Aptekarz

Julian Tiliański prowadzi małą rodzinną aptekę w Wejherowie. Zioła to jego największa pasja, którą zaraził swoją wnuczkę Kasię. Starszy Pan jednak ma pewien wyjątkowy dar, słyszy złe myśli innych ludzi. Za każdym razem Julian stara się pomóc ludziom, których myśli słyszy. W Wejherowie dochodzi do dwóch morderstw, a wszystkie dowody wskazują na staruszka Juliana Tiliańskiego. Nie pomaga fakt, że Julian nie jest w stanie przypomnieć sobie co robił konkretnego dnia. Jeśli chodzi o fabułę to nie będę więcej zdradzać, bo chciałabym żebyście poznali tę historię.

To debiut literacki Pani Iwony Bogusz i co to był za debiut! Zawsze chciałabym takie czytać. Książka zakwalifikowana jest jako kryminał, ale w moim odczuciu sprawa kryminalna stanowi jedynie tło dla obyczajowej warstwy z nutą realizmu magicznego. Owszem wraz z dwójką policjantów próbujemy rozwikłać sprawę dwóch morderstw, z których jeden ma poważne wątpliwości co do samego sprawcy. Jednak to relacje między bohaterami stanowią główną oś historii. Oprócz tego w Aptekarzu wplecione są liczne retrospekcje, dzięki którym poznajemy losy młodego Juliana i jego rodziny. Bardzo podobała mi się opisana głęboka relacja wnuczki Katarzyny Tiliańskiej i dziadka Juliana. Sam pomysł na fabułę zasługuje na uznanie, pomimo, że nie jest to nowy motyw w literaturze, a jednak przedstawiony w interesujący sposób. wątek ten wywołał we mnie mnóstwo emocji, bowiem miałam z dziadkiem wyjątkową więź, której mimo upływu lat bardzo mi brakuje. Aptekarz to powieść o sile rodziny, o pomaganiu innym nie bacząc na siebie i o tym, że prędzej czy później przyjdzie nam zapłacić za popełnione zbrodnie. Styl i język autorki przypadł mi do gustu, nie czułam dłużn, nie było zbędnych opisów. Przez książkę się po prostu płynie, dla mnie była to czysta przyjemność. Przyznaje, że od początku Aptekarz wciągnął mnie w swoją wejherowską rzeczywistość i ciężko było mi się od niej oderwać. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tym debiutem literackim i przeczytam w ciemno kolejne tytuły autorki.

Jeśli nie znacie Aptekarza to koniecznie musicie poznać! Jestem zakochana w tej historii i na pewno do niej wrócę.

Dziękuję bardzo za możliwość przeczytania tej niezwykłej historii @wydawnictwonovaeres

Główny bohater Julian Tiliański od lat prowadzi aptekę w Wejherowie. To farmaceuta z powołania. Wierzy w lecznicze właściwości ziół. Zawsze jest gotów by pomagać potrzebującym. Swoją skromnością i życzliwością zjednuje sobie ludzi dzięki temu ma swoich stałych klientów. Wszystko wydaje się takie normalne. Jest jednak coś co mężczyzna ukrywa przed światem. Posiada dziedziczoną po męskich przodkach zdolność słyszenia złych myśli. Ta przypadłość jest bardzo uciążliwa. Odciska piętno w psychice i zmusza do bezwzględnego działania gdyż głos w głowie nie ucichnie póki niewinnemu nie zostanie udzielona pomoc. Klątwa to czy dar?

W mieście zaczynają ginąć ludzie. Nie są to jednak przypadkowe ofiary. Każda z nich ma coś na sumieniu. W toku postępowania policja zaczyna podejrzewać udział farmaceuty. Czy to możliwe, że starzec mógł być zamieszany w morderstwa? Jaki to wszystko ma związek z dziwnymi zdarzeniami sprzed lat?

Ciężko jest mi ubrać w słowa charakter tej książki. Jest to bardzo specyficzna powieść. Ja bym ją jednak określiła jako powieść obyczajową z wątkiem kryminalnym i elementami thrillera. To spokojna i wyważona historia opowiadana z perspektywy kilku bohaterów na przestrzeni wielu lat. Panuje w niej niesamowity, miejscami wręcz magiczny klimat. Od początku Autorka roztacza bardzo intrygującą aurę. Jest tajemniczo i nieprawdopodobnie. Prologiem cofa się do XVIII wieku kiedy to wszelkie odstępstwa od powszechnie stanowionych norm były piętnowane i uznawane za objaw sił nieczystych, skutkiem czego była najczęściej śmierć. Współcześnie większość da się logicznie wyjaśnić, ale czy każdy ma na tyle otwarty umysł i chęć poznania?

Na kartach kolejnych rozdziałów zawarta jest cała gama społecznych problemów. Począwszy od alkoholizmu, który często prowadzi do przemocy domowej po znęcanie psychiczne i fizyczne oraz molestowanie nieletnich. To wszystko podparte jest ludzką znieczulicą, ignorancją czy zwyczajnym sąsiedzkim "nic nie widziałem, nic nie słyszałem", bo przecież tak najłatwiej.

Zakończenie mnie bardzo pozytywnie zaskoczyło. Kiedy myślałam, że wszystko jest już wyjaśnione Autorka otwiera drzwi do całkiem innego rozwiązania ostatecznie rozwiewając resztę wątpliwości, które gdzieś z tyłu głowy mi się jeszcze tliły. Wszystkie elementy trafiły na swoje miejsce i dały bardzo dobry i jasny obraz całości. Nie spodziewałam się, że wyjaśnienie będzie, aż takie złożone i przewrotne. Jeśli o mnie chodzi to jestem usatysfakcjonowana. Polecam!

Julian Tiliański to stary farmaceuta z powołania i miłością do ludzi. Nie tylko sprzedaje leki, ale ma też niezwykły dar. Potrafi czytać w myślach osób, które chcą kogoś zabić lub grozi im niebezpieczeństwo.

Pewnego dnia dochodzi do zabójstw, które pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego, oprócz przyjemności jakie czerpią oprawcy z ich dokonania.

Julian wie, że musi pomóc, niestety z jego zdrowiem i pamięcią jest coraz gorzej.

A wszystko wskazuje na to, że to ON jest zabójcą.

Autorka stworzyła dwie płaszczyzny czasowe co jest świetnym zabiegiem ponieważ poznajemy przeszłość rodziny i dostajemy wiele odpowiedzi na pytania nurtujące nas co do czasu i wydarzeń dnia obecnego.

Postać Juliana polubiłam od samego początku, a ciepło z niego bijące można było niemal odczuwać na skórze.

Nie wiedziałam do końca czego się spodziewać po tej książce. Dostałam po części kryminał z bardzo rozbudowanym wątkiem obyczajowym. Oczywiście dar możemy traktować jako coś nierealnego, ale czemu by nie porwać się tej pięknej i niejako tragicznej historii.

Zakończenie mnie zaskoczyło, chociaż miałam swoje typy to jednak autorka mną zakręciła.

Tej powieści długo nie zapomnę. To coś innego, świetnie wymyślona historia.

Dopracowana w każdym szczególe, tam wszystko gra i tworzy spójną całość.

Czekam na kolejne książki tej autorki, a Was zachęcam do wpisania na swoją listę tej.

Aptekarz to historia tytułowego aptekarza Juliana Tiliańskiego, który słyszy myśli ludzi, chcących popełnić zbrodnię. Dar ten odziedziczył po męskich członkach swojej rodziny. Odkąd go odkrył musi pomagać ludziom i uwalniać ich od cierpień. Pewnego dnia w rodzinnym Wejherowie dochodzi do zbrodni i tylko Julian może pomóc je rozwiązać. Jednak jego kondycja umysłowa jest coraz słabsza i aptekarz boi się, czy i tym razem sobie poradzi.

Nie nastawiałam się do tej książki w żaden sposób. I coraz częściej dochodzę do wniosku, że to chyba najlepsze podejście. Dzięki temu jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Nie spodziewałam się, że gatunkowy misz-masz jaki serwuje nam autorka, tak bardzo przypadnie mi do gustu. Styl Pani Iwony Bogusz bardzo mi się podoba, pomysł na historię jest przemyślany, a wplecenie w historię nutki magii dodaje jej uroku. Kochani ja nie czytam fantastyki! Ale tutaj jej akcenty kompletnie mi nie przeszkadzały. Książka trzyma w napięciu od samego początku i mimo że trup nie ściele się tutaj gęsto, a krwi nie ma prawie wcale to mnie ta historia wciągnęła od pierwszych stron. Gdybym miała opisać fabułę jednym slowem to byłoby to słowo tajemnica. Autorka niejednokrotnie wodzi nas za nos. I gdy wydaje nam się, że już wiemy o co tutaj chodzi, Pani Bogusz daje nam pstryczka w nos i tak na prawdę rozwiązanie zagadki poznajemy na ostanich stronach. A wiecie co jest w tym wszystkim najlepsze? Że to jest debiut autorki! Ja się boję, co będzie kolejne.. Ale myślę, że jesli pierwsza książka jest taka dobra, to kolejna będzie mistrzowska. Aptekarz dostaje ode mnie 5/5.

Czytanie Aptekarza sprawiło mi wielką przyjemność. Rewelacja!

Powieść czyta się jednym tchem. Nie jest to typowy kryminał, ale to uważam za wielki jej plus. Polecam!

Powieść ma zdecydowanie swój odrębny charakter. Została zaklasyfikowana jako kryminał, jednak to tylko część tego, co sobą prezentuje. W "Aptekarzu" znajdziemy także inne gatunki – realizm magiczny i powieść obyczajową. Wszystkie one doskonale łączą się ze sobą i nie przeszkadzają sobie nawzajem. Razem tworzą bardzo oryginalną historię.

"Aptekarz'" w założeniu to przede wszystkim śledztwo w sprawie zabójstw. Autorka, zawodowo zajmująca się techniką kryminalistyczną, dobrze czuje się w tym wątku. Miała przy tym bardzo oryginalny pomysł na śledztwo. Policjanci szukają realnych dowodów w sprawie, w której niemałą rolę odgrywają nadnaturalne moce.

Czytelnik może mieć swoje podejrzenia co do rozwiązania zagadki, jednak Autorka jednoznacznie wyklucza ich z kręgu podejrzeń. Wskutek tego czytelnik nie ma bladego pojęcia, kim jest winny. To tym bardziej wpływa na utrzymanie zainteresowania i efekt “wow” przy rozwiązaniu zagadki.

Pióro Autorki jest lekkie, chociaż czuć tutaj debiut. Brakowało mi zbudowania odpowiedniego klimatu ubiegłych dziesięcioleci XX wieku. Nie było też lekkości w prowadzeniu dialogów i charakteryzowania postaci drugoplanowych. Po czasie jednak to się rozmyło. Końcówka to duże pozytywne zaskoczenie również pod względem stylu – Aptekarz wciągał, a książkę czytało się rewelacyjnie.

"Aptekarz" to nietuzinkowa historia. Będę wypatrywać książek Iwony Bogusz – licząc jednocześnie na kolejne nieszablonowe pomysły.

Po książkę sięgnęłam z ciekawości, ale też z dużą dozą sceptycyzmu. Skusił mnie opis na okładce i dość dobre opinie. Mój sceptycyzm wynikał z tego, że już nie raz sięgałam po powieść z ciekawym opisem i dobrymi opiniami, ale czytając niektóre z nich, czułam rozczarowanie. Tym razem było i raczej. Powieść mnie tak wciągnęła, że zarwałam noc i prawie spóźniłabym się do pracy. Jeśli szukasz kryminału z przeplatającymi się wątkiem społeczno-obyczajowymi z elementami tajemniczości lub jak to woli paranormalnymi, to Aptekarz jest powieścią dla Ciebie. Polecam!

„Farmaceuta” to debiut Iwony Bogusz i będąc szczerym nie jest źle, ale do ideału jeszcze daleka droga.
 Na temat samego wątku fabularnego nie ma się co rozpisywać bo opis z okładki dość precyzyjnie podaje zarys tego czego możemy się w powieści spodziewać, a nie chce też niepotrzebnie zdradzać szczegółów historii.



Początek miałem dość trudny bo niestety było żmudnie i nudno, jednak stopniowo z czasem jakoś się to wszystko rozruszało, niestety nie do końca w tym kierunku, którego oczekiwałem, ponieważ sporo tutaj było wątków obyczajowych i społecznych, a ten dla mnie właściwy kryminalny pojawia się znacznie później. 



Co do tempa akcji, dla mnie w powieści wszystko toczy się trochę zbyt wolno i to właśnie nierówne tempo akcji sprawiało, że moje zainteresowanie historią to wzrastało to diametralnie spadało co sprawiało, że ciężko było przez niektóre momenty przebrnąć.



Autorka bardzo sprawnie posługuje się retrospekcją w celu ukazania nam przyczyny danego wydarzenia, a to stopniowe odkrywanie elementów układanki w bardzo ciekawy sposób budowało napięcie. 
Na plus zaliczam też wykreowane postacie, ponieważ myląc często tropy można zatracić się w tym kto jest dobry, a kto zły.



Liczyłem, że historia „głosów” aptekarza będzie jakimś marginalnym tłem, niestety ten wątek fantastyczno-mistyczny okazał się dość znaczący co dla mnie akurat jest wadą z racji, że nie lubię w kryminały wplecionej fantastyki bo zwyczajnie w jakiś sposób mi to pozbawia realizmu w danej historii.

Cała historia wydała mi się ciekawie rozwiązana i zakończenie może zaskakiwać, a to zawsze działa na korzyść w kryminale.


Powieść oceniam raczej pozytywnie nie jest to dla mnie jakiś hit, a zwyczajna przyzwoita historia, którą można przeczytać jednak nie na tyle wyjątkowa by sięgać po nią w pierwszej kolejności.



„Aptekarz” Iwony Bogusz to kryminał z rozbudowanym wątkiem społeczno-obyczajowym okraszony nutą realizmu magicznego.

Julian Tiliański to starszy pan, farmaceuta, mieszkaniec Wejherowa. Prowadzi aptekę, którą odziedziczył po ojcu. Cieszy się sympatią i zaufaniem mieszkańców miasta. Tiliański posiada niezwykły dar – słyszy ludzkie myśli, złe intencje. Dzieje się tak zawsze wtedy, gdy ktoś planuje wyrządzić komuś krzywdę lub gdy to tej osobie grozi niebezpieczeństwo. W Wejherowie dochodzi do serii morderstw, a wszystkie tropy prowadzą do starego aptekarza. Czy ponad siedemdziesięcioletni, empatyczny, cieszący się powszechnym poważaniem farmaceuta byłby zdolny zabić?

Autorka przeplata wydarzenia współczesne, tymi które rozgrywały się w dalszej i bliższej przeszłości. To właśnie retrospekcje pozwalają nam odkryć i zrozumieć motyw zbrodni. Dzięki nim poznajemy historię Wejherowa, a także historię rodu Tiliańskich, nie zawsze łatwe relacje oraz rodzinną tajemnicę sięgającą kilka pokoleń wstecz.

Iwona Bogusz oprócz historii miasta wiernie oddaje jego realia, topografię i klimat. Przemyca w swojej książce również garść wiedzy z zakresu ziołolecznictwa.

Ukazuje dramaty rodzinne rozgrywające się za zamkniętymi drzwiami wejherowskich mieszkań. Przemoc domowa, alkoholizm, wykorzystywanie seksualne dzieci, to tylko niektóre z poruszanych przez Autorkę problemów. To, na co zwraca uwagę czytelnika to nie tylko krzywda ofiar, ale obojętność i milczące przyzwolenie sąsiadów. Każdy z nich coś tam słyszał, widział, wiedział, ale nikt nie reagował. Nikt, z wyjątkiem Juliana Tiliańskiego, który dzięki swoim niezwykłym umiejętnościom słyszy „zło” i ma w sobie dość odwagi, aby próbować z nim walczyć.

W powieści niewielu jest bohaterów niejednoznacznych, takich którzy budzą w czytelniku ambiwalentne uczucia. Autorka większość postaci skonstruowała w taki sposób, że czytelnik niejako od razu dzieli ich na „dobrych” i „złych”, a w toku akcji tylko w przypadku niektórych okazuje się, że pierwszy osąd nie był do końca trafny.

Wątek kryminalny, choć początkowo pozostający w cieniu obyczajowego i społecznego, z czasem wysuwa się na plan pierwszy. Poznajemy realia pracy małomiasteczkowego komisariatu, w którym nie wszyscy policjanci są kompetentni i kierują się jedynie dobrem śledztwa i chęcią ujęcia prawdziwego sprawcy.

Tempo akcji jest nierówne, przez co powieść czyta się ze zmiennym zainteresowaniem. Muszę jednak przyznać, że zakończenie, zarówno osoba sprawcy jak i motyw, bardzo mnie zaskoczyły.

Mimo pewnych fabularnych dłużyzn i kreacji bohaterów, która nie do końca mi odpowiadała powieść czytało się dosyć przyjemnie. Biorąc pod uwagę fakt, że to literacki debiut Autorki oraz to, że zawodowo zajmuje się techniką kryminalistyczną, wierzę, że jeszcze może nas zaskoczyć.