Bańka mydlana

Kolejny raz trafiam na książkę, której opis, zamieszczony na okładce, nie odzwierciedla zawartości książki. Zwróciłam uwagę, że w ostatnim czasie jest to popularny sposób na zachęcenie czytelnika do sięgnięcia po książkę.

Autorka jako główną bohaterkę przedstawia Monikę Bilską, która będąc już dojrzałą kobietą oraz matką dorosłych dzieci, podejmuje decyzję o rozstaniu ze swoim mężem. Monika jest wyjątkową osobą, która ma wyjątkowe zdolności. I tutaj kończy się zgodność z opisem zamieszczonym na tylnej okładce. Czytając tę powieść, poznaje się także historie innych osób, których losy zostały połączone z historią Moniki Bilskiej. Miałam okazje poznać Panią Władzię – sąsiadkę, Monikę Pliską – absolwentkę, która marzy o pracy w banku, Jurka – kierownika banku, który nie znalazł jeszcze w życiu swojej drugiej połówki. Jednak to nie wszystko. Wymienionym bohaterom poświęcono osobne rozdziały. Jednak w każdym rozdziale pojawiają się dodatkowi bohaterowie, którzy odgrywają ważne role w życiu bohaterów. Nie brakował tam dramatów, intryg, łez wzruszenia oraz też chwil śmiechu.

Książka okazała się lekką lekturą, od które faktycznie nie szło się oderwać. Jednak odnoszę wrażenie, że czegoś mi w niej mimo wszystko brakowało. Może to po prostu zbyt mała jak dla mnie ilość stron? Autorka zawarła liczne historie tylko na nieco ponad dwustu stronach. Finalnie miałam wrażenie, że każda z tych historii została opowiedziana pośpiesznie, a zakończenie pojawi się praktycznie ze strony na stronę. Moim zdaniem, autorka mogłaby pokusić się o stworzenie serii, której każdy z tomów poświęcałby swoją uwagę innemu bohaterowi, a każdy kolejny byłby kontynuacją losów Moniki Bilskiej. W końcu to ona jest centrum tego literackiego wszechświata. Niestety autorka umiejętności Moniki polegające na czytaniu ludziom w myślach zepchnęła na boczny tor, traktując to jako drobny wątek, o który można wspomnieć, ale tak naprawdę nie ma większego znaczenia.

Reasumując: uważam, że książka ma potencjał i jest miłą lekturą dla zabieganych czytelników. Osobiście miałam nadzieję na literacką ucztę, a musiałam zadowolić się przystawką. Na tę chwilę czuję niedosyt i lekkie rozczarowanie. Niemniej jednak nie żałuję poświęconego czasu. Liczę też, że może autorka skusi się na kontynuację, ewentualnie stworzy osobne książki, nawiązując do losów bohaterów.

Papierowy Bluszcz

"Czy pozwolisz sobie na to, by widzieć i czuć więcej?"

Zakręcona jak dropsy w pralce🙂

Pogubiłam się, kto z kim i kiedy, a nawet kto jest kim😉😊

Co ciekawe, zupełnie nie przeszkadzało mi to w odbiorze lektury.

Trochę życiowa, odrobinę mistyczna- ostatnio trafiam na takie; niby poukładana chronologicznie jeśli chodzi o fakty, ale autorka ukryła pewne szczegóły, i bardzo mi się spodobało takie domyślanie, zagubienie.

"Bańka mydlana- zamknięta zazwyczaj sferyczna błona wypełniona powietrzem lub innym gazem".

Mały duży świat przedstawiony na kartach książki emanuje życzliwą aurą. Nie jest łagodna, raczej przyjacielska dla odbiorcy.

To prawda, że literatura łagodzi obyczaje, zbliża ludzi i wyzwala empatię.

Monika Bliska, Monika Pliska, Jurek, Władysława - obcy ludzie, których łączy więcej niż można byłoby się spodziewać.

Monika Bliska kobieta, która osiągnęła wielki sukces zawodowy, spełniła się w roli matki, a jednocześnie jej małżeństwo się rozpadło. Mąż wybrał dużo młodszą kobietę, a ona wyprowadziła się do mieszkania po dziadku i tam zamierza ułożyć sobie życie. Czy jej się uda?

Monika Pliska mimo trudności udało jej się zostać panią magister ekonomii. Jej życie nie jest łatwe, a matka bardzo schorowana dlatego kobieta podjęła pracę w restauracji, a międzyczasie stara się znaleźć coś w swoim zawodzie. W jej myślach jest pewien mężczyzna z autobusu, który niestety nie zwraca na nią uwagi, jednak niebawem ich drogi zaczynają się przecinać częściej. Dlaczego? Czy znajdzie pracę w zawodzie?

Jurek pracuje w banku, w którym pragnie pracować Monika Piliska. Wychowany przez surowego ojca, ukrywa prawdę o sobie i swoim związku. Dlaczego?

Władysława jest starszą samotną kobietą, która w swoim życiu przeszła bardzo wiele. Jaka jest jej historia?

Niestety do książki mam dość mieszane uczucia. Pomysł na fabułę był dość dobry, jednak wykonanie do końca mi się spodobało. Po pierwsze moim zdaniem książka jest zbyt krótka, aby można było ciekawie rozwinąć historię aż tylu osób. Mamy tylko 240 stron, przez co miałam wrażenie, że czytam bardziej streszczenie tych historii. Po drugie brakowało mi rozwinięcia wątku o czytaniu w myślach, było o tym zbyt mało. Tyle z tego, co mi nie przypadło do gustu, teraz pora na plusy. Pierwszym pokazanie różnych obliczy miłości. Kolejnym jest fakt, że książkę czyta się dość szybko.

Bohaterów mamy kilku, mają wady i zalety. Może nie są idealnie dopracowani, ale ogólnie odbierałam ich dość pozytywnie.

„Bańka mydlana” to książka, która była po prostu zbyt krótka na historie, które w niej znalazłam. Jest to tytuł, który przeczytałam, nie żałuję, jednak nie jestem w stanie ani polecić, ani odradzić.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Książkę otrzymałam z serwisu [Adres usunięty].

„Bańka mydlana” to krótka w formie, wielowątkowa opowieść o życiu kilku, pozornie niezwiązanych ze sobą osób.

Jest to książka, z którą mam spory problem. Nie wiem jak mam ją ocenić, bo ma bardzo dobre, ale też bardzo złe strony.

Zacznę od tych dobrych.

Przede wszystkim podoba mi się wielowątkowość w fabule. Kilka niezależnych historii, kilku zupełnie nietypowych bohaterów. To jest genialna koncepcja, bo wprowadza do powieści dużo świeżości i nie ma miejsca na nudę. Myślę, że każda z tych opowieści mogłaby stanowić materiał na osobną powieść a przy odrobinie uwagi i literackiego dopieszczenia, ta seria mogłaby stać się moją ulubioną.

Cenię w „Bańce mydlanej” poruszane tematy. Przede wszystkim ujął mnie wątek Jurka i tego, co wpłynęło na jego uczuciowe wybory. Jak bardzo trauma z młodości może zaważyć na późniejszym życiu i jak długą drogę trzeba przejść, by pogodzić się z własnym umysłem i ciałem.

No i oczywiście intrygujący motyw czytania w myślach. Fantastyczny pomysł.

Ale...no właśnie.

Tak, to by było na tyle z rzeczy, które mi się podobały.

Niestety, mimo dobrych tematów i wielowątkowości, styl, jakim książka jest napisana, zaburzał mi bardzo odbiór i wywołał problem z oceną.

Nie podszedł mi w ogóle język. I o ile prostota języka może być zaletą, to ta suchość w wypowiedziach całkowicie zabijała emocje, których przecież było w treści sporo. Za mało literackości, odrobinę więcej subtelności i przede wszystkim – więcej szczegółów! Akcja w książce leci za szybko, tak wiele spraw zostało niewyjaśnionych. Właściwie każdy temat został zaledwie liźnięty, zasugerowany. Jak dla mnie ta książka to jakby forma konspektu, taki przedsionek do czegoś naprawdę dobrego.

Przyznaję, byłam bardzo zaciekawiona tym, jak zostanie przedstawiona fabuła w tej książce. Czytanie w myślach jest kwestią tak intrygującą, że nie mogłam nie przeczytać tej pozycji. Niestety, zawiodłam się trochę. Tak szeroki, głęboki i naprawdę dający masę możliwości temat został potraktowany w wielką nieuwagą. Dlaczego nie było o tym więcej? I dlaczego sam motyw czytania w myślach pojawia się dopiero w połowie książki? Szkoda, że tego motywu w opowieści jest tak mało. Wszak ta koncepcja to głęboki kosz możliwości.

Jeśli chodzi o bohaterów, nie przypadł mi do gustu pomysł na zbieżność w imionach i nazwiskach. Monika Pliska i Monika Bliska? Zapewne to jakiś celowy zabieg, ale ja go po prostu nie rozumiem.

Tak jak wcześniej napisałam, same historie bohaterów są naprawdę dobre i rokujące na świetną fabułę, jednak konstrukcja bohaterów mnie zawiodła. Do żadnej z postaci nie poczułam...niczego. Postacie są tak płaskie, dialogi tak sztywne, że nie miałam możliwości, by z którąkolwiek postacią związać się emocjonalnie. Tej więzi z bohaterami brakuje mi najbardziej. Lubie za bohaterem tęsknić. Niestety, tutaj tego uczucia nie ma. Szkoda.

Wystawiam ocenę 5/10.

Dobry pomysł, fajne wątki, ważne tematy, ale w połączeniu ze sztywnością opisów i mało literackim językiem, „Bańka mydlana” jest dla mnie książką zaledwie „w porządku”. Nie sądzę jednak, by została w mojej głowie na dłużej. Szkoda.