Anioł z rubinowym sercem

Lubicie podróże te małe i te duże? Życie każdego z nas to podróż podzielona na etapy z przystankami, towarzystwem lub w samotności. Nie zawsze ta nasza podróż przebiega spokojnie, często trafiamy na wyboje i niespodzianki po drodze. Jak wiadomo w życiu nie może być tylko z górki. Wszystkie przygody, które nas spotykają po drodze to cenne doświadczenia. Powinniśmy wyciągać z nich wnioski, uczyć się na swoich błędach i nie popełniać ich po raz drugi w przyszłości. W ten sposób szczęśliwie przebędziemy całą drogę, ale musimy to zrobić samodzielnie i nie szukać łatwiejszych ścieżek.

Fabian od dwudziestu lat nie rozmawiał ze swoją matką. Poróżnił ich jego wybór drogi życiowej. Teraz dowiaduje się, że jego matka złamała nogę. Razem ze swoją córką Kasią postanawia odwiedzić seniorkę rodu.

"Chciałoby się mieć możliwość wycofania się z tej podróży, by uniknąć tego spotkania oko w oko z wymogami starszej pani, jej nawykami, obyczajami, postanowieniami podjętymi dawno temu".

Kasia rozpoczęła podróż w ojcowską przeszłość. Okazuje się, że nie znała taty, nie wiedziała, że jej babcia żyje. Zanim dojadą do matki Fabiana, czeka ich kilka niespodzianek. Zarówno Fabian jak i Kasia świetnie czują się u seniorki Katarzyny. Wiejski klimat im służy. W tym samym czasie w drogę rusza rowerzysta Kazik. Później wyruszają inni. Wszyscy jadą w to samo miejsce. Różne narodowości, różne języki. Polak, Rosjanin, Niemiec. Każdy z nich ma do przebycia jakąś drogę. Każdy ma określony cel i podąża w danym kierunku. Ich losy się splatają. Więcej ich łączy, niż dzieli. Jaki będzie finał tej podróży?

Kolejny ciekawy debiut na polskim rynku. Pani Joanna Szelągowska w piękny, wręcz magiczny sposób snuje opowieść o życiu. Każdy człowiek zmienia się w ciągu swojego życia. Doświadczenia, które zdobywa, odbijają się na nim i wpływają na niego. Mimo że niektórzy zbaczają z obranej ścieżki, to na ogół wszelkie przygody, jakie spotykają nas podczas tej wielkiej podróży, jaką jest życie, pomagają nam być lepszymi ludźmi, sprawiają, że stajemy się silniejsi i zaradniejsi.

Do tego dochodzi wątek z aniołem, który czuwa nad wszystkimi i pojawia się w najbardziej odpowiednim momencie. Byłam zachwycona książka tak inna od wszystkich. Emanuje ciepłem, prostotą, pięknym językiem. I to wszystko przy akompaniamencie klangoru żurawi.

… Tylko żurawie przelatują ponad nami

To chyba one przyniosły szczęście mi... "Żurawie" Adam Chrola

Polecam!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Po jaki gatunek książek najczęściej sięgacie?

Muszę przyznać, że „Anioł z rubinowym serem” bardzo mnie zaskoczył. Do końca nie wiedziałam czego spodziewać się po krótkim jej opisie i samym tytule. Okazała książką, która porwała mnie bez reszty. Dostarczyła wielu emocji, a czas z nią spędzony był bardzo miłym czasem.

Książka rozpoczyna się od podróży Kazika. Jedzie od nad wschodnią granicę rowerem. Jego marzeniem jest w końcu dojechać o własnych siłach do rodzinnych stron. Czy mu się uda?

Poznajemy również rodzinę Fabiana, który kiedyś był mnichem. Ale zakochał się w Klarze, z którą ma dziecko, Kasię. Przez ten to, że porzucił zakon jego matka nie potrafiła mu wybaczyć i przez dwadzieścia lat nie rozmawiali ze sobą. Do czasu aż i on, a później jego rodzina wyruszyła do Plewik. Malowniczej miejscowości, w której mieszka babci Kasi mająca tak samo na imię. Do miejsca, w którym miesza się język i kultura polska, niemiecka, łużycka i rosyjska. Do Katarzyny wyrusza również para turystów i przyjaciel rodziny. Dlaczego wszystkie te osoby chcą spotkać się ze starą i oschłą kobietą? Przekonacie się sami.

„Anioł z rubinowym serem” należy do książek, które nie czyta się łatwo. Na początku bardzo denerwowały mnie liczne opisy osób i miejsc. Później zrozumiałam, że jest to potrzebne by poczuć klimat książki. Czytając czułam zapach specyficznej woni jakie mają skanseny. Bo taki był domek babci, która miała piec z fajerkami, na którym ugotowała wszystko, upiekła chleb, podgrzała posiłek jak było trzeba, no i utrzymała dłużej dzięki niemu ciepło w domu podczas chłodniejszych dni. Starsza pani bowiem nie dała się przekonać do piecyka gazowego, który nie dawał tego wszystkiego, a jeszcze straszył, że wybuchnie. Autorka posiada poetycki styl pisania. Pięknie ukazała wiejską przyrodę, która chyba dzisiaj jednak jest inna. Muszę przyznać, ze poczułam jakby była w Plewikach i słyszała: szum w konarach drzew, szelest gdzieś w trawie, szczekanie psa gdzieś w oddali, kumkanie żab.

Książkę tak jak wspomniałam nie czyta się łatwo i może nie jest dla każdego, ale uważam, że jest warta uwagi. Oprócz poczucia tego wszystkiego, co jest w niej niezwykle dokładnie opisane, dostarcza również wielu emocji. Są chwile wzruszenia, ale również potrafi wywołać uśmiech na twarzy. Jest to książka o poszukiwaniu swoich korzeni. O miłości, śmierci, która zatruła pewien dom oraz o wybaczeniu. Polecam!

[współpraca reklamowa] Wydawnictwo Zysk i S-ka

Macie czasami tak, że po przeczytaniu opisu książki wiecie, że po prostu musicie ją przeczytać? Ja tak miałam w przypadku „Anioła z rubinowym sercem” i cieszę się, że po nią sięgnęłam.

Książka ta jest opisem podróży jaką przebywa każdy z nas. Pomiędzy wierszami odkrywamy wiele metafor i ukrytych przesłań, które dla czytelnika są swego rodzaju życiową nauką. Tym bardziej, że historia, którą przedstawia nam autora jest trudna i niezwykle emocjonująca. Jednak trzeba przyznać, że ubrana została w piękne i ciepłe słowa, które powodują, że nad książką czytelnik się po prostu rozpływa i ciężko się od niej oderwać. Ale czy mogło być inaczej skoro odrazu da się odczuć, że autorka pisząc każde słowo włożyła w nie całe swoje serce?

Już dawno nie czytałam książki, w której byłaby taka ilość pięknych opisów. Niejednokrotnie łapałam się na tym, że przenosiłam się w miejsca, o których pisze nam Pani Joanna. Starałam się utożsamić z bohaterami i poczuć to co czuli oni, a jeżeli już o nich mowa to trzeba przyznać, że są bardzo różnorodni. Każdy z nich ma bardzo indywidualny charakter i występuję ich naprawdę wielu. Momentami zaczynałam się bać, czy przypadkiem nie zaczną mi się oni mieszać. Jednak autorka zadbała o to, że każdy zapada w pamięci i nie można go pomylić z nikim innym.

„Anioł z rubinowym sercem” to książka, która niejednokrotnie mnie zaskoczyła. Ma w sobie niesamowity klimat, który otuli czytelnika w chłodny wieczór i wesprze go w życiu. Jest to książka o odkrywaniu siebie i swoich korzeni. Przypomina nam, że historie rodzinne mogą być bardzo ciekawe i kryć w sobie wiele tajemnic. Jeżeli lubicie rodzinne historie, a przy tym książki, które mogą być dla was nauką to koniecznie sięgnijcie po „Anioła z rubinowym sercem”.

Pisana sercem, pasją i pięknym stylem powieść w bardzo poetyckim stylu zabiera nas w drogę ku wyjątkowemu miejscu, gdzie kres będzie miała wędrówka wszystkich barwnych, wyjątkowych bohaterów. Rodzinne sekrety, troski i lęki zderzą się w mieszance zwątpienia, niepewności i powoli kiełkującej odwagi, która powinna być atrybutem każdego z nas.

Nastrojowa fabuła nawiązuje do prozy życia. W osach bohaterów dostrzegamy odbicie nas samych, ponieważ każdy ich krok, każda decyzja podszyte są tymi samymi motywami, którymi kierujemy się na co dzień. Autorka sięgnęła po wszechobecną prawdę, która napędzała akcję a w to wszystko wplotła dodatkowo wiele intensywnych emocji. Nie spodziewałam się, że losy postaci okażą mi się tak bardzo bliskie a jednak wpadłam po uszy rozmyślając o tym jak ja zachowałabym się na ich miejscu.

To opowieść, która motywuje do działania. Zmusza do porzucenia aktualnego życia i przewartościowania własnych priorytetów. Autorka pokazuje, że mamy tylko jedną szansę na to, by robić wyłącznie to o czym marzymy i wyłącznie od nas samych zależeć będzie kiedy wcielimy w życia głęboko skrywane pragnienia. Wyobraźnia poruszana pięknymi, malowniczymi obrazami w tle dostaje dodatkowe bodźce za sprawą wiarygodnych przemyśleń bohaterów, którzy odważyli się sięgać po to co do tej pory wymykało im się z rąk.

Historia banalna, właściwie oczywista a jednak zupełnie inna niż wszystkie, jedyna w swoim rodzaju i bardzo otwarta na czytelnika. Jestem pewna, że każdy z nas odbierze ją inaczej, zależnie od tego w którym momencie swojego życia właśnie jesteśmy. Poruszany motyw drogi, całkowicie zrywający ze schematami i przedstawiony w wyjątkowej formie prowadzi nas zabiera nas w podróż nad wschodnią granicę kraju, rowerem, wraz z Kazikiem, który za punkt honoru przyjął, że dotrze na drugi koniec Polski. Po nim wyruszą inni, kierowani innymi motywami, ale wszyscy zmierzać będą ku jednemu: miejscu, w którym mieszka pewna oschła kobieta. Dlaczego? O tym musicie już przekonać się sami.

"Anioł z rubinowym sercem" to piękne widoki połączone z wartościami, które stanowić będą dla każdego czytelnika ogromną lekcję życia. Autorka łączy pokolenia, motywy oraz mieszkańców kilku krajów, by pokazać, że każdy jest ważny, równy i nastawiony na walkę o własne marzenia. Powieść na pierwszy rzut oka wydaje się typową obyczajową lekturą, ale gwarantuję, że już pierwsze strony rozwiewają te domysły i zabierają nas w podróż, której szybko nie zapomnimy.

Książki od zawsze dają czytelnikom i czytelniczkom swego rodzaju relaks. Sprawiają, że codzienne troski i kłopoty odchodzą na dalszy plan, a oddanie się lekturze daje potrzebne wytchnienie. Dziś krótko o książce, która działa jak plaster na rany. Otula historiami bohaterów, daje wskazówki i zmusza do myślenia.

Kilkanaście lat temu Paulo Coelho był niekwestionowanym mistrzem w pisaniu powieści onirycznych, uduchowionych i nieco baśniowych. Można by rzec, że Joanna Szelągowska jest jego polską odpowiedniczką, ale chyba lepiej będzie powiedzieć, że jest jedyna w swoim rodzaju. A różni się od wyżej wspomnianego autora tym, że język jej powieści jest bardziej plastyczny, literacki i piękny.

Autorka napisała swego rodzaju powieść drogi, która prowadzi bohaterów do jednego miejsca. I ta droga, ten trud wkładany w podróż, jest odpowiednikiem życia, ścieżką, którą kroczy każdy człowiek i tylko od niego zależy, w którą stronę skręci, albo czy będzie chciał pójść do przodu.

To nie jest książka, która ma spektakularne zwroty akcji. Tutaj fabuła pełznie delikatnie, opowiada kolejne historie, każdy dialog wybrzmiewa niczym dzwon, niesie ze sobą pewną naukę i edukuje, wskazuje nienachalnie rozwiązania.

Anioł z rubinowym sercem to dobrze skonstruowana powieść obyczajowa, która ma kilka zadań. Czytelniczki mają przy niej spędzić miło czas, nie nudzić się, ale czasem też się wzruszyć, gdzie indziej zaśmiać i co najważniejsze wynieść z tej opowieści jakąś mądrość. Wszystkie te punkty są spełnione, dzięki temu powieść czyta się lekko i bardzo szybko.

„Tak naprawdę żyje od niedzieli. A przedtem? Żyła, bo rodzice żyli, bo żyła babcia i rodzeństwo. A później nie żyli. Wtedy, w czasie wojny, śmierć nieustannie przechodziła przez ich dom.”

Fabian jest śmieciarzem, ma kochającą żonę Klarę i buntującą się nastoletnią córkę Kasię. Od lat nie rozmawia ze swoją matką Katarzyną, z którą pokłócił się gdy odszedł z seminarium. Matka nie mogła zaakceptować jego decyzji, to oschła, pewna siebie, stanowcza kobieta. Fabian dowiaduje się, że matka złamała nogę, za namową żony postanawia wyruszyć w drogę do rodzinnego domu. W tej trudnej wędrówce ma towarzyszyć mu córka, która właśnie dowiedziała się o istnieniu babci. Jak po latach matka przyjmie syna? Kazik jest rowerzystą, pokonał na swoim rowerze kilka tysięcy kilometrów i ciągle mu mało. Jego droga krzyżuje się z tą, którą wybrał Fabian. Para niemieckich turystów, którym złodzieje ukradli samochód, spotyka Fabiana, ten pod wpływem impulsu postanawia im pomóc. Zabiera ich do domu matki. I Aleksiej – Rosjanin, przypadkowo poznany mężczyzna, któremu rodzina Fabiana niejednokrotnie już pomogła. Wszyscy ci ludzie mówią różnymi językami, czy będą potrafili się dogadać?

Wielowątkowa, wielowymiarowa, całkowicie przykuwająca uwagę opowieść. Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, ukazuje życie naszego bohatera, jego rodziny, przypadkowo poznanych ludzi. Ich życiowe ścieżki w pewnym momencie się krzyżują. Autorka posługuje się pięknym, obrazowym, lekkim, naturalnym językiem, z lekko wyczuwalnym, wyważonym humorem. Chwile pełne wzruszenia przeplatają się z tymi trudnymi, przeszłość idealnie miesza się z teraźniejszością. Ciekawie, bardzo wnikliwie, różnorodnie ukazani bohaterowie, to ludzie, jakich mijamy w naszej codzienności. Wszyscy wnoszą coś istotnego do całości.

Ta powieść jest niesamowita, wraz z przewracanymi kartkami moja ciekawość jak potoczą się losy tych ludzi rosła. Towarzyszyły mi ogromne emocje, te złe i te dobre, niedowierzanie, obawy, zaskoczenie. Przepiękna opowieść o zwyczajnych i niezwyczajnych ludziach, o pięknych miejscach i rzeczach gromadzonych przez pokolenia, upychanych na strychu. Każdy z nich ma swoją historię, trudną, złożoną, bolesną, nasiąkniętą dobrymi i złymi chwilami. Pani Joanna pisze o nich z wrażliwością, dobrotliwością, szacunkiem i wyrozumiałością. I anioły, które nad nimi czuwają. Głęboko skrywane tajemnice rodzinne, które stopniowo wychodzą na jaw, szczere rozmowy ojca z matką i z córką. Wyciągnięcie ręki na zgodę, potrzeba wybaczenia, szukanie własnych korzeni. Przeszłość, która kładzie się cieniem na teraźniejszości, ma wpływ na nowe pokolenia. Ludzie mówiący różnymi językami, gdy chcą, potrafią się dogadać. Różne oblicza miłości, silne więzi rodzinne, miłość, która jest ponad wszystko.

Rewelacyjnie opowiedziana historia, wryła się w moje serce. Klimatyczna, niebanalna, mądra, wnikliwa, ciepła i przy tym bardzo prosta w swej wymowie. Daje do myślenia, zmusza do refleksji. Życiowe prawdy, bolesne tajemnice, niezagojone rany zostają obnażone. Czekam na kolejne książki Autorki. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)