Amulet Jaśminy

Wydawnictwo Kobiece nie bez powodu zdobywa coraz solidniejszą pozycję na rynku. Wydają takie książki, jakie kobiety chcą czytać. Te książki nie tylko momentalnie wpadają w oko, mają okładki, które zapadają w serce, a dodatkowo treść…treść zapada w serce i umysł. Tym razem dostajemy książkę, która ma w sobie nutę sił nadprzyrodzonych, magii, nieprzeniknionej mazurskiej dziczy. Książka, która pozwala odpocząć. Na pewno ładuje baterie. Amulet Jasśminy to trzeci tom z serii, ale ja nie czytałam wcześniejszych tomów i nie odczuwałam, żadnego niedosytu czy braku, raczej ciekawość i pewnie w końcu zapoznam się ze wcześniejszymi tomami, zobaczę czy faktycznie w bohaterce dokonała się taka wielka zmiana.

Jaśmina stoi na życiowym rozdrożu, u bram stoi rozwód i całą ta przeprawa z urzędowym zakańczaniem spraw ludzi, którzy kiedyś byli sobie bliscy. Chociaż musi sobie radzić, wciąż jednak jest obciążona takim kobiecym myśleniem, ja da sobie rady, bo samotne macierzyństwo. Dostaje pracę jako wróżka w telewizji w środku nocy, chociaż praca wydaje się niepoważna daje wymierne zyski. Najtrudniejsze przed nim, trzeba stanąć na nogi w życiu, które wciąż pędzi do przodu. To opowieść o stawaniu nogi, nowym początku, o tym, że łatwo udziela się rad innym, ale ciężko samemu siebie poprowadzić.

Książkę czyta się błyskawicznie. Narracja jest prowadzona w pierwszej osobie, autorka jakby pisała dziennik. Pisze nie tylko o wielkich wydarzeniach, ale nieszczędni szczegółów, co jest przydatne dla wszystkich, który lubią wypieki z powieści, ja coś chętnie wypróbuję. Jak wspomniałam, nie czytałam poprzednich części, więc ciężko mi się napisać, czy tak było i w poprzednich częściach, ale widzę, że Zwilczoną mam na półce, to chyba prędko nadgryzę.

Powtórzę to, ale ta książka przypomina, o tym, ze zawsze można zacząć od nowa, że nigdy nie jest łatwo, ale trzeba próbować. Nie wolno tracić nadziei, bo czasami sami najmniej spodziewamy się co jest naszym przeznaczeniem.

Jaśmina rozstaje się z mężem, który nierzadko zaglądał do kieliszka, stał się zgorzkniały, nieprzyjemny i dość wulgarny. Kobieta wraz z czteroletnią córką przeprowadza się do Warszawy, do swej najlepszej przyjaciółki, Zosi. Zatrudnia się w telewizji, gdzie otrzymuje własny program jako wróżka na telefon. Dzięki dobrze płatnej pracy stać ją na w miarę godziwe życie. Pewnego dnia otrzymuje pozew rozwodowy. Tydzień przed rozprawą postanawia wziąć urlop i pojechać z Marysią do domku na Mazurach. Owe miejsce przywołuje mnóstwo wspomnień, spotkanie z leśniczym, Bojanem, sprawia, że serce Jaśminy zaczyna szybciej bić, a krótkotrwała obecność wilka, Lobo, wyzwala w niej niemałą ekscytację. Niestety chwilowo osiągnięty spokój z czasem zostaje coraz bardziej zakłócony. Mężczyzna nie odwzajemnia uczuć kobiety, mąż najpierw wysuwa groźby pod jej adresem, a potem prosi o drugą szansę, sędzia proponuje randkę, a szef wzywa na dywanik. I jeszcze ten tajemniczy telefon...

"Amulet Jaśminy" stanowiący trzeci tom trylogii Zwilczona okazał się równie intrygującą, zajmującą i nie w pełni przewidywalną, a nade wszystko czarującą powieścią, tak jak jej poprzedniczki. Powieścią, której chłonięcie przebiega niezwykle lekko, przyjemnie i absorbująco. Której kłębek fabularny jest splotem kilku ciekawych wątków, a te z kolei śledzi się z zaciekawieniem i niekiedy nutką niepewności. Trudny motyw miłosny wysuwający się na pierwszy plan i natchniony emocjonalnie, motyw przyjaźni wyzwalający namiastkę ciepła, magiczny owiany tajemniczym zabarwieniem, zwierzęcy przybliżający życie wilków i egzystencjalny skłaniający do niejednej refleksji tworzą harmonijną i wyjątkową kompozycję, która wciąga i zabiera w niezwykłą podróż po meandrach ludzkich zachowań, emocji i decyzji otulonych niejako prawami natury i magią.

Aspekt obyczajowy owej powieści może wydawać się sztampowy, aczkolwiek specyficzny nastrój, jakim jest przesiąknięty z pewnością nadaje mu oryginalności. Ów pozwala całkowicie oderwać się od przyziemnych spraw, oddalić od rzeczywistości, zakopać w tunelach wyobraźni i poddać przygodzie, jakże enigmatycznej, sensualnej, nurtującej, poniekąd dziwnej, a co najważniejsze kontemplacyjnej. Historia opowiedziana przez autorkę niewątpliwie ma swój niepowtarzalny, wyraziście odczuwalny i ujmujący urok.

Sympatyczna atmosfera unosząca się w drewnianym domku, ciepło bijące od świeżo rozpalonego kominka, zapach lasu i żywicy, śpiew ptaków i odgłosy leśnych zwierząt, księżyc odbijający się w tafli jeziora, spokojna otchłań nocna zachęcająca do zadumy, niepowtarzalny mazurski klimat, jedyne w swym rodzaju wilcze fluidy, szeptuchowe czary, widmo zaklęć i moc amuletu są nie lada urozmaiceniem wspomnianej opowieści. Baśń ludu Koryak z Kamczatki, miłosne czary i rola warkocza również przewijają się na jej łamach będąc dodatkowym jej uatrakcyjnieniem i frapującym atutem. Choć nie jedynym.

Albowiem powieść jest siatką wielu rozmaitych zalet, począwszy od pięknego wstępu i prologu stanowiącego przypomnienie poprzedniego tomu, przez plastyczny język, naturalność dialogów i barwną fabułę, po zaskakujące zakończenie. Ponadto porusza szereg życiowych zagadnień, które przybierają różny wydźwięk, czasem radosny, niekiedy nostalgiczny, innym razem burzliwy, a nierzadko zmysłowy. To historia o rozpadzie rodziny, poczuciu samotności, tęsknocie za bliskością, prawdziwej przyjaźni, namiętności. O empatii, szacunku wobec darów natury, ogromnej wilczej więzi i podążaniu za głosem serca. O kobiecie i mężczyźnie, którzy muszą zmierzyć się z przeszłością, wyzbyć się negatywnych fluidów burzących normalność i bez zbędnego balastu rozpocząć życie na nowo. O wrażliwości, niepewności siebie i pragnieniu bycia kochanym. O tym, że nie można uciec przez przeznaczeniem, bo ono i tak, prędzej czy później dopadnie człowieka. I wreszcie o poszukiwaniu miejsca na ziemi, tego swojego, jedynego, pełnego miłości, szczęścia i równowagi.

"Amulet Jaśminy" to przepełniona magią, okryta subtelnością i niepozbawiona refleksyjnych akcentów powieść, którą serdecznie polecam na długie i jesienne wieczory z kubkiem gorącej herbaty. Warto!