Amore mio! Burza

Dziś przychodzę do Was z recenzją drugiego tomu serii, która od pierwszych stron przeniosła mnie do włoskich Alp, ale też poruszyła ważne życiowe tematy. To „Amore mio! Burza” Jagny Rolskiej, historia, która jest jak rozmowa z przyjaciółką: ciepła, szczera i momentami zaskakująca.

Ta książka to idealny przykład na to, że spokój bywa tylko pozorny. Monika, główna bohaterka, wydaje się już osiągnąć swój alpejski ideał: pensjonat, ukochany mężczyzna, córka, przyjaciółka i gromadka kocich pupili. Otacza ją piękno przyrody i pozorna sielanka. Jednak tytułowa „burza” zbiera się na horyzoncie i to dosłownie. Gwałtowne wiosenne nawałnice zagrażają spokojnej osadzie, a z Polski nadchodzi wiadomość, która wywraca życie rodziny do góry nogami. Już na starcie czuć, że to będzie opowieść o przewartościowaniu tego, co w życiu ważne.

Fabuła jest dynamiczna i zaskakująca. Choć to kontynuacja, książkę można czytać jako osobną historię, choć lepiej znać pierwszy tom, by poczuć pełną więź z bohaterami. Autorka sprytnie przesuwa punkt ciężkości. Tu Monika staje się nieco bardziej obserwatorką i oparciem dla innych, a na pierwszy plan wysuwają się młodsi bohaterowie i ich dylematy. Pojawiają się wątki, które są zarówno lekkie i komediowe, jak i naprawdę trudne, a nawet szokujące. Nie ma tu miejsca na nudę, ale jest za to dużo życia w jego różnych odcieniach.

Bohaterowie, z którymi się zaprzyjaźnisz (i pokochasz koty!) Postacie w tej książce to jej największy atut. To zwykli-niezwykli ludzie, którzy mierzą się z problemami bliskimi czytelnikom. Monika jest już bardziej zakorzeniona, ale wciąż musi stawiać czoła wyzwaniom. Staje się podporą dla innych zagubionych dusz, co pokazuje jej wewnętrzną siłę. Historie młodszych bohaterów wzbudzają w czytelniku współczucie, ale i złość na niesprawiedliwość losu. Ich rozterki sercowe i życiowe decyzje są bardzo autentyczne. Niezwykli bohaterowie drugoplanowi czyli koty! One nie są tylko tłem. Są pełnoprawną częścią rodziny i fabuły, a ich obecność często rozładowuje napięcie i dodaje ciepła.

Relacje między postaciami są oparte na przyjaźni, miłości i bezwarunkowym wsparciu, co jest głównym przekazem tej powieści.

Tempo akcji jest doskonale wyważone. Mamy momenty spokojnego budowania atmosfery i nagłe zwroty akcji, które nie pozwalają odłożyć książki. Jagna Rolska pisze niezwykle przyjemnym i obrazowym językiem. Czytając, niemal słyszy się szum alpejskiego wiatru i odgłosy burzy, a emocje bohaterów są wyczuwalne na każdej stronie. Jej styl jest przystępny, ciepły i bardzo wciągający.

Dla kogo jest ta książka?

Ta powieść idealnie trafi do Ciebie, jeśli:

⚘️Kochasz rodzinne sagi i obyczajówki z głębszym przesłaniem.

⚘️Szukasz historii, która wzrusza, ale i daje nadzieję – bo "po burzy zawsze wychodzi słońce" .

⚘️ Cenisz realistycznych bohaterów i skomplikowane relacje.

⚘️ Potrzebujesz książki-niespodzianki, która zaskoczy cię rozwojem wątków.

⚘️Lubisz, gdy w tle ludzkich dramatów pojawiają się urocze zwierzęta.

To propozycja na zimowy wieczór pod kocem, ale też na letni odpoczynek, bo opowieści o życiu są zawsze aktualne.

„Amore mio! Burza” to piękna opowieść o sile kobiet, znaczeniu rodziny (tej z wyboru również) i odnajdywaniu siebie po życiowych zawieruchach. To książka, która bierze w ramiona i mówi: "wszystko będzie dobrze". Mimo że jest to tom drugi, czyta się ją świetnie także jako osobną historię.

Moja ocena: 8/10 🌟

Polecam ją wszystkim, którzy wierzą, że po każdej burzy przychodzi słońce.

BRUNETTE BOOKS

*współpraca reklamowa*

👉Choć książka niewiele wspólnego ma ze świętami, to jednak jej wydanie czy pełna uczuć, emocji i ciepła historia, idealnie wpasowała się w ten czas. Historia realistyczna, pełna wartości, trudów codzienności i walki o to by było tylko lepiej.

👉Monika już na dobre zadomowiła się w alpejskiej wiosce, wraz z kociakami, ukochanym mężczyzną, córką i najbliższymi przyjaciółmi miała nadzieję, że jej życie będzie już tylko sielanką. Jednak jak to w życiu bywa, przyszła burza, ta dosłowna niosąca podtopienia i niebezpieczeństwo, jak i ta metaforyczna, ta która wywróciła codzienność Moniki i jej córki do góry nogami.

👉To kontynuacja losów Moniki, gdzie patrzymy już na jej życie po względnej stabilizacji. Czy trzeba znać pierwszy tom, żeby cieszyć się lekturą? Powiem, że i tak i nie. Jeśli poznacie będziecie mieli ciągłość historii, dostaniecie więcej informacji, bohaterowie będą znani, a cała historia przynajmniej według mnie będzie kompletna. Jednak jeśli nie poznacie pierwszej części, to też nie koniec świata. Wszystko będzie dla was nowe, ale sama historia nie skupia się już tak bardzo na Monice, fabuła dotyka reszty bohaterów, którzy za przykładem Moniki zaczynają podejmować trudne decyzje, które mogą trwale zmienić ich życia.

👉To historia, przez którą płynęłam, podobnie czułam przy czytaniu poprzedniego tomu. Fabuła była dosyć wartka i dynamiczna, jednak panował w niej porządek. Historia pełnia ciekawych tematów, niektóre były lekkie i nieco komediowe, ale sporo z nich było trudnych, nieco może i szokujących. Wszystkie łączyły się tym, że nasi bohaterowie musieli podejmować decyzje. To opowieść pełna trudów codzienności, ale też ciepła, przyjaźni, miłości i wsparcia, niosąca ze sobą ogrom wspaniałych wartości.

👉Mi bardzo się podobało, podobanie jak w przypadku pierwszego tomu, lektura mnie oczarowała, choć czuję pewien niedosyt spowodowany tym, że postać Moniki nieco zeszła na dalszy plan. Mimo wszytko lektura była cudowna, jej czytanie sprawiło mi ogromną frajdę i powiem szczerze, że nie miałam ochoty kończyć tej przygody.

*olilovesbooks2*