści, ponieważ te fragmenty czytało mi się znakomicie. Przyznaję też, że te wszystkie opisy budziły zarówno uznanie jak i niepokój.

Mocnym punktem historii jest „gra w kotka i myszk” między bohaterami. Podjęcie rękawic celem doprowadzenia tytułowego bohatera przed wymiar sprawiedliwości wymagało działania z niesamowitą wręcz determinacja i heroizmem. Cały ten pojedynek miał w sobie jaki wydźwięk walki dobra ze złem.
Cała ta konfrontacja była pełna napięcia i wywoływała we mnie sporo emocji.

Mróz przyzwyczaił mnie do powieści niezwykle dynamicznych, jednak w tej historii to tempo jest nieco zachwiane, pierwsza część dynamiczna, jednak druga znacznie zwalnia i gubi nieco rytm.

Autor dostarczył mi sporo emocji za sprawą wykreowanej historii, nie obyło się także bez nieco bardziej refleksyjnego spojrzenia na powieść, ponieważ bardzo cienka jest granica między zaufaniem a wykorzystywaniem tego zaufania. Mnie sama koncepcja powieści bardzo się spodobała i pomimo tego, że nie było w niej tyle twistów, ile zazwyczaj Mróz serwuje to i tak bawiłam się bardzo dobrze.

I po raz kolejny zostałam pozytywnie zaskoczona przez autora. Takie niespodzianki lubię najbardziej:-) To tak bardzo po ludzku napisana książka, aż czułam, że prowadzę z kimś rozmowę, lub przyglądam się wydarzeniom z bardzo bliskiej odległości. Spryt i temperament, to wielkie atuty tej pozycji. Początek czaruje nas słowami osoby, która zrobiła wszystko, aby poznać swój cel. Jest nawet przekonany, że na tyle ją zna, że szybciutko wpadnie w jego sidła. Ta pewność siebie była tutaj trochę osaczająca, bo zdałam sobie sprawę, że każdego z nas można się nauczyć. To, co piszemy w sieci, jakie wstawiamy zdjęcia, jak prywatne historie opisujemy i co przeglądamy, daje nasz dosyć dokładny obraz. Wtedy jesteśmy podatni na manipulacje, bo każdy z nas poszukuje bratniej duszy. A kiedy się pojawia patrzymy w niego jak w obrazek, chodzący ideał, normalnie królewicz na białym koniu. Dodam jeszcze, że każda z postaci sama wypowiada się o sobie, więc wiemy co chodzi im po głowie. Łatwowierność ludzka aż bije po oczach. Autor idealnie ukazał jak kobiety są osaczane przez mężczyznę. Jak nie wierzą w swoje szczęście, gdyż każda z nich została zraniona. Tutaj dziesięć lat małżeństwa i nagle pustka, wszystko skończone. Zamglony wzrok, tortury słowne swojego ciała i żalenie się na niedoskonałości. Dosłownie biczowanie siebie za winy małżonka. Ogromny brak kogoś, kto da ukojenie i będzie miał takie same zainteresowania jak my. Cel idealny... Może i nie mają miłości, ale mają coś na czym najbardziej mu zależy. Jest w stanie zrobić wszystko, żeby to osiągnąć:-)

Trzeba przyznać, że jego plan był aż nad inteligentny. Przewidział bowiem wszystkie słabe strony, ale zapomniał o jednej najważniejszej. Bo skrzywdzona kobieta nie zawsze musi odpuścić. Czasami zwyczajnie pragnie zemsty:-)

No, kochani, takiej perełki to nie można przegapić! Gra psychologiczna i słowna na wysokim poziomie. Postacie zwyczajne, bardzo prawdopodobne, podzielone na słabe i silne. Zemsta bywa tutaj słodka, ale czy zawsze obchodzi się bez konsekwencji?

Mega dobra, bardzo ją polecam:-)

Sięgając po najnowszą książkę tego autora, wiedziałam, co stanowiło jego inspirację. W pierwszej połowie powieści wyraźnie odczuwałam te wpływy. Wydarzenia, do których nawiązuje fabuła, są w rzeczywistości opisane w innej książce, opartej na faktach.

Główną postacią tej historii jest on – manipulator i oszust, wykorzystujący kobiety do osiągania własnych celów finansowych. Jest też drugi „on” – były mąż jednej z ofiar, który postanawia zakończyć bajkowe życie oszusta.

Tak oto rozpoczyna się historia przybliżająca obie te postacie i ich spojrzenie na całą sytuację. Muszę przyznać, że w pierwszej części książki odczuwałam spore znużenie, ponieważ czytałam już wspomnianą wcześniej pozycję i fabularnie wydawała mi się ona bardzo podobna. Nie uwierzycie, ile razy wzdychałam zrezygnowana, mając wrażenie, że czytam tę samą historię w lekko zmienionej wersji.

Jednak do czasu. W pewnym momencie autor, zgodnie ze swoim stylem, zrzucił prawdziwą bombę, pokazując, jak łatwo można zupełnie inaczej spojrzeć na całą historię. Po tym punkcie zwrotnym byłam w szoku – zamknęłam książkę i zrobiłam sobie przerwę, by przemyśleć to, co właśnie przeczytałam. Mój mózg doznał pewnego rodzaju spięcia, ale było to pozytywne zaskoczenie, którego oczekuję od tego typu powieści.

Druga część książki ukazała cały kunszt autora – to, w czym jest najlepszy: budowanie emocji i wprowadzanie szokujących zwrotów akcji, które zapewniają świetną rozrywkę podczas lektury.

Mimo początkowych obaw nie zawiodłam się i dobrze spędziłam czas z tą książką. Myślę, że będzie to idealna pozycja dla osób interesujących się tematyką oszustów. To, że autor otwarcie wspomina o inspiracji prawdziwymi wydarzeniami z naszego rodzimego podwórka, może dodatkowo wzbudzić zainteresowanie tą historią.

Polecam i czekam na Wasze opinie!