Bardzo bliski Bliski Wschód

„Bardzo bliski Bliski Wschód. The Middle East: in the Middle of the Heart” Joanna Nawrocka.

„Bardzo bliski Bliski Wschód. The Middle East: in the Middle of the Heart” Joanny Nawrockiej, to niewielki zbiór trzech esejów opatrzonych wstępem (“Preambule”) prof. dr hab. Ewy Drozdy-Senkowskiej. Dodatkowym atutem książki jest dołączona angielska wersja wszystkich tekstów w tłumaczeniu Hanny Piątkiewicz, co umożliwia czytelnikowi swobodny wybór języka, w którym chce przeczytać książkę, i równocześnie pozwala udoskonalać swoje umiejętności językowe. Autorka, Joanna Nawrocka jest wszechstronnie uzdolnioną osobą. Swoje eseje wzbogaciła własnymi wierszami, a na okładce został zamieszczony jej obraz namalowany techniką ebru, tradycyjną turecką sztuką zdobienia papieru.

Tło, a jednocześnie sedno książki „Bardzo bliski Bliski Wschód. The Middle East: in the Middle of the Heart” Joanny Nawrockiej stanowią powtarzające się wciąż konflikty zbrojne na Bliskim Wschodzie, które stwarzają atmosferę braku bezpieczeństwa ich obywateli, ale wytwarzają też poczucie braterstwa i jedności ocalałych. Wojny obejmują po kolei kolejne państwa Bliskiego Wschodu, a doniesienia medialne niemal codziennie podają kolejną liczbę ofiar, w tym również dzieci. Nic dziwnego, że ludzie próbują uciec z tych krajów w poszukiwaniu spokojnego życia dla siebie i swojej rodziny.

Joanna Nawrocka w bardzo wzruszający, wysublimowany, poetycki sposób stara się nam pokazać życie w tych ogarniętych wojną krajach, a zwłaszcza w Syrii, kraju, który bardzo dotkliwie odczuł działania wojowników islamskich.

W zbiorze znajdują się trzy eseje, jak już wcześniej informowałam, a mianowicie: „Znaki” (The Signs”), „Z ogrodu” („From the garden”) oraz „Wędrówki Sahabe” („The Wanderings of Sahabe”). Autorka w bardzo poruszający sposób opowiada w nich o zniszczeniach, jakich konflikty zbrojne dokonują, w tym o zniszczeniach ponadczasowych dzieł sztuki stworzonych przez przodków, ale również opowiada o ratowaniu ludzi, o pomocnej dłoni wyciąganej do pokrzywdzonych przez wojnę. Miasta i wsie Bliskiego Wschodu są pełne wspaniałych zabytków, wytworów rąk antenatów, które w bezmyślny sposób zamieniane są w ruinę. Ludzie tracą nie tylko cenne życie, ale też swoje domy oraz swoje bezcenne dziedzictwo kulturowe, które jest jednocześnie dziedzictwem kulturowym całego świata. „Syryjskie miasta obróciły się w ruinę.”

Zabytki, kultura, wierzenia, które stanowiły podstawę do tworzenia kultury i religii w krajach zachodnich, powstały właśnie tu, na Bliskim Wschodzie. Stąd wyruszyli bogowie na podbój świata już w starożytnej Grecji i Rzymie. Autorka pochyla się również nad losem zwierząt i roślin, które równolegle z ludźmi giną z rąk innych ludzi. „Bóg wybrał człowieka, by połączyć się z pszczołą, zającem, lisem, cienisto-zielonym platanem, bo każde stworzenie jest takie, jak powinno być. Jest wzorcem dla siebie.”

Często nie potrafimy zrozumieć zagmatwanej osobowości człowieka z Bliskiego Wschodu. Zagmatwanej, ale tylko dla nas, wychowanych w całkowicie odmiennej kulturze. Nie rozumiemy, a nawet boimy się ich religii, która większości ludzi Zachodu kojarzy się z terroryzmem. I to zakłóca nam prawdziwy obraz mieszkańców Bliskiego Wschodu, którzy kochają się, cierpią, wychowują dzieci, które tak, jak u nas, są ich największym skarbem. Słowa autorki tchną smutną nostalgią, tęsknotą za utraconym domem, które dla ludzi Bliskiego Wschodu są tak ważne, jak dla wszystkich ludzi na świecie. „Odpowiada mi szelest wiatru mknącego przez pokój, który kiedyś był wykwintnym salonem z czterema wysokimi oknami wychodzącymi wprost na drzewo morwowe. Czy pamięta barwne poduszki rozrzucone w niszach okien? Srebrzyste, okrągłe tace? Małe szklaneczki podstawione do śmiało rozlewanej strugi mocnej herbaty?” Czy my, ludzie Zachodu nie tęsknilibyśmy również za utraconymi domami, rodzinami, własnym miejscem na ziemi, podobnie jak Syryjczycy, czy też inni ludzie Bliskiego Wschodu, których wojny pozbawiły wszystkiego? Czy nie odczuwalibyśmy beznadziei mieszkając w miasteczku „kontenerów i wielkich namiotów”, gdzie „kontenery zastępują domy, a namioty – przestrzeń publiczną”, zamiast żyć w spokoju we własnym domu tylko z własną rodziną? „Podwójna nędza wojny i uchodźctwa kształtuje umysły. Mogą przyjąć szariat jak wyzwolenie od męki, tortur shabihy, codziennej śmierci i bez-nadziei.”

Niezmiernie trudno jest recenzować taką książkę, jaką właśnie jest „Bardzo bliski Bliski Wschód. The Middle East: in the Middle of the Heart” Joanny Nawrockiej. Próba jakiejkolwiek oceny tych esejów wydaje się profanacją ich wyjątkowości. Można się tylko im oddać, jak strumieniowi, który zaniesie nas do świata Bliskiego Wschodu, tak bardzo nam obcego i odległego, a tak bardzo bliskiego.

Zaplanowana podróż zagraniczna skrywa wiele przed nami zazwyczaj tajemnic i tak właśnie jest w książce pt. '' Bardzo bliski Bliski Wschód. The Middle East: in the Middle of the Heart'' autorstwa Pani Joanny Nawrockiej w swoich zamieszczonych trzech esejach ilustruje to, co uważa za stosowne, aby każdy z nas chcący dowiedzieć się nieco więcej na temat historii, kultury, tradycji, jakie występują one na co dzień w danej religii.

Do przeczytania tej książki przekonały mnie słowa wstępu-autorstwa prof. dr hab. Ewy Drozdy-Senkowskiej (Université Paris Descartes), która to potrafi dostrzec w osobie autorki pozytywne aspekty postrzegania tematów głównych, których się podjęła.

Czytanie tej książki pozwoliło mi doświadczyć i przenieść się na moment to tego, co jest mi nieznane i dalekie od otaczającej naszej współczesnej rzeczywistości.

Mogłam się dowiedzieć, jak żyją mieszkańcy, poznać ich problemy, zwyczaje, miejsca, w których czuja się bezpiecznie, a co najważniejsze ujęło mnie osobiście, w jaki sposób zdobywają wiedzę uczniowie i osoby występujące w roli autorytetów.

Zwróciłam szczególną uwagę na zamieszczone w tej książce 2 esesje: I, III.

Podobały mi się również autorskie opisane i ujęte trafnie do całości tekstu wiersze, które posłużą z czasem nad pomyśleniem nad sensem naszego życia.

Słowa uznania kieruję dla Pani Hanny Piątkiewicz, która wykonała bardzo dobre angielskie tłumaczenie trzech esejów, dzięki któremu mogłam zapoznać się z większym zasobem słów.

Elementem dodatkowym w tej książce jest to, że eseje zamieszczone są w dwóch wersjach polskim i angielskim.

Opracowane przez Panią Joannę Nawrocką eseje zostały napisane barwnym językiem, a dodatkowo wyjaśnia nam dotąd przy tym nieznane słowa występujące w esejach, w opisywanych przez nią miejscach bądź kulturze.

Polecam przeczytać ten niezwykły reportaż.