Tadeusz Gajcy

Tadeusz Gajcy był polskim poetą, który tworzył i żył w czasie II wojny światowej. Nie tylko należał do pokolenia Kolumbów, ale i brał czynny udział w starciu, jako powstaniec warszawski oraz żołnierz Armii Krajowej.

Gajcy przyszedł na świat ósmego lutego 1922 roku w Warszawie i tam też zmarł szesnastego sierpnia 1944 roku. Śmierć odniósł w powstaniu warszawskim, podczas którego znajdował się w kamienicy, wysadzonej przez niemieckich żołnierzy.

W czasie studiów wstąpił do konspiracyjnej organizacji "Konfederacja Narodu". Należał do twórców miesięcznika literackiego "Sztuka i Naród", w czasie wojny wydawanego w podziemiu. To tam pojawiały się jego wiersze oraz pewne fragmenty prozy. Publikował również recenzje i artykuły pod różnymi pseudonimami.

Debiutował tomikiem wierszy "Widma" w 1943 roku. Następnym spośród jego tomików poetyckich był "Grom powszedni". Swoją pracę twórczą rozpoczął w młodzieńczym wieku, jednak kiedy miał szesnaście lat, postanowił pozbyć się wszystkich dotychczas napisanych wierszy. Dopiero na przełomie 1938-39 roku Gajcy zaczął traktować swoją twórczość poważnie. Jego utwory wyróżniały się na tle innych powstających w tamtym okresie charakterystycznym, nieco innym stylem pisania na temat wojennej rzeczywistości. Przed odbiorcą Tadeusz Gajcy maluje apokaliptyczne wizje, które choć nie są dosłowne, doskonale oddają brutalność przedstawianych zdarzeń. Z tego powodu w wierszach Gajcy roi się od metafor i interesujących skojarzeń.