Anna i Pan B

Spotkanie w przelocie, dosłownie w drzwiach podczas Warszawskich Targów Książki zaowocowało egzemplarzem książki z gatunku literatury pięknej „Anna i Pan B.”, która dotarła do mnie z dedykacją Autora.

Zdarzyło Wam się zrobić w życiu coś szalonego? Nieprzemyślanego? Coś, co zupełnie kłoci się z Waszym charakterem i zasadami?

Taką spontaniczną decyzję podejmuje młody pisarz, korzystając z niespodziewanego zaproszenia swojej czytelniczki Anny, która jest gotowa przyjąć go w swoim domu. Czy mężczyzna decyduje się dlatego, że znajduje się na rozdrożu? Po odwyku, świeżo zakończonym związku? Czy obawia się przyczajonych demonów, które mogą zaatakować, gdy zostanie sam?

Relacja dwojga obcych ludzi, którzy mają razem dzielić mieszkanie, naturalnie niezręczna, nieco krępująca, dziwaczna wręcz, ale i świeża, odkrywcza przetykana jest spotkaniami z niezwykłym panem B., który momentami wydaje się być jedynie wytworem wyobraźni, może głosem rozsądku bohatera.

Ale to nie o fabułę tu chodzi, nawet nie o słowa, którymi Autor posługuje się z dbałością, szacunkiem, ale i lekkością budując piękno ukryte w metaforach. Tu najważniejsze jest to co wypływa z tej historii, spomiędzy słów, ukryte między wersami emocje człowieka na wskroś samotnego, nierozumiejącego życia i samego siebie.

Bo czy ktokolwiek jest w stanie zrozumieć coś tak efemerycznego i niepojętego jak ludzkie istnienie i jego sens? Nasze życie podobnie jak pana K. jest ciągłym poszukiwaniem, odkrywaniem, dokonywaniem wyborów i ich unikaniem, upadkami i wzlotami. Czasem ucieczką, ukryciem się w bezpiecznej muszli tego, co znane, innym razem szaloną szarżą w nicość. Nie musimy spoglądać w lustro, by znaleźć swe odbicie. W tej powieści każdy z nas może się przejrzeć, odnajdując cząstkę siebie.

K. to młody pisarz, który od jakiegoś czasu poszukuje własnego miejsca na ziemi. Doświadczony rozstaniem z ukochaną kobietą, odwykiem i ogólnym poczuciem panującej nicości wie, że życie bywa trudne. Pewnego dnia otrzymuje dość niecodzienną propozycję od jednej ze swoich czytelniczek- krótkich wakacji u niej w domu i odpoczynek od dolegliwości dnia codziennego. K. decyduje skorzystać z propozycji Anny, a w drodze do jej domu spotyka Pana B. który jest… właściwie nie wiadomo czym lub kim.

Może na samym początku już przypomnę, że literatura piękna nie jest tym gatunkiem, po który sięgam najczęściej. Uważam bowiem, że z nią jest jak z muzyką klasyczną- nie wystarczy ją polubić, trzeba przede wszystkim umieć ją zrozumieć. Postanowiłem podjąć się tego wyzwania i zachęcony przez jedną z instagramowych koleżanek wziąć udział w #booktour z książką „Anna i Pan B.” autorstwa Jakuba Zająca.

„Anna i Pan B.” to opowieść o człowieczeństwie i to właściwie było pierwsze skojarzenie, które towarzyszyło mi przez całą lekturę. Opowieść, która pisana jest pięknym, rzadko spotykanym językiem. Jakub Zając z wielkim smakiem przedstawia krętą, zawiłą i często nierozumianą drogę zwaną życiem, zabierając mnie w świat nieodkrywanej wcześniej przestrzeni. Nostalgia w książce bywała momentami wręcz namacalna. Jej treść nie raz i nie dwa wprawiała mnie w stan zakłopotania, kiedy kompletnie nie rozumiałem co autor chce mi przekazać. „Anna i Pan B.” to historia, którą każdy powinien zinterpretować inaczej, bo zdaje się tego właśnie od nas wymaga. Niebanalna podroż przez kawałek ludzkiego życia, która długo jeszcze będę wspominał…

K. jest młodym pisarzem walczącym z nałogiem. Niedawno rozstał się też ze swoją kobietą. Osamotniony próbuje odnaleźć swoje miejsce na ziemi.

Nieoczekiwany list od czytelniczki i zaproszenie na wieś wydaje się dla mężczyzny idealną okazją na zmianę otoczenia i oderwanie się od dotychczasowego życia.

W podróży do Pilchowic towarzyszy mu pewien mężczyzna – Pan B.

Kim jest Pan B. i jakie sekrety skrywa? Czy jego historia pozwoli K. zrozumieć swoje życie?

Tak specyficznej i wyjątkowej książki nie czytałam jeszcze nigdy.

Nie potrafię pisać tak pięknie jak robi to Jakub Zając, więc zrobię to po swojemu, zwyczajnie i prosto, tak jak czuję i myślę.

„- Sztuczne raje.

– To bardzo groźna iluzja…”.

Historia opisana przez autora była dla mnie nie tylko niesamowitą podróżą przy boku K. ale również w głąb siebie. Ta opowieść mogłaby być o każdym z nas. Rozterki i przeżycia głównego bohatera mogłyby być równie dobrze naszymi. Myślę, że wiele osób będzie w stanie się z nimi utożsamić.

Książka naszpikowana, jest wieloma metaforami, filozoficznymi przemyśleniami i życiowymi mądrościami, które sobie pozaznaczałam i do których z pewnością będę wracać.

„… Zastanawiam się, czy relacji między świadomością końca a uczuciem smutku nie można odwrócić i wówczas smutku traktować jako znaku zbliżającej się ostateczności”.

Istotnymi postaciami na drodze do odnajdywania siebie K. są tytułowi Anna i Pan B.

Pana B. odebrałam jako postać na pograniczu jawy i snu. Do końca nie wiemy, kim lub czym tak naprawdę jest. Równie dobrze może on być tylko wytworem wyobraźni K., jego sumieniem lub rozsądkiem, które naprowadza go na właściwe tory.

Anna natomiast to dobra i niezwykle ciepła kobieta, która ulokowała swoje uczucia w nieodpowiedniej osobie. Mogłaby być dla K. domem, spokojem, bezpieczną przystanią, gdyby oczywiście tylko tego chciał. On, jednak znalazł się na takim etapie swojego życia, na którym sam nie wiedział, czego chce. Wyjazd i obecność Anny uświadomiła mu, że tęskni za Gosią, a przeszłości nie da się, ot tak zapomnieć.

„Słowa wypowiedziane głośno i przez kogoś innego mają zupełnie inny wymiar, niż te, które szepczemy samym sobie pod osłoną nocy. Słowa innych uderzają w nas ze zdwojoną mocą. Są jak cios wymierzony z zaskoczenia”.

K. bał się samotności. Pragnął zacząć wszystko od nowa jednocześnie obawiał się tego, co nowe i nieznane. Prowadził wewnętrzną batalię, ale to jak się ona zakończyła musicie przekonać się sami, sięgając po „Annę i Pana B.”.

Ja ze swojej strony polecam wam tę książkę z całego serca.

„(…) nie można być szczęśliwym, gdy zmądrzeje się zbyt szybko”.

I jak tu, i co, powiedzieć o książce, o której, co by nie powiedzieć, będzie za mało, za blado, za płasko.. nie dość.

Jakub Zając maluje przed oczami naszej wyobraźni niebanalny wielobarwny obraz z mocno zarysowanym, choć pozornie nieoczywistym, bo nieobecnym w jego tytule, bohaterem pierwszego planu, nieco rozmytymi konturami postaci drugoplanowych oraz z hipnotyzującym wyobraźnię pastelowym tłem. Obraz ten choć ma pewne ramy, wcale się ich nie trzyma. Choć powinien trwać nieruchomo – oddycha, pulsuje, koi, niepokoi, spaceruje za nami, dogania myśli w chwilach zadumy, ucieka i złapać się nie daje.. Jest trudny, wymagający, smutny i pokrzepiający zarazem. Warto więc przysiąść i przyjrzeć się z bliska..

Zatem.. pewien człowiek, którego życie nie oszczędzało znalazłszy się na dość ostrym życiowym zakręcie postanowił nieco przemeblować swoje życie.

Jak mogła się skończyć spontaniczna wizyta samotnego faceta u pięknej nieznajomej kobiety? No jak?

Co może wyniknąć z przypadkowej znajomości z tajemniczym Panem B. obdarowanym niezwykłą umiejętnością nazywania zjawisk, przewodnikiem dodającym odwagi i prowadzącym jak po nitce do kłębka – celu, albo jeszcze dalej.

Wakacje od „bycia” okazują się bezcenną lekcją życia, które choć pełne skreśleń, nieoczywistych splotów zdarzeń, cieni przeszłości, blasków nadziei - można spędzić na wiele sposobów.

„Anna i Pan B.” to pociągająca historia o „o poszukiwaniu szczęścia w byciu zwykłym człowiekiem”, „o niedoskonałości, która nosimy w sobie”, „o uciekaniu od świata i o wracaniu do niego” – przepełniona słowami, myślami, emocjami, marzeniami i obawą budząca podekscytowanie i pozostawiającą niedosyt, nostalgiczna mieszkanka zmysłowości i tajemniczości, mądrości i pokory, proza płynąca z serca mężczyzny, potrafiąca dotknąć duszy kobiety.

Drogi Autorze, z pewnością, by dostrzec tu więcej i bardziej zrozumieć sens przekazu, odnaleźć tu siebie i Ciebie, trzeba przeczytać tę książkę co najmniej cztery. Z przyjemnością wiec za jakiś czas do niej wrócę.. by przeżyć to jeszcze raz.

Polecam.

"Anna i Pan B."- literacka mozaika aforyzmów, nagłych olśnień, słów tak samo patetycznych, jak i lirycznych, truizmów oraz życiowych mądrości, czasami pozornie absurdalnych, a za chwilę całkiem poważnych, często iluzorycznych, a za moment nawet zbyt rzeczywistych... Mieszanina zwykłości i niecodzienności, erotyzmu i intymności, tajemnicy i przewidywalności. Feeria barw, zapachów i dźwięków. Poszukiwanie w zwyczajności życia tego, co zapełni wewnętrzną pustkę i przytępi uczucie nienasycenia. Kilka godzin strawionych na gonieniu za szczęściem, by ostatecznie pozostać jedynie z nadzieją, że wszystko zawsze można zacząć od początku. Dążenie do vibe oraz unisono z Panem K.- by jego myśli- poszargane, postrzępione, rozedrgane- wybrzmiały w naszej głowie pełniej i wyraziściej, wypełniły nasze trzewia emocjami, a lędźwie zniewoliły zmysłowością. I w końcu- lekki styl, ale "mosiężne słowa", które są jak "cios wymierzony z zaskoczenia"...

.

Ucieczka przed kolejnymi "sztucznymi rajami" wydaje się być dla Pana K. próbą uporządkowania swojego życia wewnętrznego. Strzepując z siebie drobinki dotychczasowego życia, a to bieżące redukując do kontemplowania prostoty i spokoju w otoczeniu książek, kotów, przyrody oraz towarzystwa Anny - główny bohater kieruje snop światła na siebie, by ujrzeć swoje "ja" w "groteskowym zwielokrotnieniu". W polu widzenia mamy więc jego nonszalanckie myśli oraz egocentryczno- narcystyczne zapędy. A także "pochód słów", którym do dopełnienia brakuje czynów... Poszukiwanie przestrzeni życiowej, której towarzyszy lęk przed upadkiem z krawędzi, ogranicza percepcję, prowadząc do "odrzucania świata" i "zadeptywania" nowych szans i możliwości, gaszenia płomienia namiętności. Mogłoby być więc "wspinanie się po twarzy palcami", "wypełnianie jej swoimi ustami", "ogrzewanie się oddechami"... Jest natomiast... mozaika opalizującej samotności i pastelowej pustki w duszy. A także "ciężki śliski sen", będący niczym "otchłań" Baudelaire' a - "przestrzeń straszliwa, w której czujemy spętanie"...

.

Kameralnie, intymnie, osobliwe... Polecam.