Adolf Dygasiński

Będąc jednym z głównych przedstawicieli naturalizmu w literaturze polskiej, Adolf Dygasiński starał się wędrować także w zakątki innych nurtów. W swoich powieściach nawiązywał do tradycji gawędowej, jak i stylizowanej prozy młodopolskiej. Łącząc dychotomię poglądów, tworzył nowele i powieści wyjątkowe, do których wraca się do dziś.

Urodził się 7 marca 1839 roku w Niegosławicach, gdzie pierwsze lata jego życia okraszone były biedą. Po elementarnych latach szkolnictwa przeniósł się do Szkoły Głównej w Warszawie, gdzie jego zainteresowania leżały zarówno po stronie językoznawstwa, jak i kierunków przyrodniczo-geograficznych. Czas studiów przerwany został powstaniem styczniowym, po którym Adolf był więziony dwukrotnie - w Olkuszu oraz Szczekocinach. Brak możliwości sfinansowania ścieżki edukacyjnej sprawiły, że podążył w stronę praktyki zawodowej. Zaczął od bycia wychowawcą, a niedługo po tym zaczął prowadzić swój własny pensjonat. W 1872 roku poślubił Natalię Wyszkowską. Z małżeństwa, pomimo licznego potomstwa, wiek dorosły osiągnęła tylko jedna córka. Swoją karierę literacką rozpoczął w momencie, gdy władze zaborowe zabroniły mu wykonywania zawodu.

Swoją literacką kolekcję otworzył opowiadaniem "Za krowę", które znalazło się w "Przeglądzie Tygodniowym". Przez całą karierę nawiązywał w swoich publikacjach do życia mieszkańców wsi i małych miast, gdzie ludzie i zwierzęta pełnili swoistą jedność. Temat naturalizmu i zwierzęcego antropomorfizmu był mu bardzo bliski, co można zauważyć szczególnie w takich powieściach, jak "Na warszawskim bruku" oraz "Gody życia". 

Autor ten na przestrzeni lat doczekał się pozytywnych słów głównie ze strony specjalistów od literaturoznawstwa, którzy docenili jego wkład w antropomorfizację zwierząt. Do dziś nie brakuje czytelników jego twórczości, którzy pragną poznać jego styl i myśli ukryte wśród słów.