Harrer Heinrich

Harrer Heinrich (1912-2006) to przede wszystkim podróżnik, alpinista i odkrywca, który swoją pasję postanowił przekuć również w słowo pisane – za co wdzięczność okazuje mu do dzisiaj ogromna rzesza czytelników na całym świecie. Nikt, tak jak on, nie zobrazował Tybetu połowy XX wieku. W latach 1933-1938 był studentem kierunków geograficznego oraz sportowego, co miało stanowić doskonałe przygotowanie dla jego przyszłych planów.

Eiger to jeden ze szczytów szwajcarskich Alp. Jego wysokość to 3967 m.n.p.n. To właśnie on padł pierwszym celem głodnego podróży i górskich wyzwań Harrera Heinricha. Sukces wyprawy, której celem było zdobycie szczytu od strony północnej ściany, umożliwiło mu następnie rozpoczęcie planów co do podróży w Himalaje.

To właśnie rok 1939 miał przynieść zmiany nie tylko w Europie, ale również w życiu Harrera Heinricha. Wtedy wyruszył z ekipą niemieckich alpinistów w celu zdobycia Himalajów. Głównym celem ich wyprawy była Nanga Parbat, której szczyt wynosi 8 126 m.n.p.m. Niestety, tym razem całe przedsięwzięcie zakończono niepowodzeniem. Heinrich, już po zejściu do miasta portowego, wyczekiwał statku, którym planował wrócić do Niemczech, skończył jednak w obozie jenieckim, złapany przez żołnierzy brytyjskich. Jest zniewolenie było powiązane z przynależeniem przez Harrer Heinrich do SS. W 1944 Heinrich uciekł z obozu i podjął się pieszej podróży do Tybetu.

Tybetańska kultura urzekła Heinricha, a "Siedem lat w Tybecie" to jego najważniejsza i najpopularniejsza publikacja. Książka, wydana także w języku polskim przez Wydawnictwo Zysk i S-ka, przybliża zarówno zwyczaje mnichów buddyjskich, ich tradycję, jak również postać samego Dalajlamy. To barwna, wciągająca opowieść, która fascynuje do dzisiaj. W 1997 powstał film o tym samym tytule, z Bradem Pittem oraz Davidem Thewlisem w obsadzie.