Horacy

Horacy był poetą rzymskim, którego do dzisiaj uznaje się za jednego z największych liryków łacińskich i jednocześnie mistrza satyry. W czasie, kiedy żył, jego sławę przyćmiewał wyłącznie Wirgiliusz.

Horacy, a właściwie Kwintus Horacjusz Flakkus urodził się ósmego grudnia 65 p. n. e. w Wenuzji i zmarł dwudziestego siódmego listopada 8 p. n. e.). Był autorem w sumie stu sześćdziesięciu dwóch utworów poetyckich. Zachwycał się pięknem świata, a także dostrzegał rozliczne uroki życia. Urodził się jako syn wyzwoleńca, należał więc do jednej z niższych warstw społecznych. Poszczególne utwory tego poety zwracały uwagę refleksją moralną, która nie była obecna w pracach innych autorów, a przynajmniej nie do tego stopnia.

Jeśli chodzi o dorobek, jaki pozostawił po sobie Horacy, należy wymienić cztery zbiory: "Pieśni", "Satyry", "Epody" oraz "Listy". Pierwszy z nich składa się z czterech ksiąg i zawierał poetyckie utwory, które, wbrew nazwie, nie były przeznaczone do śpiewania. Poruszają one bardzo różną tematykę, a w kolejnych wiekach niejednokrotnie postrzegano je za wzór liryki.

"Satyry" z kolei są pracami krytycznymi, jednak autor nie neguje w nich konkretnych ludzi, ale ich konkretne zachowania czy wady, często właściwe dla całego społeczeństwa.

Trzecie z kolei, "Epody", opisują w sposób ironiczny szczęście, jakie płynie z życia na wsi.

Ostatnie zaś, "Listy", są po prostu wierszowanymi wypowiedziami. Wśród nich najczęściej wymienia się "List do Pizonów", w którym zostały pokazane prawidła twórczości poetyckiej.