Anne z Szumiących Wierzb

Są tacy autorzy, których twórczość działa jak kojący plaster na rany, które zdaje życie. Są historie, które nie przemijają od lat i choćbyś czytał je po raz pierwszy, trzeci czy pięćdziesiąty to zawsze będą jak upragniony powrót do domu po ciężkim dniu. Wyzwalające, otulające, idealne.

Tak jest z twórczością Lucy Maud Montgomery i nie przypadkiem wybrałam ją właśnie na tak stresujący dla mnie czas. Choć Anne z Szumiących Wierzb jest tomem serii, który powstał znacznie później, jego konstrukcja również jest odmienna i pewnie może podobać się znacznie mniej to ja i tak jestem usatysfakcjonowana. Zaledwie kilka zdań listów Anne do ukochanego, jej perypetii związanych z objęciem posady dyrektorki liceum w Summerside pozwoliło mi przenieść się w zupełnie inny świat. Wyspa Księcia Edwarda w twórczości Montgomery to świat pełen swojskości, oddania przyrodzie i uwielbieniu jej. Miejsce, gdzie ludzie mimo ciętych języków, uwielbienia do szerzenia plotek i zwyczajnym ludzkim przywarom nie są obojętni na krzywdę drugiego człowieka. Spotykają się, zapraszają na wizyty, po prostu są obecni w swoim życiu, co w porównaniu z współczesnym światem wygląda znacznie korzystniej.

Po raz kolejny warto wspomnieć o nowym, odświeżonym tłumaczeniu Anny Bańkowskiej, które po początkowych kontrowersjach związanych ze zmianą imienia Ania na Anne zbiera już raczej same komplementy. Jestem oczarowana pięknem świata, który wyłania się ze stron za pośrednictwem tłumaczki. Mam wrażenie, że dzięki temu wydaniu odkrywam w niej to czym zachwyciła mnie w wieku 11 lub 12 lat, a musicie mi uwierzyć, że od tej pory czytałam ją w różnorodnych przekładach na język polski.

Tradycyjnie przy moich opiniach o serii Anne z Zielonych Szczytów muszę zaprezentować wam cytat.

"jeśli człowiek ma kogoś do kochania, to nie może być biedny."

Piękne słowa, prawda? Przemyślmy je sobie, a ja biegnę popatrzeć na mojego małego człowieka, którego kocham najmocniej na świecie.

“Ale, Gilbercie, jeśli nie ma z kim podziwiać księżycowego blasku, to nie ma w nim nic nadzwyczajnego”

“Anne z szumiących wierzb” to czwarta część przygód Anny Shieley. Czytam ją w tych właśnie nowych wydaniach które są lepszym nowszym bardziej dokładnym tłumaczeniem Anny Bańkowskiej.

W tej części obserwujemy Anne która po zakończeniu studiów dostała stanowisko dyrektorki liceum w Summerside. Dziewczyna ma jednak problem ze znalezieniem pokoju. Kobieta która wynajmowała pokoje wszystkim dyrektorom tej szkoły z pewnych względów nie chce przyjąć Anne. Jednak udaje w końcu jej się wynająć pokój na wieży w domu o nazwie Szumiące Wierzby. Mieszkają tam dwie wdowy oraz Rebbecca Dew. Romantyczna i wrażliwa Ania od razu zakochuje się w tym miejscu. Anne nawiązuje nowe przyjaźnie ale musi też dzielić mierzyć się z wrogością członków rodziny Pringle’ów.

Fabuła obejmuje trzy lata i opisana jest tak jak poprzednich tomach opisana jest z perspektywy trzecioosobowej, jednak przeplatają ją listy Anne do Gilberta, których główna bohaterka opowiada ukochanemu o tym co się dzieje w Szumiących Wierzbach. Wydawałoby się że Ania zmieni się bo w tym tomie jest już dorosłą kobietą i musi zmierzyć się z nowymi problemami, jednak to nie do prawda. Anne nadal pozostaje sobą i jest nadal mega wrażliwa. Za co ją uwielbiam i nie mogę doczekać się kolejnych części.

Czas studiów w Redmond College dobiegł końca, a Anne udaje się otrzymać stanowisko dyrektorki liceum w Summerside. Wszystko byłoby wspaniale, gdyby nie fakt, że ma problem ze znalezieniem mieszkania. Kobieta, która do tej pory wynajmowała pokoje wszystkim dyrektorką i to aż od 15 lat, jej odmówiła. Anne nie rozumie, dlaczego, ale postanawia się nie poddawać. Po pewnym czasie udaje jej się znaleźć miejsce do spania i to nie byle jakie, bo we wspaniałym domu, który pokochała niemal od razu. Niestety to nie jedyny problem, przed jakim stanie. Nie wszyscy w Summerside są zadowoleni, że to ona została dyrektorką i nie zamierzają ukrywać do niej wrogości. Na szczęście może liczyć na zrozumienie ze strony Gilberta. Czy Anne sobie z tym poradzi? Czy zdobędzie sympatię i poważanie wśród uczniów? Czy przyjęcie pracy było dobrym pomysłem? Czy zdobędzie nowych przyjaciół?

To już czwarty tom całkiem nowego wydania bardzo znanej serii Ania z zielonego wzgórza. Osobiście bardzo się cieszę, że ta seria została wydana w takiej odsłonie i mam nadzieję, że będzie dopuszczona jako lektura. Czytając książkę, powróciłam do dzieciństwa, przypomniałam sobie losy Anne, które kiedyś bardzo lubiłam. Przyznam szczerze, że teraz zwróciłam uwagę na zupełnie inne rzeczy niż wtedy.

Główną bohaterką nadal jest Anne, z tym że teraz jest już całkiem dorosła. Przed nią nowe wyzwania, nowe znajomości, nowe problemy, z którymi będzie musiała sobie poradzić. Jest bohaterką, którą uwielbiam od lat i to się nigdy nie zmieni.

„Anne z Szumiących Wierzb” to książka, którą przeczytałam z przyjemnością. Powrót do znanej i lubianej historii sprawił mi wiele radości, zdecydowanie polecam.

Recenzja książki pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Ani nie trzeba nikomu przestawiać. Ta rudowłosa piękność, która jeszcze nie dawno była psotną trzpiotką, teraz jest nauczycielką i trzy lata spędza w Szumiących Wierzbach (przypominam że to nowy przekład Anny Bańkowskiej jak najwierniej zbliżony do orginału). Tu poznaje wiele nowych osób, niektóre są jej przychylne, inne nie, ale Anne potrafi jak nikt zjednać sobie ludzi. Z wielką miłością i tęsknotą pisze listy do Gilberta i wyczekuje powrotu do swojej miłości.

Ta seria to nowy przekłada, autorka próbuje nam jak najwierniej oddać nazwy miejsc, imiona bohaterów, ale to nadal jest ta sama Ania, czy też Anne. Mi bardzo się to wydanie podoba, kolorowe okładki oddają urok naszej rudowlosej bohaterki. Na facebookowej grupie zostałam za te okładki skrytykowana, tak jakbym to ja sama je projektowała bo nie takie kolory, bo łapią za oczy. Mi jednak się podobają i zdania nie zmienię.

Wam polecam całą nową serię, fajnie czyta się też w nowym przekładzie.

Seria książek Lucy Maud Montgomery o Ani Shirley jest jedną z najbardziej znanych w literaturze młodzieżowej. Nie starzeje się mimo upływu lat i nie traci uroku. W nowym wydaniu, w tłumaczeniu Anny Bańkowskiej historia słynnej rudowłosej marzycielki powraca do korzeni dzięki jak najwierniejszego przekładu powieści Montgomery. Nie tylko Ania staje się Anne, a wszyscy inni bohaterowie noszą swoje oryginalne imiona, ale także Szumiące Topole stają się – zgodnie z pierwotną wolą pisarki – Szumiącymi Wierzbami.

Anne po perypetiach miłosnych odnajduje bezpieczną przystań w narzeczeństwie z dawnym przyjacielem, jednak zanim przyjdzie im dzielić ciepło domowego ogniska, muszą jeszcze upłynąć trzy lata. Przez ten czas Gilbert zdobywa upragniony dyplom lekarski, a Anne oddaje się pasji nauczania przezwyciężając po drodze nieprzyjemności, zawirowania, i jak zawsze rozwiązując problemy innych. Summerside wita nową kierowniczkę szkoły źle skrywaną niechęcią, za która stoi miejscowa rodzina - zwana królewską z uwagi na pozycję towarzyską.

„Anne z Szumiących Wierzb” to ciepła powieść na którą składają się anegdotki z pracy nauczycielki, obraz społeczeństwa niewielkiego miasteczka i krótkie opowieści o pobocznych postaciach stających się bohaterami niektórych z rozdziałów. Szczególnie w tworzeniu tych ostatnich – trafnych i zwięzłych charakterystyk drugoplanowych postaci oraz wplataniu w fabułę drobnych, czasem humorystycznych wątków objawiał się talent Montgomery. Zdaje się, że tylko u tej kanadyjskiej pisarki spacer po cmentarzu może przerodzić się w pełen dykteryjek i anegdotek monolog, który będzie łączył ze sobą elementy dramatycznych zdarzeń z często niezamierzonym przez wypowiadającą go bohaterkę humorem. Przyjaźnie, zdrady, drobne nieprzyzwoitości i podejrzenia o zbrodnię mieszają się w jedną opowieść o zmarłych, którzy mieli swoje niewątpliwe zalety, ale i skrywane wady. Czyż jedna ze spoczywających tam kobiet naprawdę była tak zapatrzona w małżonka, że „śmierć to jedyna rzecz, na którą się odważyła bez pytania męża o zgodę” [1]?

Anne zamieszkuje u wdów w Szumiących Wierzbach – przy Zaułku Duchów, skąd rozpościera się nie tylko widok na Summerside, ale gdzie w zacisznym zakątku może odpocząć od ludzi. Zaś z pokoju we wieżyczce podziwiać może wschody i zachody słońca – oraz snuć pełne fantazji i poezji marzenia. Nietuzinkowe są również mieszkanki tego miejsca – dwie wdowy oraz ich gospodyni – tworzące sympatyczne, chociaż niepozbawione nieporozumień towarzystwo, dające Anne wielokrotnie okazję do przemyśleń. „Ciotka Kate brzydzi się takimi przesądami, natomiast ja chyba lubię przesądnych ludzi. Dodają życiu koloru. Czy świat nie wydawałby się bezbarwny, gdyby wszyscy byli mądrzy, rozsądni i … dobrzy?” [2].

Dalsze losy rudowłosej nauczycielki toczą się w rytm znany czytelnikom ze wcześniejszych powieści. Anne szybko zawiera przyjaźnie, przełamuje najtęższe lody i przekonuje do siebie najbardziej nieprzejednanych wrogów. Sprawia, że nawet nowo poznane osoby otwierają przed nią serca – mimo świadomości, że „zawsze nienawidzimy ludzi, którym powierzyliśmy nasze sekrety pod wypływem impulsu” [3].

„Anne z Szumiących Wierzb” w tłumaczeniu Anny Bańkowskiej zaciekawia nie tyle wiernością oryginalnym nazwom, co oddaniu ducha powieści. Ten przekład odczarowuje czwarty tom przygód Anne, przywraca pominięte fragmenty i zachwyca językiem. Książka, która często bywała dotychczas traktowana przez czytelników nieco po macoszemu odzyskuje swój blask. Nieco nużące opowieści okazują się mieć więcej humoru i głębi w nowym tłumaczeniu, a niektóre gry słów niknące w innych przekładach odnajdują znaczenie.

Anne jako bohaterka każdej z powieści Montgomery przywodzi uśmiech na twarzy i poprawia humor. „Anne z Szumiących Wierzb” również nie zawodzi i wywołuje ciepło w duszy wołając „nigdy nie dopuszczaj do siebie lęku. To taka straszna niewola! Lepiej już być śmiałym, żądnym przygód i gotowym na wszystko. Wyjdźmy tanecznym krokiem naprzód życiu i temu wszystkiemu, co może nam przynieść, nawet jeśli oznacza to masę kłopotów” [4].

[Recenzja została opublikowana na innych portalach czytelniczych]

[1] Lucy Maud Montgomery, „Anne z Szumiących Wierzb”, przeł. Anna Bańkowska, wyd. Marginesy 2023, s. 72.

[2] Tamże, str. 55.

[3] Tamże, str. 158.

[4] Tamże, str. 244.