Aszerat

„Aszerat” – debiut autorki Aleksandry Mazur, który nie tylko stał się swego rodzaju rewolucją w świcie książki, ale i pozycją, która zachwyciła i nadal zachwyca czytelników.

Historia kobiety – Aszerat, którą poznajemy praktycznie od samej podszewki, czytamy o niej kiedy jest jeszcze małą dziewczynką, wczuwamy się w jej myśli i zachowania. Bohaterka ta z biegiem książki stawała się dla mnie niezwykle bliską osobą.

Jako dziewczynka wychowująca się w nadmorskim mieście, o nazwie Tyr, Aszerat miała bardzo trudne dzieciństwo. Wyrastająca w religii, a nawet pokusiłabym się napisać kulcie boga Melkarta, dziewczynka nie znała innych ludzi z odległych miast. Jako dziecko sędziego, człowieka sprawującego bardzo dużą władzę w mieście i matki ciągle odtrącanej przez męża ze względu na nieurodzenie syna, mieszkała w przybocznym domu dla niewolników. Władza w Tyrze sprawowana była przez mężczyzn, rola kobiety ograniczała się tylko do poddaństwa mężowi i urodzenia syna, jedynego potomka i dziedzica. Jeżeli natomiast urodziła się dziewczynka żona skutecznie zostawała odsuwana od męża. A co w takim razie działo się z noworodkami płci żeńskiej?

W przypadku rodziny Aszerat, ojciec brał dopiero co urodzone dziewczynki i składał je w ofierze dla Melkarta.

Miasto to rządziło się bardzo brutalnymi zasadami, kary stosowane dla osądzonych mroziły krew w żyłach, Tyr był bardzo okrutnym miastem z bezdusznymi ludźmi, którzy trzymali władzę w swoich dłoniach.

W takiej atmosferze i kulcie dorastała Aszerat, jedyna ocalona córka sędziego. Na pierwszych stronach książki poznajemy ją jako odważną jedenastolatkę, która w momencie kiedy jej matka zaczyna rodzić szybko interweniuje i przyprowadza położną. Kiedy okazuje się, że na świat przyszedł prawowity dziedzic matka z córką wracają do łask ojca. Dla dziewczynki, która przez ten okrutny czas zdążyła się niezwykle zżyć z matką rozłąka jawi się okrutną męką.

Matka natomiast przez cały ten czas, chce dla swojej córki lepszego życia niż jej, dlatego powoli zaczyna wdrażać Aszerat w całkowicie nową religię, którą od niedawna zaczyna głosić pewien mężczyzna imieniem Jezus wraz ze swoimi uczniami.

Książka, która na pewno bardzo mocno zapadnie w moją pamięć. „Aszerat” to nie tylko historia dziewczynki, a później kobiety, która przybierze imię Zuzanny, ale i także jest prawdziwą skarbnicą wiedzy i doświadczeń. Autorka postawiła głównej bohaterce na drodze niezwykle ważne wydarzenia. Ożywiła Aszerat w czasach, kiedy nauczał Jezus Chrystus, Aszerat, a później Zuzanna, która dostała nowe życie od Jezusa staje się jego towarzyszką podróży. Przez jej oczy możemy widzieć i spotykać takie osoby jak: Judasz, Piłat, czy nawet Matka Boska. Dzięki niej śledzimy wczesne lata kształtowania się chrześcijanizmu na świecie, jesteśmy świadkami sądu Piłata nad Jezusem, a pośrednio nawet samego ukrzyżowania.

Książka jest według mnie bardzo wartościowa, możemy znaleźć w niej wątki miłosne, zdrady, fragmenty cudów dokonywanych przez Jezusa, a nawet moment opisywany w książce Henryka Sienkiewicza. Na kartach tej książki możemy nawet napotkać się na wątek aniołów. Dla mnie książka ta stała się pewnego rodzaju przełomem w życiu, dlatego zachęcam do sięgnięcia po nią.

„Aszerat” to z pewnością obowiązkowa lektura dla każdego z nas.

Polecamy: Dobre Recenzje

Wybaczcie, ale bardziej naiwnej książki nie czytałam. Trzeba naprawdę nie rozumieć chrześcijaństwa i jego rozwoju, żeby w usta bohaterki, która żyła niemal jednocześnie z Jezusem wkładać słowa, w których nazywa Go Synem Boga i wypowiada teologiczne koncepcje, o których współcześni Jezusa nie mieli pojęcia i przypisywać jej wiedzę, której po prostu nie miała prawa w tamtych czasach l mieć. Zupełnie jakby Ewangelie były już dawno spisane i skopiowanie w wielu egzemplarzach, a Aszerat miała do nich dostęp albo ktoś do niej zadzwonił i jej opowiedział rzeczy, których sam nie miał prawa znac! Rozumiem, że jakaś jedna sytuacja z życia Jezusa jakims cudem mogła dotrzeć do Tyru przed Jego śmiercią, ale żeby ktoś tam znał aż tyle faktów i w dodatku z takimi szczegółami?! Fikcja fikcją, ale jeśli ma być to fikcja historyczna to nie może być tak odjechana, bo wtedy ośmiesza samo chrześcijaństwo. Osobie, która cokolwiek wie o chrzescijanstwie czyta się tę książkę jak mitologię, a robienie z chrześcijaństwa baśni lub mitologii na pewno chrześcijaństwu nie pomaga. Owszem może dać temu czy innemu czytelnikowi (niezbyt wprowadzonemu w historię chrześcijaństwa i proces rozprzestrzeniania się dobrej nowiny) jakąś estetyczną przyjemność, ale przy okazji nieźle wprowadzi go w błąd... z którego będzie musiał kiedyś jakoś wyjść, jeśli ma zamiar poważnie potraktować chrześcijaństwo. Naprawde niefajne i nieodpowiedzialne wprowadzanie ludzi w błąd. Autorka chyba powinna się trochę douczyc zanim zabiera się za pisanie takich książek.