Bad boy i chłopczyca

„Bad Boy I Chłopczyca” to powieść wyciągnięta z Wattpada z klimatem Kanadyjskiego liceum w tle i problemami współczesnych nastolatków. Już od zobaczenia okładki ta książka skradła kawałek mojego serca. Uwielbiam takie grafiki i najchętniej ozdobiłabym moje całe półki okładkami w takim właśnie stylu.

Nie da się ukryć, że z młodzieżówkami zawsze było mi po drodze. Chyba każdy z nas czasami odczuwa potrzebę takiej „lżejszej” lektury, która jednocześnie jest dobrą przygodą i nie nudzi.

Już od pierwszych stron się wciągnęłam. Mamy tu wielu różnych bohaterów, każdy z bagażem doświadczeń. Z rozwiniętymi zainteresowaniami i własnym stylem bycia.

Macy, czyli nasza główna bohaterka, znana jest z bycia kapitanem w męskiej drużynie piłki nożnej. Przez autorkę została wykreowana jako silna osoba, która dąży do wyznaczonego sobie celu. Jest pełna sarkazmu i humoru. Otaczana przez grupkę swoich znajomych, którzy w pełni akceptowali to jaka jest. Zdecydowanie mogłabym się z nią zaprzyjaźnić! Po drugiej stronie mamy Samuela, tajemniczego chłopaka, słynącego z reputacji „bad boya”, którego Macy poznaje w parku.

Autorka próbowała poruszyć tu wiele ważnych tematów. Od orientacji seksualnej, traumy po stracie kogoś bliskiego do pierwszych, zawiłych miłości pełnych ekscytacji i poważnych kłótni rodzinnych.

Na wierzch zdecydowanie wyłania się problem szufladkowania. Nie ukrywajmy, bardzo powszechny w licealnym życiu. Ludzie coś zaobserwują, wyciągną pochopne wnioski, nawet nie znając tej osoby i rozpowiedzą wszystko swoim znajomym, żeby oni przekazali to dalej. Klasyk.

Nie oczekujcie, że będzie to książka super nietypowa czy nieprzewidywalna i zaskakująca czytelnik, no bo… nie. To najbardziej jak może być młodzieżówką wśród młodzieżówek. Ale nie odejmuje jej to uroku. To była lekka i przyjemna przygoda, a Samuel i Macy zdecydowanie mają skromne miejsce w moim sercu.

Często podejmując życiowe wybory kierujemy się rozumem, bo to niby lepiej i bezpieczniej niż słuchać serca. Niestety jednak zdarza się, że to jednak serce ma rację a rozum zawodzi…

Siedemnastoletnia Macy nie jest typową dziewczyną. Nie nosi sukienek ani makijażu, nie wzdycha do chłopców a jej największą pasją i planami na przyszłość jest gra w piłkę nożną. Jest kapitanem chłopięcej drużyny i może pochwalić się naprawdę dobrymi wynikami. Wszystko jednak się zmienia, kiedy postanawia związać się z Cedricem i uważa się za osobę najszczęśliwszą na świecie. Jednak, jak to w świecie nastolatków bywa – nic nie może być proste, bowiem na drodze Macy staje Sam, który jest kuzynem Cedrica i typowym niegrzecznym chłopakiem, który potrafi być bardzo irytujący. Mimo wszystko to przy nim serce Macy bije szybciej. Czy chłopczyca zdecyduje się poświęcić swój związek aby zbudować głębszą relację z typowym bad boyem ?

Czytałam już naprawdę wiele książek dla młodzieży, które były wciągające, trzymające w napięciu, czy pobudzające emocje. Niestety w tej książce się tego nie doczekałam. „Bad boy i chłopczyca” to typowa opowiastka o dziewczynie, której wszystko się układa do czasu aż nie poznają chłopaka, przy którym serce szybciej bije i trudno zapanować nad przyjaźnią, która z biegiem czasu przeradza się w zauroczenie. Ona oczywiście jest niezdecydowana i przez trzy czwarte książki miota się i zastanawia, jaką decyzję powinna podjąć. To zdecydowanie nie dla mnie. Wynudziłam się strasznie.

Niewątpliwym plusem tej pozycji są bardzo pozytywni w odbiorze bohaterzy. Mimo, że każdy inny i niepowtarzalny, to potrafili we mnie wzbudzić sympatię do siebie. Ogólnie czytało mi się również bardzo przyjemnie. Przystępny język niewątpliwie tutaj zaplusował. Tego, czego jednak mi zabrakło to autentyczne emocje. Nie czułam rozterek Macy ani wściekłości Sama. Nic nie czułam. Po prostu poznałam kolejną historię.

Zdaję sobie sprawę, że docelowo jest to książka młodzieżowa i być może młodzież odbierze ją zupełnie inaczej. Ja po prostu w niej nie znalazłam tego wszystkiego, czego poszukuje w książkach i zagmatwanych historiach. Niemniej, jak zawsze zresztą, polecam przeczytać i wyrobić sobie własne zdanie na jej temat.

We współpracy z [Adres usunięty].

bardzo gwiazdkowe znalezisko literackie, ciekawy obrazek z życia kanadyjskich nastolatków w liceum, bez gangów i prochów, dużo humoru, mnóstwo flirtu i ciepła bliskości, delikatnie sexy ale bez scen 18+, bezpieczna książka pod choinkę dla dziewczyny ciekawej świata rówieśników z Ameryki

Polecam tę książkę, bo świetnie to wyszło młodej autorce. Czuć autentyzm i wiarygodność. Atutem jest też znakomite tłumaczenie, z kopem i humorem. Warto zobaczyć i poczuć ten efektowny obrazek z życia współczesnych kanadyjskich nastolatków u progu dojrzałości. Mocna parka głównych bohaterów dominuje w tej pełnej ciepła i żywej akcji historii. Jednak widzimy tu nie tylko nastoletnią miłość, ale też dużo szersze tło szkolnego i towarzyskiego życia oraz sportowe pasje i życiowe marzenia i plany. Ładna miłość młodych, kupa humoru i garść problemów - polecam!

Ciekawa opowieść i bardzo treściwa pomimo tego, że kierowana do młodzieży. Autorka umieściła w akcji dużo różnych tematów od rasizmu, straty osób bliskich az do stereotypów i etykietowania ludzi.

Główny wątek narodzin uczucia dwójki głównych i tytułowych zarazem bohaterów jest bardzo ciekawie wzbogacony i rzucony na tło właśnie takich wielu społecznych problemów współczesności.

Także dotykających boleśnie nastolatków.

Książka, którą trudno mi ocenić, bo i czytało mi się ją dość ciężko. Powieść Nicole Nwosu miała naprawdę duży potencjał, który nie został w pełni wykorzystany przez autorkę Strasznie mnie to sfrustrowało, bo „Bad boy i chłopczyca” mogłoby być naprawdę wartościową młodzieżówką, gdyby włożyć trochę więcej pracy w tekst. Zacznę jednak od początku. Pierwsze rozdziały powieści były dla mnie trochę przytłaczające. Akcja rozwijała się bardzo szybko i chaotycznie, pojawiali się kolejni bohaterowie i trudno było mi zapamiętać imiona ich wszystkich. Natłok wszystkiego to pięta achillesowa tej pozycji. Moim zdaniem było w niej wiele niepotrzebnych postaci, które nie wniosły niczego do fabuły, a także w większości nie wyróżniały się niczym szczególnym. Na przykład dwie praktycznie takie same dziewczyny, których jedynym zadaniem było rzucanie niemiłych komentarzy w stronę głównej bohaterki. W „Bad boy i chłopczyca” było także dużo, różnorodnych tematów od śmierci bliskich, aż po postrzeganie ludzi przez stereotypy i rasizm. To niezwykle ważne, by poruszać takie treści w literaturze, ale powinno się to robić z głową. Autorka chciała zawrzeć tak dużo tematów w jednej książce, że żaden z nich nie zabrzmiał tak głośno jak powinien. Szkoda, bo było kilka takich wątków, na których rozwinięcie czekałam, ale niestety zginęły gdzieś pośród innych, czasami całkiem bezsensownych. Przykładowo w ogóle nie spodobała mi się sytuacja w Redmont z Macy i Samem w rolach głównych. Ich pomysł zniszczył dla mnie tę historię. Nie rozumiem, dlaczego obydwoje nie uznali, że robią coś złego, że przez swoje zachowanie krzywdzą inną osobę. To wydarzenie spowodowało, że straciłam do nich całą sympatię. Jest mi przykro z tego powodu, bo bardzo polubiłam Macy. Aż do momentu z Redmont była świetną bohaterką z silnym charakterem i ogromną pasją do piłki nożnej. Podobała mi się także jej relacja z młodszym bratem, momenty, gdy tęskniła za mamą, czy to, jak niepewnie się czuła, myśląc o przeszłości. Myślę, że wiele osób mogłoby się z nią utożsamić. Sam trochę mi przy niej zbladł. Mam wrażenie, że nie udało mi się go wystarczająco poznać. „Bad boy i chłopczyca” to książka, z którą się nie polubiłam, ale jak wiadomo, gusta są różne. Jednak przez część powieści nawet dobrze się bawiłam, mimo chaotycznych momentów i niepotrzebnych opisów.

Na pewno zaskoczy was, że bohaterka powieści o romansowym charakterze jest... kapitanem męskiej drużyny piłki nożnej... Taki Lewandowski w spódnicy, ale bez spódnicy bo Macy to "chłopczyca" z jedna sukienką w szafie ;-) Ale wcale nie jest to opowieść o wyśmiewanej i odrzucanej przez rówieśników brzyduli. To fajna, normalna dziewczyna z całym nastoletnim "bagażem" cech i trosk szkolnych i rodzinnych. Dobrze, że trafia na odpowiedniego chłopaka, bo zasługuje nie tylko na uznanie jako świetna piłkarka z perspektywami gry w zespole uczelnianym. Może też kochać i być kochaną jak każda z nas w jej wieku. Polecam serdecznie - to ekstra opowieść dla dziewczyn!

w powieści zaskakująca jest postać głównej bohaterki Macy Anderson - to dziewczyna kapitan męskiej drużyny piłki nożnej w liceum, świetna równiacha ale trochę uważana za chłopczycę, która dlatego nie ma powodzenia u płci przeciwnej, no ale poznaje Sama też dobrego piłkarza i ona staje mu się bliska właśnie przez wspólną sportową pasję, bardzo fajna pouczająca historia z Kanady

Ale jazda - dziewczyna jest kapitanem drużyny chłopaków w piłkarskiej reprezentacji licealnej!

To właśnie tytułowa chłopczyca Macy Anderson. Całkiem spoko, nie jest dziwaczką, raczej lubia ja i na pewno cenią za świetne wyniki sportowe. Ma talent po zmarłej mamie, która też robiła karierę piłkarki nożnej. Na taką chłopczycę trafia męski przystojniak Sam, też dobry zawodnik. Rodzina wysłała go z Anglii za ocean do szkoły, bo narobił głupstw i chcieli mu zmienić środowisko.

On okazuje się skarbem dla Macy. Jako przybysz z zewnątrz nie widzi w niej wcale chłopczycy, ale wysportowaną, równą dziewczynę z charakterem. Ich mocne osobowości super zaczynają do siebie pasować. Polecam tę książkę za postacie bohaterów i za świetny język tłumaczenia.

Kolejna propozycja młodzieżowego wydawnictwa BeYa to opowieść dotycząca szufladkowania. Pewnie każdy z nas trafił kiedyś do takiej "przegródki", albo kogoś do takowej wrzucił. I to samo przytrafia się bohaterom.

Tytułowy Bad boy to rzeczywiście bad boy, a i chłopczyca - chłopczycą jest. Dla mnie takie epitety nie mają żadnego negatywnego wydźwięku, jednak zdaję sobie sprawę jak mogą podziałać na młode umysły. I nad tym problemem pochyliła się autorka.

Nie do końca zamysł tej historii mi się podobał, niby walczymy z przydzielaniem ról, a bohaterowie są okrutnie stereotypowi. Wcale nie okazują się inni przy bliższym poznaniu, dlatego brakuje mi tu realności. Ale nastoletnie problemy rządzą się swoimi prawami. Autorka mocno próbowała nadać powieści edukacyjne walory, ale trącało nudą.

Jest to historia mocno przewidywalna i brakuje jej świeżości. Jest mocno młodzieżowo i dla takich osób jest ta powieść. Dla starszych - niekoniecznie.

„Bad boy i chłopczyca” Nicole Nwosu to książka z gatunku literatury młodzieżowej.

Początkowo książkę czytało mi się dość ciężko. Miałam wrażenie, że panuje w niej dość duży chaos, który na szczęście strona za stroną udało się uporządkować. Sam styl pisania autorki jest na szczęście dość lekki, więc przez całość udało się „zgrabnie” przebrnąć. Chociaż niektóre dialogi bywały męczące. Są dość sztywne i nienaturalne.

Fabuła tak naprawdę opiera się młodzieńczych rozterkach, miłostkach i zdradach. Jednak autorka chciała tutaj poruszyć także trudniejsze tematy jak żałoba, rasizm, homoseksualizm, czy szufladkowanie ludzi według stereotypów. Tak naprawdę książka porusza wiele wątków, a każdy z nich jest potraktowany w mojej ocenie dość po macoszemu. Niestety jest to jej największy minus, ponieważ można było wprowadzić mniej wątków, ale poświęcić im zdecydowanie więcej uwagi.

Bohaterowie… muszę przyznać, że nie polubiłam się z nimi. Oczywiście są to nastolatkowie, więc ich zachowanie może być momentami mniej racjonalne. Jednak to co działo się przede wszystkim w życiu Macy oraz Sama było irracjonalne. Pomysł na jaki wpadli to hit! Lecz dla mnie nie mieszczący się w głowie. W pewnym momencie sama zaczęłam się zastanawiać czy jako nastolatka zachowywałam się identycznie i mój wniosek mógł być tylko jeden… zdecydowanie nie! Ba! Na szczęście nawet nie widzę takiego zachowania wśród bliskiej mi młodzieży.

Książka nie jest najgorsza, ale nie należy także do tych najlepszych jakie dane było mi czytać. Czy ją polecam? W sumie sama nie wiem… Osobiście mam do niej dość mieszane uczucia. Z jednej strony troszeczkę wciągnęłam się w fabułę, a z drugiej dość mocno mnie irytowała. Najlepiej jeżeli jesteście ciekawi to po prostu po nią sięgnijcie i sami się przekonajcie czy trafi ona w wasze gusta.

książka świetna, mam takie zainteresowania i moją uwagę zwróciło totalne usportowienie prawie wszystkich, każdy w coś gra: kosz, piłka nożna, rugby, siatkówka, widać jakie znaczenie przywiązuje się sportu licealno-uniwersyteckiego w USA czy Kanadzie, szkoda że tego w Polsce nie ma, bo młodzieżowy sport uczy wysiłku w treningu i wiary w sukces, zespołowości, dbania o kondycję,

w ksiażce bohaterowie jedzą pizzę i ciastka ale spalają to w treningu sportowym i są szczupli i zdrowi,

Macy od zawsze różniła się do swoich rówieśniczek, dla których była dziwadłem. Wyróżniała się nie tylko sportowym stylem, ale również tym, że grała w piłkę nożną i była w tym naprawdę świetna. Jej największym marzeniem było dostać się do piłkarskiej drużyny uniwersyteckiej i dostać stypendium.

Pewnego dnia na drodze Macy staje Sam Cahill, irytujący, wredny i niesamowicie przystojny nowy uczeń szkoły. Dołącza ON do paczki przyjaciół Macy i sprawia, że dziewczyna staje przed ciężkim życiowym wyborem.

Muszę przyznać, że troszkę mam problem z tą książką. Z jednej strony dobrze się przy niej bawiłam, fabuła mnie wciągnęła i czytało mi się ją przyjemnie. Natomiast z drugiej strony parę rzeczy mnie w niej irytowało. Mnogość wątków w tej książce jest przytłaczająca i sprawia, że powieść stała się bardzo chaotyczna, momentami się w niej gubiłam. Po drugie dialogi. Moim zdaniem trochę kuleją, są sztywne i mało naturalne. Po trzecie, mnogość imion, ich zdrobnień i przezwisk mnie w tej książce dobiła.

Podsumowując, książka jest po prostu okej. Idealna na odstresowanie po ciężkim dniu. Myślę, że nastolatkom też może się spodobać. Tym bardziej że, autorka porusza tutaj też inne tematy jak np. homoseksualizm, rasizm, czy szufladkowanie osób.