Ballada o lutniku

Wspaniała, baśniowa niemal historia, osadzona w szarych realiach. Przeczytałam dwa razy.

Jeszcze nigdy nie spotkałam książki, która wprowadziła mnie w tak przyjemne otępienie. Po kilku krótkich rozdziałach nagle przestawałam czytać, a zaczynałam... słuchać świata. Nasłuchiwałam każdego szumu i każdego szmeru, a moja głowa zdawała się być wolna od ciężkich myśli, które normalnie biegają w każdą stronę. Czułam się rozleniwiona jak po gorącej kąpieli! Zupełnie nie spodziewałam się czegoś takiego, jako że „Ballada o lutniku” nie jest lekką lekturą. Wiktor jest dzieckiem, które dorasta wśród brudów świata, ale wciąż zachowuje czystą i piękną duszę. Zawdzięcza to rodzicom, między którymi jest sporo napięcia, ale nie wyżywają się na synu. Otaczają go opieką i pilnują, by niczego mu nie brakowało, choć nie przyszło im żyć w łatwych czasach. Bułgaria jest młodym państwem, które niestety szybko znalazło się pod wpływami komunistycznego reżimu sowietów. Świetnym świadectwem sytuacji w państwie jest budynek, w którym rodzina mieszka – początkowo dzielnica musiała uchodzić za ładną, ale z czasem zaczęła niszczeć, a kamienice podzielono na małe klitki, które miały pomieścić jak najwięcej osób. Wiktor dorasta w sąsiedztwie kłótni, pijaństwa i biedy. Biedy całe szczęście jedynie materialnej, bo jego wyobraźnia oraz serce zdecydowanie nadrabiają. Nic dziwnego, że od razu złapał wspólny język z Georgiem Heningiem – dawniej szanowanym lutnikiem z Czech, a obecnie głodującym staruszkiem, który został absolutnie sam. Rodzina, która nie cierpiała na nadmiar pieniędzy, zaczyna opiekować się człowiekiem w potrzebie. Nikt z nich nawet się nie zastanawia. Po prostu ruszają mu na pomoc oferując towarzystwo, codzienne posiłki czy pomoc w załatwianiu spraw. Jestem oczarowana ich postawą! Jak kogoś takiego mogłabym nie polubić? To jednak nie tak, że nic nie otrzymują w zamian. Zyskują bowiem wspaniałego przyjaciela o pięknej duszy. W ich życie wchodzi człowiek, który rozmawia z drewnem, który za biedę uważa jedynie zapatrzenie w siebie i w pieniądze, który czeka aż cienie wezmą go ze sobą do boga. Wiktor spędza z nim każdy dzień, co stanowi dla niego ucieczkę od szarej rzeczywistości. Uczy się pokory oraz miłości dla sztuki.

Wiktor Paskow stworzył historię absolutnie przepiękną. Udekorował ją swoim zgrabnym stylem pisania i wlał w nią serce, które zdaje się przytulać do czytelnika. Sprawił, że pędzące życie nagle zwolniło, a oddychanie stało się łatwiejsze. W książce tej nie brakuje chwil wzruszeń i brutalnej rzeczywistości, ale jako całość pozostawia jedynie pozytywne uczucia. Zostałam bardzo mile zaskoczona i jestem ogromnie ciekawa reszty twórczości autora! Jeśli tylko ktoś podejmie się tłumaczenia kolejnych tytułów, to na pewno po nie sięgnę, by poznać kolejne światy Paskowa. Co ciekawe – bardzo możliwe, że właśnie ta powieść ma wiele wspólnego z doświadczeniami autora, ale nie wiemy ile w niej jest prawdy.

Kredens jako ucieleśnienie marzeń o utarciu nosa ludziom, którzy nas porzucili. Wpajanie młodemu człowiekowi, że może zostać królem. Samotność starszego człowieka, który na koniec zostaje sam. Nadchodząca śmierć. Tęsknota. Strach przed rzeczywistością. Duma. Dwa zupełnie inne podejścia do sztuki. Komunistyczny reżim. Dorastanie w czasach, które nie są łatwe.

To wszystko i znacznie więcej znajdziecie w tym tytule.

Dziękuję Wydawnictwu Poznańskiemu za możliwość poznania tak pięknej historii.

Narratorem tej uroczej książki jest młody chłopak o wielkim sercu. Jego ojciec jest biednym, ale utalentowanym trębaczem, matka wydziedziczona po bogatej rodzinie. Chłopiec i jego ojciec zostają jedynymi przyjaciółmi tego starszego mistrza lutnictwa, Georga Heniga, który właśnie czeka na śmierć. To piękniejsze, bardziej skomplikowane, poetyckie przedstawienie relacji, aktu tworzenia i życia.

Mała, ale bogata historia przyjaźni między młodym chłopcem a starszymi rzemieślnikami z biednej Sofii. Georg Henig jest Czechem niezarejestrowanym w Bułgarii. Jest mistrzem skrzypiec. Historia rozgrywa się w latach 50. – 1960 i przedstawia kulturowy upadek Bułgarii. Tematy samotności, ubóstwa i choroby z mieszczańskimi wartościami wiary w Boga i szacunku dla cywilizowanego życia. Najbardziej podobała mi się przyjaźń między młodym chłopcem a starcem.

Autor jest muzykiem; śpiewał operę i został krytykiem muzycznym, a także napisał tę bestsellerową książkę w Bułgarii. Z bułgarskiego przetłumaczył go Robert Sturm.

To mały klejnot książki, która bada różne aspekty rodziny i przyjaźni, życia we wspólnocie i łączenia się w celu ochrony tego, co ważne.

Georg Henin jest mistrzem luterańskim, który wykorzystuje swoje umiejętności mówienia do drewna, aby robić najlepsze skrzypce, pokazując mu, co dokładnie czeka ich życie, i kochając je. Przez większą część historii Georg jest na emeryturze, a jego przeszłość jest widziana oczami Victora, młodego chłopca, którego ojciec zaprzyjaźnia się ze starym mężczyzną i chroni go.

Jednym z głównych tematów tej książki jest relacja między człowiekiem a Bogiem i Bogiem a światem. Podoba mi się pomysł, że mistrz rzemieślnika nie może zrobić doskonałych skrzypiec w 6 dni, więc dlaczego mielibyśmy oczekiwać, że świat, który Bóg stworzył w ciągu 6 dni, będzie doskonały. Stanowi interesujący punkt do dyskusji i podkreśla znaczenie cierpliwości i zrozumienia.

Są ślady magicznego realizmu, ponieważ drewno reaguje na tych, którzy do niego mówią i akceptuje nową rolę, jaką będzie pełnić, są też cienie przeszłości, które odwiedzają Georga i rozmawiają z nim, te cienie również akceptują Victora, a ON uczy się mówić do ich języka.

Ogólnie rzecz biorąc, jest to książka oparta na postaciach, opowiadająca o związku między młodym chłopcem a starcem, którego adoptował jako dziadka.

Książka warta przeczytania.

Polecam z całego serca.

W tej jakże króciutkiej książce, czytelnik może się doszukać tylu ważnych wartości, które się przyczynią do wielu przemyśleń.

Pisząc "Balladę o lutnitu" autor stworzył niesamowitą historię, o przemijaniu, rodzinie, lojalności a także o pięknie przyjaźni, pomiędzy chłopcem, a człowiekiem u schyłku życia. Podczas lektury targało mną wiele skrajnych emocji, przez co książka wywarła na mnie ogromne wrażenie i śmiem twierdzić, że będzie to dla mnie jeden z tytułów roku.

Bardzo mi się spodobało to, że narratorem całej historii, jest młodziutki chłopiec, który tak na prawdę, zaczyna dopiero doświadczać życia. Jego spojrzenia na dane sytuacje, były dla mnie niezwykle wiarygodne, dzięki czemu książka wydaje się bardzo realna.

Ponadto, język jakim operuje Paskow, jest tak przepiękny, że nie sposób się było oderwać od tego tytułu. Również bohaterowie zostali dobrze nakreśleni. Wiktor jak i Heniga, są bardzo indywidualnymi i ciekawymi bohaterami, zaś ich portrety psychiczne bardzo mnie poruszyły.

.

Kończąc już, "Ballada o lutniku" to wartościowa i pouczająca historia. Choć jest bardzo króciutka, to dostarcza nam mase emocji a sam przekaz jest bardzo ważny i wartościowy. Zdecydowanie polecam!

Wiktor Paskow Ballada o Lutniku, przełożyła Mariola Mikołajczak. Jakże cudowną historię stworzył Wiktor Paskow. Zdawałoby się, że bardzo smutną i pełną nostalgii, o dojrzewaniu, przemijaniu i pasji tworzenia, a jednocześnie niezwykle krzepiącą, dającą nadzieję, a przede wszystkim przepełnioną miłością i szacunkiem do człowieka i jego pracy.

Miałam wielką przyjemność przeczytać opowieść niezwykle kameralną, płynącą powoli, wypełnioną miłością do muzyki, dźwięków, przedmiotów, które dzięki człowiekowi otrzymują duszę. W dodatku wielowymiarową, przepełnioną emocjami, w której każdy ma możliwość odnaleźć dla siebie coś innego, a zarazem równie ważnego. Można ją nazwać opowieścią o miłości, dorastaniu, śmierci, szacunku do człowieka pasji, wreszcie o tym jak ważna jest pamięć. I wszystkie te stwierdzenia będą jak najbardziej prawdziwe.

Czy jest w ogóle możliwe, żeby mały chłopiec i starszy mężczyzna byli przyjaciółmi, którzy mogą zawsze liczyć na siebie? Co takiego szczególnego pukający już prawie do drzwi Pana Boga staruszek może zaoferować obcemu dziecku? Dlaczego mały Wiktor jest tak zafascynowany starym Georgiem? Czym różni się rzemiosło od sztuki? Czy przedmioty mogą posiadać duszę? To tylko niektóre z pytań, nasuwających się podczas lektury. Powieści napisanej w sposób niezwykle przystępny, podczas czytania sprawiającej wrażenie utrzymanej nieco w klimacie baśni, onirycznego wspomnienia, zawieszonego pomiędzy jawą i snem, nad którym krążą duchy przeszłości, pojawiają się magiczne przedmioty, które otrzymują życie dzięki pracy rąk ludzkich. W końcu rezonują dźwięki, które stają się coraz głośniejsze, by potem zamilknąć na zawsze. A wtedy pozostaje już tylko pamięć. "Czy człowiek, który już opuści ten świat, żyje dalej w pamięci innych? Czy - jak ktoś to pięknie powiedział - duch mistrza przenosi się i żyje w duszach jego uczniów, a jego sztuka w ich pamięci i dziełach?"

Dojrzewanie i przemijanie, przeszłość i przyszłość, wszechotaczająca bieda i bogactwo ducha, miłość i niezrozumienie. To wszystko przepełnia tą kameralną i pełną refleksji opowieść o życiu ludzkim, pozostając w pamięci na długi czas.

Brawa dla Wydawnictw Poznańskiego, za tak przepięknie wydaną i prześwietną w treść książkę.