Zygmunt Haupt

Zygmunt Haupt był artystą, którego życie zdeterminowały dwie pasje – literatura i malarstwo. Jako pisarz znany jest głównie z krótkich form prozatorskich: opowiadań oraz reportaży. Należy do grona najbardziej zapomnianych i niedocenianych polskich literatów doby XX wieku.

Zygmunt Haupt urodził się w 1907 roku we wsi Ułaszkowce na terenie dzisiejszej Ukrainy. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Tarnopolu podjął naukę w gimnazjum. W 1925 roku zdał egzamin dojrzałości, a następnie rozpoczął studia inżynieryjne na lwowskim Uniwersytecie Jana Kazimierza. Nieusatysfakcjonowany z wybranego kierunku edukacji, przeniósł się na architekturę, by wreszcie wyjechać do Francji i studiować urbanistykę na paryskiej Sorbonie. W czasie zawieruchy II wojny światowej Zygmunt Haupt służył w artylerii, a po pobycie w obozie internowania przyłączył się do polskich wojsk na Zachodzie. Po zakończeniu działań wojennych wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie podjął współpracę z redakcjami kilku periodyków. Zmarł w 1975 roku w Winchester. 

Najważniejsze książki Zygmunta Haupta to zbiory opowiadań "Pierścień z papieru", "Szpica" czy "Baskijski diabeł". Twórczość pisarza łączy realizm z motywami baśniowymi, przedstawionymi – jak przystało na mistrza pędzla – z niebywałą malowniczością. Z utworów prozaika wyłania się niezwykły obraz świata, nieco oniryczny i pełen symboliki.

W 1963 roku tom opowiadań "Pierścień z papieru" doceniła paryska "Kultura", przyznając autorowi nagrodę miesięcznika. Z kolei w 1971 roku Zygmunt Haupt został wyróżniony Nagrodą Fundacji im. Kościelskich.