Anna. Gorzki smak miodu. Wiek miłości, wiek nienawiści. Tom 4

Cykl stworzony przez Wiolettę Sawicką zatytułowany Wiek miłości, wiek nienawiści uważam za jeden z ciekawszych, od momentu pojawienia się na rynku Cukierni pod Amorem Małgorzaty Gutowskiej – Adamczyk. Z niecierpliwością więc oczekiwałam kolejnego tomu dziejów polskiej rodziny z wileńskich Kresów – rodu Ostojańskich.

Maria cały czas uparcie i wytrwale poszukuje uprowadzonej córki. Nie daje za wygraną, choć czasem miewa już momenty zwątpienia. Tymczasem dziewczynka ma już lat 13. Po śmierci niemieckich opiekunów wraca do polskiego imienia Anna, które pamiętała z czasów wczesnego dzieciństwa. Czasy sowieckiej okupacji nauczyły ją, by przeżyć, musi być silna, wytrwała, sprytna. Na pierwszym miejscu musi stawiać znalezienie czegokolwiek jadalnego, by mieć siły na wędrówkę i ewentualną ucieczkę przed oprawcami oraz znaleźć bezpieczne schronienie, by nie zostać zgwałconą przez sowieckich żołnierzy. W takich ciężkich warunkach ryzykując życie własne oraz tych, którzy zdecydowali jej się pomóc, zaradna dziewczynka próbuje dotrzeć do Wilna, ponieważ pamięta, że powinna mieszkać w mieście jej prawdziwa rodzina. Czy uda jej się zrealizować plan? Czy połączy się w końcu z Marią?

„[…] trudne czasy tworzą silnych ludzi, a silni ludzie tworzą dobre czasy”.

Styl i język Autorki jest tak klarowny, tak plastyczny, że wraz z bohaterami odczuwałam chłód, głód, upokorzenie, rozgoryczenie, tęsknotę, strach. Bardzo dobrze skonstruowana fabuła sprawiała, że strony się pochłaniało garściami jak ulubione owoce (w moim przypadku – borówki!) a apetyt na opisywaną historię rósł w miarę czytania.

„Anna. Gorzki smak miodu” to przejmująca historia o kolejnej niesamowitej kobiecie z rodu Ostojańskich. Niebywała zdolność adaptacji do ciężkich i trudnych warunków, niezłomna wiara w możliwość przetrwania, pragmatyzm, wielka odwaga, szybkość w podejmowaniu decyzji, szlachetność i ogromny hart ducha sprawia, że postacią Anny nie sposób się nie zachwycać. Podejrzewam, że ja na jej miejscu niejednokrotnie załamywałabym ręce, wpadła w ciężką depresję i poddała się losowi. Pozostałe kobiety znane z poprzednich części również wyróżniają się siłą charakteru, ale według mnie to postać Anny zdecydowanie zdominowała je wszystkie w tym tomie. Magiczna, choć niełatwa i smutna historia! Ileż to rodzin i znajomych rozsypało się po świecie jak jesienne liście przez wichry wojny? Nikt nie zliczy rozbitych rodzin, cierpienia i bólu, z którym musieli zmierzyć się ludzie w tych powojennych czasach. Strasznie musiało się żyć, gdy człowiek człowiekowi nie był człowiekiem.

Wioletta Sawicka jak żadna inna pisarka potrafi zirytować i wyprowadzić mnie z równowagi. No jak, jak tak można pisać zakończenia grzecznie pytam? Znowu otwarte, pozostał nie tylko niedosyt, co rozpaczliwe poganianie czasu, by dorwać się jak najszybciej do kolejnego tomu. „Wiktoria. Miłość zza żelaznej kurtyny” ukaże się w 2022 roku.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

„Anna. Gorzki smak miodu” to czwarta część cyklu „Wiek miłości, wiek nienawiści”. Wioletta Sawicka rysuje historię prawie trzynastoletniej Anny Różyckiej. Dziewczyna wraz z rodziną biologicznego ojca mieszka w Tilsti. Rodzina nadała jej imię Elise. Zmiana imienia nie sprawiła jednak, że młoda dziewczyna wyparła się polskich korzeni.

Wojenna zawierucha sprawiła, że wraz z rodziną zmuszona była ukrywać się w lesie. Historię poznajemy zimą 1945 roku, kiedy to na ziemie pruskie wchodzi Armia Czerwona. Niestety rodzina Hoffenbergów nie zdołała uciec. Zgwałcona przez sowietów żona Klausa umiera, a rodzeństwo nie powróciło z wyprawy po żywność. Ciągłe uczucie głodu i poczucie niebezpieczeństwa sprawiły, że Anna mimo młodego wieku musiała dojrzeć, by przeżyć.

Historia ta uświadamia mi, jak bardzo cenna jest wolność, że uczucie niezależności ma dla człowieka fundamentalne znaczenie. Czasy, w których żyła Anna były dramatyczne. Powieść Wioletty Sawickiej ukazuje dramat ludzi, którzy zmuszeni byli uciekać, ukrywać się.

Autorka porusza również temat „wilczych dzieci”. Poznajemy historię sierot zmuszonych ukrywać się w lasach. „Anna. Gorzki smak miodu” to powieść do cna poruszająca. Autorka ukazuje brutalność Armii Czerwonej, która dopuszczała się grabieży oraz gwałtów. Pani Wioletta opisuje ogrom ludzkiej tragedii, uświadamiając nam, że karty historii ludzkości splamione są krwią.

Często czytając tę powieść zatrzymywałem się, niedowierzając temu, że człowiek może być tak okrutny, tak bezwzględny wobec drugiego człowieka. Nie potrafiłem pojąć, że człowiek jest w stanie wyrządzić taką krzywdę.

„Anna. Gorzki smak miodu” to powieść, którą polecam nie tylko czytelnikom książek z historią w tle. To książka obowiązkowa dla każdego z nas. Myślę, że nie przesadzę twierdząc, że powinna ona znaleźć się na liście lektur szkolnych. Każdy z nas powinien poznać tę historię. A już na pewno każdy z nas powinien wynieść z niej lekcję.

Pani Wioletto, z całego serca dziękuję za opowiedzenie tej historii. Historii smutnej, opowiedzianej w wyjątkowym dla Pani stylu. Historii, która swym przesłaniem powinna być przestrogą. „Anna. Gorzki smak miodu” to powieść, która na zawsze pozostanie w mej pamięci, to książka, którą biorę sobie głęboko do serca. Dziękuję.

To dla mnie zaszczyt, że mogę napisać – Czyt-NIK poleca! Czyt-NIK patronuje!

„Anna. Gorzki smak miodu” to czwarta część cyklu „Wiek miłości, wiek nienawiści”. Jeśli jeszcze nie sięgnęliście po wcześniejsze części („Oleńka. Panienka z białego dworu”, „Franka. W obcym domu”, „Maria. Dziewczyna z kwiatem we włosach”) to warto nadrobić te zaległości bowiem w przyszłym roku pojawi się piąty tom pt. „Wiktoria. Miłość zza żelaznej kurtyny”.

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Czwarta część sagi ”Wiek miłości, wiek nienawiści"

Powieść inspirowana losami kresowej rodziny autorki. Dogłębne i rzeczowe fakty, tło historyczne, ówczesny realizm przeplata fikcja literacka.

Rok 1947 radość z zakończenia wojny i tysiące dzieci ukrywających się w lasach. "Wilcze dzieci" tak nazywano niemieckie sieroty, które uciekły z Prus, gdy tereny zajęła Armia Czerwona.

Doświadczyły przemocy, rzeczywistości która ukształtowała ich życie.

Przerażone, skazane na poniewierkę, niewyobrażalnie głodne, błąkały się po Litwie niejednokrotnie ocierając się o śmierć. Niektóre z nich zostały przygarniete przez litewskie rodziny, przekazane NRD, wiele zmarło z wycieńczenia, choroby lub zginęły z racji pochodzenia.

Śledzimy losy 13 letniej Anny, która jako 7 latka zostaje rozdzielona z matką. Niewiele pamięta, czas skutecznie pozacierał wspomnienia.

Razem z nią przeżywamy, głód, poniżenie, rozpacz, pierwszą miłość i rozczarowanie.

Poznajemy wstrząsająca prawdę o jej życiu i rodzinie.

„Droga do prawdy bywa wyboista i nie zawsze rosną przy niej kwiaty, ale daje mocniejsze oparcie dla stóp"

Przemoc, kanibalizm, gwałty, głód w zderzeniu z którym zanika poczucie godności.

Autorka w bardzo autentyczny i odczuwalny sposób przedstawia realia, dramat i cierpienie niewinnych ofiar wojny.

To właśnie im poświęcona jest ta powieść, której klimat przenika, porusza i zostaje w pamięci.

Wioletta Sawicka to autorka 10 książek, w tym także ciepło przyjętej sagi ,,Wiek miłości. Wiek nienawiści". Jak wypada najnowszy tom?

,,Gorzki smak miodu" to czwarta część cyklu, którą można czytać jako odrębną całość, ponieważ nie będziemy zagubieni w wydarzeniach. Dla miłośników sagi, to publikacja obowiązkowa. O czym właściwie jest? Obecnie poznajemy Elise von Hoffenberg, a właściwie Annę Różycką, pół Polkę, pół Niemkę, która po klęsce Niemców zmuszona jest razem z ciotką, macochą i braćmi ukrywać się w lesie. Nie ma jedzenia, opału, jedynym ratunkiem jest przeprawianie się na litewską stronę, by zyskać choć trochę pożywienia. Litwinom jednak grożą konsekwencje za pomoc Niemcom. Dodatkowo w czasie przepraw za Niemen nie wszyscy wracają...

Wioletta Sawicka pokazuje ogrom wojennych zniszczeń, to, do czego zmuszani byli Niemcy, jeśli chcieli przeżyć. Nie brak brutalnych opisów wspomnień zadanych gwałtów na kobietach przez Rosjan. Szczególnie zapadła mi w pamięć scena polowania sowieckich sołdatów ,,na wilki". Elise jako najstarsza wychowana rygorystycznie, ale z miłością przejmuje dowodzenie w rodzinnym przeżyciu w ukryciu. Pomaga jej poznany przy okazji przerzutów po jedzenie Marcus. Tymczasem Maria Różycka pochodząca z wileńskich Kresów, matka Anny, szaleje z niepokoju, wciąż wierząc, że jej córka wróci do domu. Czy doczekają ponownego szczęśliwego spotkania?

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Wioletty Sawickiej, jednak muszę przyznać, że lektura wywarła na mnie ogromne wrażenie. Czyta się ją bardzo płynnie, emocjonująco, nie jest napisana na siłę i da się to wyczuć. Autorka wzorowała się poniekąd na historii własnej rodziny, zaś w przygotowaniu na 2022 rok znajduje się V tom sagi. Ja do tego czasu z pewnością nadrobię pozostałe historie rodu Ostojańskich. Kobiety niezłomne, z pasją, niełatwo poddające się losowi. Gorąco polecam.