Jadwiga Deotyma Łuszczewska

Jadwiga Deotyma Łuszczewska to poetka i powieściopisarka, której życie nie oszczędzało. Zapisała się w literackim świecie z racji na własne doświadczenia i literacką niejednorodność.

Jej życie rozpoczęło się 1 sierpnia 1834 roku w Warszawie i tam też skończyło w 1908 roku. Ojcem Jadwigi był Wacław Józef Łuszczewski Korczak, który obejmował stanowisko radcy stanu i dyrektora Wydziału Przemysłów i Kunsztów w Komisji Spraw Wewnętrznych Królestwa Polskiego. Jej matka - Magdalena - pochodziła z rodu Żółtowskich, dlatego razem z mężem wychowała córkę w patriotycznej atmosferze. To właśnie ona wybrała pseudonim "Deotyma" dla swojej córki.

Jako rodzina często podróżowali, zwiedzając nie tylko Polskę, ale także Austrię, Belgię, Francję i Włochy. Powstanie styczniowe sprawiło, że jej ojciec złożył godność szambelana carskiego, za co został zesłany w głąb Rosji, gdzie Jadwiga postanowiła mu towarzyszyć. Niedługo po powrocie zarówno ojciec, jak i matka autorki umarli, a ona sama oddała się twórczości literackiej.

Jadwiga Deotyma Łuszczewska rozpoczęła swoją karierę od publikacji "Improwizacji i poezji", która szybko stała się dość popularna. W jej dorobku znalazły się także poematy epickie, zawarte w cyklu "Polska w pieśni", w których opisywała dzieje polskiej historii. Choć nie zdobyły sobie uznania krytyki, stały się bazą dla powieści historycznych dla młodzieży, które do dzisiaj są chętnie czytane. Mowa tutaj zwłaszcza o "Panience z okienka" oraz "Brankach w jasyrze".

Jadwiga Deotyma Łuszczewska stworzyła opowieści, które pozostają z czytelnikami już ponad 100 lat po jej śmierci.