Ashes. The Chain. Tom 3

Znając już dwie części trylogii "The Chain", nie mogłam się doczekać kontynuacji i zakończenia. Ta książka zapewniła mi sporo satysfakcji i wcale nie była tak przewidywalna, jak można się spodziewać po romansach i literaturze obyczajowej. To historia o tym, że demony z nawet najbardziej odległej przeszłości zawsze znajdą sposób na to, aby ponownie zjawić się w naszym życiu. Główna bohaterka została wykreowana tak, że czytelnicy szybko zaczynają się z nią utożsamiać i czują podskórnie, z czego wynikają jej decyzje. Trudno oderwać się od lektury i zdecydowanie warto było na nią czekać!

Musicie zrozumieć mój strach gdy zabierałam się za Spark. Legendarna już Monika Rutka i trylogia the Chain, która podobno rozrywa serca, a bohaterowie padają tam jak muchy. Z właśnie takim podejściem zaczęłam czytać i muszę przyznać ,że pierwsze dwieście może trzysta stron to była czysta konsternacja, bo nie rozumiałam dlaczego ludzie tak to lubią ,ale stwierdziłam dobra nie poddaje się.

Po skończeniu Spark wiedziałam, że już po mnie. Gdy skończyłam Flame nie mogłam się pozbierać, bo tak się zżyłam z tymi bohaterami, że odbierałam ich ból jak własny. Aby przeczytać ostatnie sto stron Ashes potrzebowałam tygodnia zbierania sił i przygotowywania się na najgorsze. Złamane serce, bo Monika nie oszczędzała ani bohaterów ani czytelników.

Elizabeth Parker przyjeżdża do Crosby aby zamieszkać u całkowicie obcej rodziny. Dziewczyna planowała skończyć tutaj ten rok a potem wrócić do domu. Jednak los postanowił jeszcze bardziej z niej zadrwić i to był początek prawdziwego chaosu.

Dostajemy całą gamę przeróżnych bohaterów, którzy w żadnym stopniu nie są idealni, wydaje mi się że określenie szarzy moralnie będzie pasować najbardziej. Pomimo tylu wad, kłamstw i intryg nie da się im nie kibicować. Ja po prostu pragnęłam aby wreszcie byli szczęśliwi.

Mimo, że wątek romantyczny to niezwykle istotna kwestia w tej historii i siła napędowa do działania to i tak uważam, że nie jest to pierwsza myśl jaka przychodzi mi do głowy gdy myślę o tej trylogii. Smutek, żal, gniew, rozpacz i strach to najbardziej pasuję.

Monika Rutka stworzyła historie, która pochłania czytelnika. To nie jest przyjemna historia, na ogrzanie serca. Ci bohaterowie przechodzą istne piekło w szczególności Lizzie. Dziewczyna jest naprawdę silną postacią, która dla swoich bliskich zrobi wszystko, zrobiła dla nich wszystko mimo, że na każdym kroku ją zdradzali i ranili.

Teraz rozumiem skąd się mniej więcej biorą porównania do Hell. Te historie tak samo angażują, sprawiają że czujemy się jak w domu i mają silne bohaterki, które przeszły naprawdę wiele, ale na tym bym skończyła te porównania.

Jeśli jeszcze nie czytaliście tej trylogii to dajcie jej szanse. Mimo tego, że ta historia rozerwała mi serce wiele razy to i tak pokochałam ją całą sobą. To jak płynnie mi się ją czytało i jak Monika sprawiła, że nie mogłam się oderwać od tej historii to coś niesamowitego. Właśnie przez ten ból i niezwykły sposób w jaki została napisana wiem, że już nigdy nie zapomnę o tych książkach.

Możesz uciec przed ludźmi, nawet przed uczuciami... ale demony przeszłości zawsze cię dogonią!

Wsiadłszy na pokład samolotu, Elizabeth Parker zostawiła za sobą nie tylko deszczową Anglię. Nie zabrała także bagażu kłamstw, cierpienia i łez. Mroku, który spowijał jej życie podczas pobytu w domu rodziny Shaw. Teraz, twardsza niż kiedykolwiek, gotowa jest stawić czoło nowej rzeczywistości. Bez raniących serce i duszę sekretów, bez bólu i bez... Chase'a. Tak w każdym razie sądzi Lizzy. I przez pewien czas nawet jej się to udaje. Tylko że z popiołów, jakie pozostały w Crosby po wznieconym przez Lizzy ogniu, odradzają się demony... A dla nich Atlantyk nie stanowi żadnej przeszkody.

Pozwoliła sobie na to, aby mnie złamał. Pięćdziesiąt siedem miesięcy budowałam siebie na nowo tylko po to, aby w sekundę zdmuchnął mój domek z kart. Myślałam, że mam to już za sobą, że jest dla mnie przeszłością. Ale teraz, gdy o tym myślę… Jak miałam zamknąć coś co przez cały czas było jedynie przymknięte?

Poznając pewne historie, myślimy, że nic nas już nie zaskoczy, że autorka wyłożyła wszystkie karty na stół, a nam pozostało jedynie w spokoju czekać na zakończenie, bo przecież co może jeszcze pójść nie tak? Z takim myśleniem podchodziłam do trzeciej części trylogii The Chain i mimo tego, że łudziłam się na spokojne zakończenie, takowe nie było. Również moje podejście, że po “Flame” kolejny tom nie wywoła aż tylu łez, kolejne błędne myślenie. Aż sama jest w szoku, jak bardzo przywiązałam się do bohaterów, co skutkowało tym, że nawet przy mniej ważnych kwestiach, nie mogłam powstrzymać łez.

Znaczącą różnicą pomiędzy “Flame” a “Ashes” jest to, że fabuła jest tutaj dużo spokojniejsza, choć dalej sporo się dzieje, nie jesteśmy aż tak zasypywanie co rusz nowymi ważnymi informacjami. Nie ma też momentów, gdy są one skumulowane, dzięki czemu mimo spokojnej treści, nie staje się ona nudna, a po prostu równomiernie wyważona.

Ps. Na końcu recenzji mała niespodzianka dla naszych czytelników ❤

Całosć recenzji

[Adres usunięty]

Czytałam każdą poprzednią odsłonę serii The Chain (są w sumie trzy - licząc z Ashes) i muszę powiedzieć, że całość jest bardzo spójna oraz lekko napisana. Czyta się świetnie - czyli tak, jak to w przypadku literatury młodzieżowej bywa. W tej konkretnej książce nieco przeszkadzał mi chaos w przedstawianiu wydarzeń (widoczny już w poprzednich częściach, ale tu jakby większy), niemniej mocna (i przede wszystkim ciekawa oraz innowacyjna!) fabuła po prostu to zrekompensowała. Nieco za dużo wulgaryzmów. W sumie jednak, polecam, ale tylko osobom, które przeczytały poprzednie części.

Znakomite zakończenie trylogii, które w pełni usatysfakcjonowało mnie jako jej czytelnika. Mimo że trochę smuci, że więcej tomów już nie będzie, mogę powiedzieć, że wszystko zostało spięte w fajny sposób i nie żałuje się przeczytania żadnego z trzech tomów trylogii. Moim zdaniem to tytuł niedoceniany, ale przedstawiający świetną fabułę, którą po prostu ciężko jest znaleźć gdziekolwiek indziej. W dobie powtarzających się schematów, to właśnie to doceniam najbardziej. Polecam dla poszukujących czegoś lekkiego, ale bardzo wciągającego.