Babcocha

Babcocha jest super, zdecydowanie lepsza niż Skarpetki. Czytam ją czasem sama, bo zachwyca mnie prostota rozwiązywania problemów, z jakimi my dorośli spotykamy się na co dzień. Mój ulubiony rozdział, to historia o Józku, którego Babcocha zamieniła w wiatraczek, aby nie słuchać jego gderania. Moja córka woli rozdział o tym jak ufo wylądowało na stodole.

Kochani czy wiedźma może być dobra ???

Chodź Babcocha wygląda jak typowa Baba Jaga, jej szorstka i surowa. Jej serducho jest dobre i kochające. Potrafi rzucać czary, ma ogromną wiedzę i posiada swoje Licho. Stworka, który czasami potrafi być złośliwy :)

Bernadettka to mała dziewczynka, która przychodzi do naszej Babcochy.

Jej tata pije dużo soku malinowego, więc dziewczynka szuka przyjaciół i osób które poświęcą jej czas. Całe szczęście Babcocha czuwa nad małą.

Cudowna historia o przyjaźni i miłości.

To co mnie bardzo uderzyło w tej książce, to ciekawy portret psychologiczny ludzi ze wsi. Kochani książka jest skierowana do dzieci, ale dorośli uśmiechną się nie raz pod nosem.

[Adres usunięty]

Babcocha przyleciała do Grajdołka na gradowej chmurze. Nie wiadomo, czy był to przypadek, czy może czarownica czuła, że we wsi trzeba zaprowadzić porządki. I choć jej nagłe pojawienie się w Grajdołku nie wywołało większej sensacji, to swym subtelnym, niemal niezauważalnym działaniem Babcocha odmieni wszystkich mieszkańców tej niewielkiej mieściny. A zacznie od zamienienia marudnego Józka Gołębia w… kolorowy wiatraczek! Nie myślcie jednak, że biedny Józek pozostał w tej zabawnej formie przez resztę życia. Na wołanie Gołębiowej Babcocha go raz dwa odczarowała. A ta krótka przemiana chyba spełniła swoje zadanie, bo Józek już więcej nie narzekał ani na pogodę, ani na nadmiar obowiązków 😉.

Babcocha miała jednak ważniejsze zadanie niż przejmowanie się kapryszącymi chłopami w Grajdołku. Pewnego dnia poznała dziewczynkę, Bernadettę, która nosiła w sobie głęboko skrywany smutek. I choć ojciec w ogóle nie zauważał nieciekawego nastroju córki, to Babcocha dzięki swej uważności i wrażliwości szybko dostrzegła, że coś jest na rzeczy! Towarzysząc Bernadetcie, krok po kroku odkrywała potrzeby dziewczynki, jej marzenia, a także chowane w sercu urazy. I wspólnie z Orzechowym Lichem raz dwa tak zamieszała, pozmieniała i zaczarowała, że już nic nie było takie samo. Ale o tym musicie przekonać się sami!

„Babcocha” to książka, w której o losach tytułowej bohaterki przeczytacie w króciutkich opowiadaniach. Większość z nich zajmuje zaledwie stronę, ale choć tekstu nie ma w nich wiele, to skrywają one ogrom treści! Ta przecudowna czarownica, która moim zdaniem pachnie drożdżowymi bułkami i powidłami śliwkowymi, pokaże dzieciom, że nie ma większego skarbu niż szczęście młodego człowieka. A jej obecność w Grajdołku będzie także świetną lekcją życia! Babcocha nauczy mieszkańców wsi (a przy okazji także obserwatorów jej przygód), że trzeba szanować wszystkie zwierzęta, a naturę traktować jak najlepszego przyjaciela, z troską i uważnością, za co odwdzięczy się po stokroć. To jednak ciągle nie koniec!

Opowieść Justyny Bednarek budzi w czytelniku wiele emocji. Jest to ciepła, nieco filozoficzna, miejscami zabawna, a miejscami smutna historia, krążąca wokół relacji międzyludzkich. Przeczytacie tu o samotności, potrzebie miłości, szczerości, ale także oszustwach czy chodzeniu w życiu na skróty. Całość zaś jest idealną mieszanką mądrych treści z humorem i przekorą. Babcocha utrze nosa niejednemu dorosłemu, co z pewnością zapewni dzieciom nie lada radość! Zwłaszcza, jeśli przygodom bohaterki towarzyszyć będą przezabawne, niezwykle barwne i jakże charakterystyczne ilustracje Daniela de Latour, który jak zawsze potrafi idealnie wręcz dopełnić zamysły autorki.

Gorąco polecam „Babcochę” do rodzinnego czytania z dziećmi od 5. roku życia. Te krótkie opowiadania będą świetnym początkiem wielu rozmów na przeróżne, ważne tematy. Przede wszystkim jednak „Babcocha” będzie przyjemną lekturą, w której znajdziecie niemałą porcję świetnego dowcipu sytuacyjnego, niejedną ciętą ripostę i mnóstwo cennych treści, ujętych w prostej, a jednocześnie jakże pomysłowej i ciekawej formie.

Czytelnicze Podwórko

Drodzy Państwo, przedstawiam wam “Babcochę”. Przeuroczą historię o dobrotliwej staruszce, zwanej czarownicą. Zapraszam was do Grajdołka, małej wsi, w której wszystko jest możliwe. Tutaj żaby z odciętymi nogami wracają do zdrowia, tutaj pająk ceruje przeciętą na pół chmurę a z nieba spadają Babcochy, by zakłócać spokój mieszkańców wsi i w pokrętny sposób rozwiązywać ich małe i większe problemy. Bo Babcocha potrafi dosłownie wszystko. Trzeba cofnąć czas? Nie ma problemu. Jednak Babcocha najbardziej pomaga Bernadettcie, małej dziewczynce z warkoczykami.

“Babcocha” to książka, na którą składają się 54 zazwyczaj jednostronnicowe opowiastki. Każda z nich to zupełnie inna, oddzielna historia, ale wszystkie łączy jedno- bohaterowie, miejsce i magia. Warto zwrócić uwagę na piękną oprawę. Wygląda jakby była ręcznie malowana albo nawet wyszywana. Grafika w środku oczywiście też jest świetna. Niebanalna, oryginalna i bardzo przyjemna dla oka. Ilustracje do książki wykonał Daniel de Latour.

Dlaczego ta książka mi się podoba?

Bo Babcocha to postać, która zawsze stoi po stronie dzieci. Owszem, używa czarów i czasami poprzestawia trochę szyki innym ludziom, ale robi to tylko w słusznej sprawie. Potrafi być dobra i wyrozumiała. Ale bywa też bezkompromisowa i daje nauczkę komu trzeba. Babcocha krytykuje narzekających, uczy żeby cieszyć się z tego, co się ma. Nakłania do szanowania zwierząt i potępia śmiecenie.

To krótkie opowiastki dla małych i dużych. O rzeczach ważnych, mniej ważnych i tych poważnych.

W książce znajdziecie trochę powiązań z mitologią słowiańską, jest dużo nawiązań do polskiej wsi, do jej kultury i historii. Nie brakuje nawiązań do współczesnej kultury i problemów dzisiejszego świata. “Babcocha” ma w sobie odpowiednią dawkę humoru, inteligentnych dialogów, trafnych spostrzeżeń i mądrego przekazu.

Podobnie jak kot Behemot, chętnie napiłabym się z Babcochą...

"Z Babcochą byłbym gotów wypić bruderszaft!"

Te słowa pochodzą z okładki, a wypowiada je wspomniany już diabelski kot. I ja się z tym kotem zgadzam! Babcocha jest równą babką! Z charakterem!

Określenie jak dla wiedźmy, ale nie dajcie się zwieść pozorom. Babcocha tak naprawdę jest kochana - ale tylko dla godnych miłości ludzi. Jeśli robisz coś nie tak, wiedz że cię znajdzie. I ona już znajdzie sposób żeby ci się odechciało postępować nie fair!

Historyjki (na jedną-dwie strony) są ciekawe i mądre. Mądre bo każda czegoś uczy, a ciekawe - bo nieprzewidywalne! Babcocha ma świetne pomysły. Jeśli znacie inne książki autorki - Justyny Bednarek (np. o skarpetkach - mój wpis) to wiecie, że ta pani ma bujną wyobraźnię pozbawioną sztampy i wyświechtanych motywów. 

Babcocha kocha naturę, dobry humor, cięty język i sprawiedliwość. A ja kocham Babcochę. I mój Piotruś też. Choć ON jeszcze nie rozumie wszystkich historyjek (sugerowany wiek to jak dla mnie 5-7 lat).

Poza kwestiami etycznymi, których w książce pełno, mamy po prostu ciekawe historie. I wyjątkowo charakterystyczne ilustracje Daniela de Latoura. Jego nie da się nie rozpoznać :D Historyjki są krótkie i każda ma morał. Idealne na wieczorne zasypianie.

Przy okazji, wiedzieliście że wieczorem dziecko uczy się najwięcej? Zatem wszystko, co czytamy szkrabowi do snu prawdopodobnie zostaje mu gdzieś w głowie. Warto wybrać wartościową lekturę na te chwile. Tym bardziej, że często to jedyny czas na czytanie w ciągu dnia.

Podsumowując, dziecko pozna: niecodzienną walkę ze złem w wykonaniu Babcochy, świetne perypetie tejże (plus przygody Bernadetty i wielu innych bohaterów) oraz inny niż standardowy typ rysunków