As. Wspomnienia legendarnego dowódcy Dywizjonu 303

Nie będę się rozwodził i streszczał książkijak to robią inni. Jeżeli ktoś się interesuje tematyką II WŚ., to uważam iż tą pozycję należy przeczytać obowiązkowo. Czyta się ją z przyjemnością..świetnie napisana! Polecam.

Szczerze polecam wszystkim fanom tematyki wspomnień II wojny światowej. Książka może wyglada na obszerna ale czyta się ja z przyjemnością i ilość stron Poprostu znika

Autor opisuje co widział własnymi oczami i co przeżywał w czasie swojej wędrówki. Szczerze polecam. Książka przebija większość wspomnień niemieckich czy rosyjskich pilotów.

Często chwytam po książki z gatunku romans, New Adult oraz fantastyka. Toteż raz na jakiś czas lubię sięgnąć po literaturę faktu, która w zupełności odbiega od tego, co dostarczają mi lżejsze czytadła. Tym razem dzięki uprzejmości wydawnictwa Znak Horyzont miałam okazję zapoznać się z tytułem As. Wspomnienia legendarnego dowódcy Dywizjonu 303 Witolda Urbanowicza.

Urbanowicz przyszedł na świat 30 marca 1908 roku w Olszance koło Augustowa. Był drugim na liście polskich pilotów myśliwskich II wojny światowej. Wielokrotnie odznaczany. Jedyny Polak, który brał udział w wojnie z Japonią. Zmarł w 1996 roku. Książka stanowi zapis wojennych doświadczeń i przygód Urbanowicza oraz przebieg Jego dnia codziennego podczas II wojny światowej.

Jest to też zbiór porywających wspomnień Generała, które wcześniej można było przeczytać w trzech oddzielnych publikacjach: „Początek jutra”, „Świt zwycięstwa” i „Ogień nad Chinami”. Wzbogacona o ilustracje przedstawiające m.in.: Witolda Urbanowicza; pilotów Dywizjonu 303; Pierwszą stronę maszynopisu Początku jutra; Atak na Polskę z perspektywy niemieckiego lotnika i wiele innych.

„Jest pan najmniejszą armią, jaka kiedykolwiek istniała”. Str. 520

Jak się okazuje Generał Witold Urbanowicz to nie tylko legendarny pilot myśliwca, ale też doskonały pisarz. Autor posiada lekkie pióro i stosuje barwny język, który realnie odzwierciedla wspomniane wydarzenia z życia lotnika. Wypowiada się na trudne tematy i jednocześnie wplata mnóstwo opisów przygód, które czasami wywołują uśmiech na twarzy czytelnika.

W mojej opinii jest to świetna książka, od której trudno się oderwać. Przyznam, że czyta się ją bardzo dobrze, choć długo, bo nie „połknie” się jej w jeden wieczór, niemniej spowodowane jest to tylko i wyłącznie objętością, publikacja bowiem posiada 704 strony.

Uważam, że warto pamiętać o ludziach, którzy wojennymi przeżyciami i zasługami wnieśli do historii tak wiele, jak Witold Urbanowicz. Lektura obowiązkowa dla osób interesujących się historią oraz lotnictwem.

Wow, jest co czytać!

Zacznę od sloganów:

Lektura obowiązkowa dla każdego fana lotnictwa.

Tej książki nie może pominąć ten, kto interesuje się II wojną światową.

Wspaniała literatura wspomnieniowa.

Takie hasła trafiłem w recenzjach, bo byłem ciekaw, jak inni postrzegają tę lekturę. Dla mnie historyka, miłośnika lotnictwa (mój ojciec był oficerem lotnictwa, nie pilotem), samolotów wojskowych, historii i czytelnika pierwszej mojej lektury o Dywizjonie 303 pióra Arkadego Fiedlera był to obowiązek. Bo prawdą jest, że as lotnictwa Witold Urbanowicz wspaniale walczył i jeszcze lepiej pisał.

Książki legendarnego pilota "Początek jutra" – opisująca walki powietrzne w kampanii wrześniowej 1939, "Świt zwycięstwa" traktująca o Bitwie o Anglię z kokpitu myśliwca Dywizjonu 303 najpierw jako pilota, a potem dowódcy oraz "Ogień na Chinami" będącej opowieścią jedynego Polka walczącego przeciwko Japończykom w grupie „Latające Tygrysy", ukazały się już dwukrotnie w wydawnictwie Znak w latach siedemdziesiątych XX wieku i w pierwszej dekadzie XXI roku. Za każdym razem nie chronologicznie. Tym razem krakowskie wydawnictwo przygotowało nie lada gratkę — wszystkie trzy książki chronologicznie w jednej oprawie pod tytułem "As". Czyta się to, będąc cały czas w ciągu chronologicznym, co na pewno pozwala by jeszcze lepiej i pełniej poznać dokonania pułkownika Urbanowicza oraz rozwój jego jako człowieka, wojskowego, pilota i dowódcy.

Mimo stresu, mimo chwil niezwykłego napięcia i ocierania się o śmierć Witold Urbanowicz znajdował czas na takie refleksje: „Loty myśliwca są fascynujące, zwłaszcza podczas wojny. Szybkość, zwrotność, manewr, nurkowanie, wznoszenie się pod dużym kątem i sam atak. Nawet czasami przebijanie chmur jest wielką przyjemnością. Kilka razy w czasie walki wpadłem w chmury w korkociągu i wyszedłem bez trudności. Oczywiście trzeba być bardzo wlatanym, by mieć pewność, że nic groźnego się nie dzieje. Wielką przyjemność w czasie walki daje poczucie, że stanowi się jedną całość z samolotem. Zwykle mocno się przypasywałem. Dawało mi to wrażenie, że mam własne skrzydła, których użycie tylko ode mnie zależy: że to nie są martwe płaty. I moc silnika jest moją nadnaturalną siłą. Nie czułem się nigdy gościem w swoim samolocie”.

Stawiamy sobie w czasie lektury pytanie: - Co czuje człowiek, kiedy zestrzeli samolot wroga? Pewnie radość z pokonania przeciwnika, ze zniszczenia samolotu i pilota, który może wcześniej bombardował Warszawę lub konwoje uciekających bezbronnych ludzi z ewakuowanych miast. „W pewnym momencie zauważyłem zestrzelony bombowiec niemiecki. Dymił (…) I nagle wyskoczyły z bombowca trzy malutkie kukiełki ludzkie (…) Wystarczyło tylko wziąć je na celownik, nacisnąć spust karabinów maszynowych i pozbawić życia trzech Niemców. I być w tym momencie wątpliwym zwycięzcą! Śmierć człowieka i jego narodziny przejmowały mnie zawsze do głębi, odczuwałem je jako rzecz świętą. A jednocześnie strzelałem do Niemców w samolotach. Nigdy nie czułem do nich nienawiści. Oglądałem ich zbrodnie w czasie bombardowań w Polsce i w Anglii. Ale nie chciałem hodować w sobie nienawiści, tak jak robili to Niemcy. Strzelając do nich, przede wszystkim wytrącałem im broń. Przy tej okazji pozbawiałem ich życia. Nie byłem z tego dumny. Ale sami do tego nas zmusili"- pisze Urbanowicz.

Z wynikiem 15 pewnych i jednego prawdopodobnego zestrzelenia jako jedyny Polak znalazł się w pierwszej dziesiątce najskuteczniejszych pilotów alianckich tej bitwy. Według oficjalnej statystyki, z wynikiem 17 pewnych i jednego prawdopodobnego zestrzelenia, znajduje się na drugim miejscu na liście najskuteczniejszych polskich asów myśliwskich (za Stanisławem Skalskim). Sam Urbanowicz podawał inną liczbę swoich zwycięstw powietrznych. Tak pisał na ten temat: „Pytano mnie nieraz o moje konto zestrzeleń w czasie II Wojny. Różne źródła podają różne cyfry, więc przedstawiam stan faktyczny. W bitwie o Wielką Brytanię zestrzeliłem 17 samolotów, na Dalekim Wschodzie 11, z czego 6 samolotów w czasie walk, natomiast 5 samolotów podczas ataków na lotniska japońskie w Chinach i na Tajwanie, w momencie ich startu lub lądowania.”

Takich książek jak AS się nie recenzuje, takie książki można jedynie polecić lub nie. Ja gorąco namawiam do przeczytania, jestem pod wrażeniem sprawności i lekkości pióra w opisywaniu emocji i historii oraz kreślenia tła zdarzeń. Nie ma w nich ASA, jest żołnierz, który wykonywał postawione mu zadania, nawet wtedy kiedy był dowódcą.

Polecam na wakacje dla tych, którzy kochają literaturę wojenno-wspomnieniową, ale uwaga jeśli wybieracie się samolotem (nomen omen), pamiętajcie, byście nie mieli problemów z nadbagażem. To kawałek ciężkiej w wadze i lekkiej w czytaniu literatury.

Egzemplarz recenzencki

Współpraca barterowa