Amo. Prawdziwe oblicze. Tom 1

Dziś chciałabym Wam opowiedzieć, o książce, która od jakiegoś czasu za mną chodziła i nie dała o sobie zapomnieć. Mowa tutaj o debiucie Natalii Haus pod tytułem „Amo”. Część z Was na pewno o niej słyszało, inni dopiero, co się z nią zetknęli. Autorka poruszyła tutaj motyw straty, który dotyczy własnej rodziny. Czasami nic nie układa się, jak powinno, jakby się tego pragnęło. Zetknięcie się z rzeczywistością, która nie sprawia przyjemności, a nakierowuje nas w stronę negatywnych uczuć. Rozpacz, trauma, próby poradzenia sobie z tymi emocjami nie zawsze wychodzą, negatywne wspomnienia potrafią wrócić w najmniej odpowiednim momencie. „Amo” jest pierwszym tomem cyklu Prawdziwe oblicze, akcja powieści ma miejsce w Polsce, a dokładniej w Warszawie. Lubicie książki, których akcja rozrysowana jest w rodzimym kraju?

Główną bohaterką książki Natalii Haus pod tytułem „Amo” jest młodziutka Klara Maj, to dziewczyna, którą życie zdołało już dotkliwie naznaczyć, mimo to stara się trwać dalej i walczyć o lepszą przyszłość. Kobieta studiuje dziennikarstwo, chociaż nie jest zbyt wylewna w kontaktach z innymi. Czy wybrała odpowiednią ścieżkę zawodową? Klara jest powściągliwa, buntownicza, kiedy ktoś narzuca jej, co powinna zrobić, nie dopuszcza nikogo blisko siebie, chroniąc się w ten sposób. Dziewczyna była świadkiem śmierci swoich ukochanych rodziców, co odcisnęło na niej piętno. Wszystko zaczyna się komplikować jeszcze bardziej, kiedy do jej życia ponownie chce wkroczyć ktoś, kto był dla niej bliski. Amo Zoll właściciel szkoły nauczającej sztuki walki, jest niezwykle władczym człowiekiem, który potrafi zapewnić bezpieczeństwo. Z pewnych względów Klara czuje do niego urazę, jednak ten mężczyzna nie odpuszcza, kiedy czegoś pragnie. Chce zapewnić jej bezpieczeństwo, a najlepszym na to sposobem będzie wspólne mieszkanie, czy faktycznie będzie to dla nich odpowiednie? Co będzie, kiedy okaże się, że muszą uważać na więcej rzeczy niż początkowo sądzili? Czy Klara znowu będzie gotowa, aby zaufać Amo? Czy mężczyzna na to zasługuje?

„Amo” autorstwa Natalii Haus jest powieścią, która jest interesująca i ciekawa. Autorka postawiła tutaj na wzbudzenie w czytelniku wielu emocji, silnym aspektem jest tutaj relacja głównych bohaterów, ale także trauma, z którą mierzy się Klara. Jak można sklasyfikować powieść? Uważam, że jest to romans, ale znajdziemy w nim znacznie więcej, mamy wątki kryminalne, a nawet elementy thrillera. Kiedy zobaczyłam zapowiedź książki i przeczytałam jej opis, stwierdziłam, że muszę ją przeczytać. Fabuła, którą rozrysowała autorka mnie kupiła. Widać tutaj dopracowanie nie tylko pod względem fabularnym, ale zachowań bohaterów do tego, co noszą na swych barkach. „Amo” to książka, która potrafi czytelnika zaskoczyć. To bardzo dobry debiut, który ukazuje to, że życie byłoby znacznie prostsze, jeśli ludzie byliby ze sobą szczerzy i nie mieli tyle tajemnic.

“AMO. Prawdziwe oblicze“

Ilu z Was już czytało tę książkę ?

Debiut Natalii Haus, który intrygował mnie już od pierwszych zapowiedzi. Książka, która czekała w kolejce stanowczo za długo. Jedna z tych które są po prostu wyjątkowe i nie da się ich zapomnieć.

Poznałam tu bohaterkę, której z całego serca zarówno współczuję jak i ...zazdroszczę .

Klara Maj była świadkiem morderstwa. Na jej oczach, pewnej nocy zamordowano jej ojca i matkę. Ona sama ledwo uszła z życiem, a rany na duszy i psychice mimo upływu czasu, wciąż krwawią. Tego jej współczuję .

Jednak młoda kobieta ma wokół siebie wyjątkowych członków rodziny i przyjaciół, których właśnie zazdroszczę . Gdy czytałam tę REWELACYJNĄ książkę, myślałam o tym jak to jest mieć przy sobie kogoś takiego jak Ignazio, Luca, Dante czy ...Amo.

Wychowała się z nimi, wśród tych przystojnych, starszych chłopców, dla których jest oczkiem w głowie. Każdy gotów skoczyć za nią w ogień, każdy kocha na swój sposób, każdy chroni i jest dla niej oparciem . Choć jeden z nich, ten dla niej najważniejszy, zawiódł, rozczarował i opuścił , gdy najbardziej go potrzebowała. Ale czy aby na pewno ?

"Anioł i diabeł. Plus i minus. Ogień i woda. Ofiara i kat."

Kim są dla siebie w rzeczywistości Klara i Amo ?

On był jej pierwszą miłością. Jednak mimo, że oboje chcieli czegoś więcej, coś stanęło im na drodze. Jedno niedopowiedzenie, brak szczerości, tajemnice , różnica wieku, a później tragedia w domu Majów. Wszystko to rozdzieliło ich na kolejne dwa lata. Czy teraz gdy życie Klary jest ponownie zagrożone, będą w stanie sobie zaufać , zburzyć ten mur między nimi i odbudować to co utracili ?

Gdy zaczęłam czytać tę książkę nie wiedziałam kim ten Amo się okaże. Spodziewałam się, że całość zmierza ku romansowi mafijnemu i tym właśnie - byciem członkiem mafii - będzie tajemnica Amo . Ale autorka świetnie to rozegrała zmierzając w zupełnie innym kierunku i zarówno zaskakując jak i zachwycając mnie wielokrotnie swoją pomysłowością i talentem.

Natalia (śliczne imię , nie bez powodu nosi je moja córka 😊) napisała coś w czym wcale nie czuć debiutu. Od pierwszych stron można podziwiać jej styl pisania, dopracowaną kreację poszczególnych bohaterów, przemyślany wątek kryminalny. Wszystko jest tanie nie- amatorskie. I ta książka jest wręcz kopalnią cytatów, sentencji takich głębokich i poruszających, co wg mnie jest kolejnym dowodem na wielki talent jaki nam objawiła ta debiutantka.

W tej historii jest miłość, jest jej wiele, w różnych odsłonach. Namiętność zepchnięta w sumie tak na ubocze, mimo, że czuć napięcie między Klarą a Amo, nie erotyka tu jest ważna, wręcz nieistotna. Ale wszystko inne jest tak wciągające, przejmujące i pełne emocji, że naprawdę ciężko oderwać się od tej historii. Nie łatwo też krótko opisać jak bardzo i czym konkretnie porwała bo jest tego tak wiele.

Ciężko teraz zaskoczyć czytelnika, czymś nowym, czymś nie oklepanym. Stworzyć historię , której zakończenie nie będzie oczywiste po kilku rozdziałach. A tu się to udało. Co prawda szybko zrozumiałam, że moje mafijne podejrzenia są bez sensu, że tu chodzi o coś ciekawszego ale rozwiązania całej zagadki ataku na rodzinę Klary, zupełnie nie przewidziałam. Miałam wiele podejrzeń, tak jak Klara do końca nie wierzyłam nikomu, każdy był podejrzany. Dodatkowo autorka tak manipuluje słowami, że czytamy ale długo nie mamy pewności co tak do końca ma na myśli, kto bierze udział w danej scenie. Trzyma w napięciu i niepewności jak najdłużej potrafi.

Nasz Amo, tytułowy bohater z pozoru samiec alfa, dominujący, rządzący wszystkimi wokół, silny i nie do pokonania, ma swoje drugie wrażliwe i łagodne oblicze. Co go tak niesamowicie przeraża ? Wizja utraty Klary, strach o jej życie i bezpieczeństwo.

I każdy z nich - mężczyzn ją otaczających - boi się o nią tak samo. Jak mi się to podobało! Zwykle mnie wkurza jak główna bohaterka jest takim ideałem, który wszyscy mężczyźni mają za jedyną wartą uwagi jednak w tym przypadku nie drażniło mnie to wcale. Tu oni wszyscy, prócz Amo oczywiście, darzą ją uczuciami platonicznymi, jest dla nich jak siostra.

Sama Klara po tym co przeszła, straumatyzowana, zamknięta w sobie , nosi maskę kobiety, która zostawiła przeszłość za sobą... Ale ona wciąż przy niej jest, wciąż powraca szczególnie nocami. Mimo to nie jest to krucha kobieta. Stara się stanąć na własnych nogach, stawić czoła życiu, odnaleźć się w nim na nowo. Potrafi walczyć , pokazać pazury i ryzykować... Jakie skrywa jeszcze tajemnice z tamtej nocy ?

Klara chce sprawiedliwości, tego by osoby odpowiedzialne za wyrządzone jej krzywdy, za odebranie jej rodziców, poniosły konsekwencje. Ale jak chce tego dokonać ? Musicie się przekonać.

Cieszy mnie to , że trafiła ta książka w moje ręce. Kolejna której nie można nie przeczytać. Jak ja bym chciała żeby każda zachwycała mnie tak jak ta ☺️ naprawdę niesamowicie dziękuję Wydawnictwu NieZwykłe za egzemplarz do recenzji i autorce gratuluje takiego talentu. Podziwiam i czekam na więcej. Masz we mnie już po jednej książce swoją wielką fankę ❤️ POLECAM

Dawno nie czytałam książki o tak zawiłej fabule, która naprawdę mnie wciągnęła. Tajemnice, niewyjaśnione sprawy z przeszłości i ciągła walka z nimi to przewodni temat książki przeplatany z uczuciami rosnącymi w Amo oraz Klarze.

"Amo" Natalia Haus

Dziękuję za egzemplarz do recenzji @wydawnictwoniezwykle

Ciągła walka z bezsennością, strachem przed dotykiem i niepewnością w życiu Klary stały się codziennością od napaści na jej rodziców. Ich tragiczna śmierć odbiła piętno na jej psychice, a nie pomaga w tym ponowne rozpoczęcie śledztwa. Narażona na jeszcze większe niebezpieczeństwo musi przeprowadzić się do mieszkania Amo, z którym od dłuższego czasu nie miała dobrego kontaktu. Mężczyzna liczy, że wspólne mieszkanie zbliży ich do siebie, lecz nie będzie to proste z powodu dzielących ich tajemnic.

Moja ocena to 7.5/10.

Książka jest naprawdę ciekawie i przemyślanie napisana, autorka precyzyjnie wprowadza nowe aspekty w relacji głównych boahterów oraz w śledztwie, przez co nie byłam znudzona. Wprowadzone zostało dużo postaci pobocznych, ale Natalia Haus zdecydowanie podołała w tym zdaniu. Każdy z boahterów czymś się wyróżniał i został dobrze zcharakteryzowany już na początku, dzięki czemu nikt z nikim się nie mylił.

Spodobało mi się, jak została poprowadzona akcja, o czym wspomniałam na początku. Ciekawiła mnie, cały czas po głowie chodziły mi nowe podejrzenia i rozwiązania, a jak się okazało autorka mnie mocno zaskoczyła. Świetnie wprowadzony został również wątek tajemniczej profesji Amo, co tylko zachęca do czytania, aby chociaż dowiedzieć się czym on się w końcu zajmuje😂.

Jedynie miałam problem z głównymi bohaterami i to szczególnie przez nich moja ocena się wahała. Amo jedno myślał, a drugie robił przez co wprowadzał do swojego oraz Klary życia dużo nieporozumień, które nie zmieniłyby nic w fabule, a moim zdaniem były totalnie niepotrzebne. Myślał, jak ma się zbliżyć do Klary, co ma zrobić, a wychodził z tego pełny dystans i zamiast jakiejkolwiek rozmowy to wyrzucanie sobie nawzajem. Klara niestety nie miała tego lepszego podejścia, co świetnie wyrównałoby ich relacje.

Klarę natomiast na początku podziwiałam, potem byłam delikatnie zirytowana. Kobieta cały czas zmagała się z czymś, czego nie chciała wyjawić, a to tworzyło wokół niej destrukcyjną aurę. Jej ból i często niezrozumiałe dla mnie zachowania prowadziły do zepsucia nie tylko jej relacji z Amo, a relacji również postaci drugoplanowych.

Sama końcówka książki moim zdaniem była najfajniejsza i najbardziej nacechowana emocjami, czekam na następny tom i gratulacje naprawdę ciekawego i dobrego debiutu dla autorki❤️

„Czasem tak jest, że człowiek ma coś całe życie przed oczami i tego nie dostrzega albo dostrzega za późno.”

Klara Maj była świadkiem morderstwa rodziców, sama nieomal straciła wtedy życie. Ta tragedia odcisnęła na niej piętno. Dziewczyna stwarza pozory normalności, nikomu nie pozwala się do siebie zbliżyć, żyje w ciągłym strachu i niepewności. Wciąż na nowo w myślach odtwarza przebieg tamtych wydarzeń. Mijają dwa lata, Klara studiuje dziennikarstwo, mieszka u rodziny. W końcu ma ruszyć proces, winni mają zostać skazani, a ona ma nadzieję, że zacznie normalnie żyć. Dostaje anonimową wiadomość, aby pamiętała o obietnicy jaką złożył jej morderca… Pozorny spokój ponownie się rozpada. W jej życie ponownie wkracza Amo Zoll, arogancki, pewny siebie właściciel szkoły sztuk walki. Mężczyzna, którego kochała i który zostawił ją w najgorszym momencie życia. Amo ma ją chronić, postanawia, że dla jej bezpieczeństwa zamieszkają razem. Wzajemne pretensje i zaborczość Amo utrudniają im codzienność, a brak szczerości jeszcze mocniej komplikuje ich i tak trudną relację…

Ciekawie poprowadzona fabuła, dopracowana w każdym szczególe, nic tu nie jest przypadkowe. Bardzo udany debiut. Rewelacyjnie ukazani bohaterowie, to silne, charyzmatyczne, niejednoznaczne osobowości. Klara i Amo, do obojga poczułam sympatię, inteligentni, zadziorni, nieprzeciętni. Ona jest uparta, wytrwała, waleczna, silna, a przy tym krucha, delikatna. Nosi w sobie ogromne poczucie winy, gnębią ją koszmary. On pewny siebie, arogancki, zaborczy, bezkompromisowy. Ma silną potrzebę sprawowania kontroli, w stosunku do Klary bywa delikatny i łagodny. Coś ich do siebie, niezmiennie od lat przyciąga. I postacie drugoplanowe, każdy coś istotnego wnosi do całości.

Trudna, skomplikowana relacja, między naszymi bohaterami istnieje gruby mur, zbudowany z niedopowiedzeń i tajemnic. Wbrew wszystkiemu coś ich do siebie przyciąga. Czy ona będzie w stanie się przed nim otworzyć, zaufać? Czy uda się jej zapanować nad demonami przeszłości? Najtrudniejszą walkę toczymy ze sobą samym. Dramatyczna przeszłość, która trzyma w ryzach i nie pozwala ruszyć do przodu, cieszyć się z życia. Mierzenie się ze stratą najbliższych osób, strach przed tym co przyniesie jutro, realne groźby. Przyjaźń, która zostaje poddana niejednej próbie. Trudna miłość, przepełniona cierpieniem, niepewnością, kłamstwami.

Rewelacyjny, wnikliwy debiut, czytałam z zapartym tchem. Targały mną ogromne emocje, niepokój wzrastał, a strony książki przewracały się w zawrotnym tempie. Ukazuje jak ważna w każdym związku jest szczerość, jak tajemnice, niedopowiedzenia i niepewność niszczą to co dobre. Zakończenie bardzo mi się podobało, wywołało szczery uśmiech. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom. . Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

Jeśli lubicie kiedy w książce znajdujecie morderstwo, miłość, nienawiść, to musicie, sięgną po tę książkę koniecznie.

Klara (piękne imię) jako osiemnastoletnia dziewczyna jest świadkiem morderstwa. Wiadomo każde takie przeżycie to dla człowieka okropność, ale dla Klary to totalna trauma, bo zamordowani zostają jej rodzice. Dziewczyn jest załamana, boryka się z tym wszystkim przez dwa lata. Kiedy już wydaje jej się, że wychodzi na prostą, koszmar znowu powraca. Z pomocą przychodzi jej Amo – mężczyzna, do którego kiedyś dawno temu coś czuła, została przez niego bardzo zraniona. Mężczyzna jednak nie chce odpuścić i dziewczyna musi z nim zamieszkać, żeby mogła być bezpieczna.

Czy Amo mówi jej całą prawdę? Czy utracone kiedyś uczucie powróci na nowo? Kim tak właściwie jest Amo? Czy tych dwoje będzie umieć wybaczyć?

Debiut, ale świetny. Historia bardzo oryginalna, w której znalazło się wszystko to, co lubię. Ponieważ przeczytałam już wiele książek w tym stylu, nie powiem, łatwo nie jest. Tu jednak autorce się udało mnie zaskoczyć. Świetna fabuła, akcja niezanudzająca czytelnika – tam cały czas coś się dzieje. Bardzo dobrze wykreowani bohaterowie, sporo emocji, no nic tu nie trzeba dodawać.

Nie jest to słodki romans, nie znajdziecie tu również jakichś mocnych scen erotycznych, znajdziecie za to wątki kryminalne, a tajemnice, które mają bohaterowie i autorka odkrywa je przed nami powoli, tylko podgrzewają atmosferę. Zakończenie trochę mnie zaskoczyło, ale rozumiem je doskonale.

Nie musicie się martwić, ze książka ma ponad 400 stron, nawet nie zauważycie kiedy je przeczytacie.

Nie zapomnijcie zabrać jej na wakacje.

Polecam Wasza Janielka

Ps. Są w nie też przystojniaki, więc jakby wam ich zabrakło na plażach, tu jest ich pod dostatkiem.

„Trwałam w odrętwieniu i we wspomnieniach do momentu, gdy po moim ciele rozpłynęło się uczucie, którego nie doświadczyłam od śmierci rodziców. Spokój. Jedno słowo, a jego moc i siła przytłumiła pozostałe. Wydźwięk wręcz terapeutyczny”.

Zakochałam się od pierwszej strony. W tej historii. W tych bohaterach. W piórze autorki.

Ta powieść była dla mnie niczym uczta, bo bardzo lubię wgłębiać się w psychikę bohaterów, a tutaj? Dla mnie wniknięcie do podświadomości bohaterów było znaczące. Natalia Haus ma perfekcyjne i bardzo wyważone pióro. Czytając – miałam wrażenie – że wszystko znajduje się na swoim miejscu. Moje odczucia dodatkowo potęgowała aura powieści, bo była bardzo nietypowa. Z jednej strony czułam strach, z drugiej siłę, by za chwilę dopadła mnie pewna delikatność. Te wszystkie emocje przeplatały się ze sobą tworząc kontrast, który rozbrajał czytelnika.

Rzadko kiedy spotyka się TAKICH nieziemskich bohaterów.

Nie wiem, kto pokazał w tym momencie większy pazur i zawiłość. Kreacja bohaterów jest na najwyższym poziomie. Amo skrywa w sobie multum tajemnic, natomiast Klara przywdziewa tak wiele masek, że ciężko poznać, która z nich jest prawdziwa. Jednak im bardziej „wgłębiałam się” w jej postać tym bardziej rozumiałam, że każda maska to część Klary i jej osobowości. I z jednej strony była bardzo krucha a jednak z drugiej okazywała wielką siłę, której można było jej zazdrościć. Relacja między głównymi bohaterami jest mocno skomplikowana, ale chemię między nimi wyczuwałam na kilometr. I kurczę, jeśli mam czytać takie debiuty to będę nieziemsko szczęśliwa, bo lektura „Amo” jednocześnie pokiereszowała moje serce, ale też posklejała je na nowo. I owszem, miałam moment, że poczułam, iż ciągłe przepychanki Klary i Amo mają pewien schemat, ale jednak ich relacja była mocna i wyjątkowa. Natalia Haus pokazała, że prawdziwe oblicze ujawnia się na różne sposoby, ale wykazała się przy tym olbrzymim profesjonalizmem, którego nie doświadczyłam w żadnej innej książce i aż pragnę więcej... Polecam! ❤

„Mało kocha ten, kto potrafi wyrazić słowami, jak bardzo kocha”

„Co nas nie zabije, to nas wzmocni"

Książka Natalii Haus zatytułowana „Amo” to pozycja, która zaciekawiła nas już od samego początku. Czytając pierwsze strony w/w tytułu zostajemy wciągnięci w zbrodnię, która wydarzyła się i miała znamienny wpływ na naszą bohaterkę - 20-to letnią młodą kobietę jaką jest Klara. Niestety zamordowani zostali jej rodzice a ona sama została pozostawiona przez napastnika przy życiu z groźbą ponownego spotkania w przyszłości. Jak się zapewne domyślacie głównie historia kręci się wokół naszej głównej bohaterki ale również i tytułowego Amo, który za wszelką cenę pragnie ją ochronić w związku z czym bezpieczeństwo kobiety to dla niego najwyższy priorytet. Z czasem poznajemy więcej szczegółów dotyczących życia zarówno Klary jak i Amo ale również łączącej ich przeszłości. Niestety nie wszystkie błędy można naprawić. Jak sądzicie co mężczyzna takiego zrobił, że nasza bohaterka unika go niczym przysłowiowy diabeł święconej wody mimo miłości jaką go darzyła? Czy uda im się naprawić relacje? Zwłaszcza, że Amo postanowił sobie, że nie będzie jej niańczyć a Klara jak się okaże będzie na niego skazana zarówno i dzień… i noc…

Przede wszystkim chciałybyśmy serdecznie pogratulować autorce naprawdę dobrego debiutu. Czułyśmy się niczym widz oglądający swój ulubiony thriller z pierwszego rzędu i przeżywający każdy kolejny krok bohatera. Znacie to uczucie kiedy np. oglądacie jakiś film w którym bohater wchodzi do jakiegoś np. ciemnego pomieszczenia a wy krzyczycie do telewizora „NIE IDŹ TAM!”? to tak momentami właśnie z nami było. Zapierało dech na te chwilę zanim mogłyśmy się dowiedzieć co będzie dalej? Uważamy, że jest to historia warta poznania i przede wszystkim taka, w którą widać włożoną przez autorkę pracę. Nie jest napisana na odczepnego, na szybko jak to się mówi na kolanie. Absolutnie. Widać, że Natalia naprawdę miała bardzo fajny pomysł na to jak rozegrać losy bohaterów ale też na wykreowanie postacie zarówno główne jak i drugo planowe, gdyż każdy z nich różni się od siebie i odgrywa pewną rolę w tej historii. Klara Maj była kobietą powściągliwą, czujną w kontaktach, lecz także zawziętą. Miała swoje zdanie, o które walczyła. Nie lubiła, aby narzucano jej czyjąś wolę. Chciała konkretnych odpowiedzi, a nie owijania w bawełnę i bezsensownego biadolenia. Trzeba pamiętać, że doświadczyła ogromnej traumy w związku z, którą mogły wiązać się momentami jej zmiany nastrojów. Z jednej strony delikatna i wrażliwa, momentami nawet wycofana z drugiej zaś pyskata, stanowcza, nie dająca się zdominować. Trzeba przyznać także bohaterce, że potrafiła grać i przywdziewać dobrą minę do złej gry tak aby nikt nie zauważył, że coś jest nie tak. Amo Zoll w stosunku do Klary jak sam przyznawał był cierpliwy, opiekuńczy i wyrozumiały. Pragnął Klarę chronić ale także ją kontrolować i w pewnym sensie dyrygować kobietą co nie zawsze mu się udawało z jej charakterem 😃 Oprócz tego jednak zachowywał się jak na samca alfa przystało - lekko apodyktyczny, władczy a w dodatku manipulant będący świetnym obserwatorem.

”Patrzeć, jak na sam jego widok ludzie kulą się w sobie, a głos powoduje gęsią skórkę na ciele. Taki był. Tyle że nie dla mnie”.

„Byłem brutalnym, zimnym i bezwzględnym mężczyzną. Ale nie byłem nim wobec niej. O nie. Wcale. Nawet pomimo faktu, że doprowadzała mnie do wrzenia jak nikt. Dosłownie. W sekundę potrafiła wyprowadzić mnie z równowagi. I coraz częściej traciłem przy niej opanowanie. Dziś byłem o włos od wybuchu. Igrała z ogniem. Znów mi pyskowała. Irytowała mnie. Wiedziałem, że będzie ze mną walczyła. Zdawałem sobie sprawę, że będzie się stawiała. Tyle że nie zamierzałem być bierny, nie tym razem. Nie zamierzałem iść na żadne ustępstwa – nigdy więcej jej na to nie pozwolę. Będzie musiała pogodzić się z obecną sytuacją. Będzie musiała mnie tolerować. Będzie musiała nauczyć się ze mną żyć".

W naszej opinii momentami do samej historii wkradało się nieco pewnego rodzaju chaosu. Uważamy, że fajnie było by kończyć w wyraźny sposób rozgrywającą się właśnie scenę gdyż tu bywało tak, że np. działo się coś pomiędzy bohaterami w jednym momencie a za chwilę już byli gdzie indziej i robili co innego co zwyczajnie pozostawiło niedosyt jak poprzednia scena pomiędzy nimi się skończyła i co było dalej!? 😃 Według nas też fajnym zabiegiem byłoby gdyby od początku książki były odrobinę wyraźniej zaznaczone koneksje pomiędzy wszystkimi występującymi tu bohaterami a także jakby nieco więcej zawrzeć w książce scen nawet krótkich związanych ze zbrodnią, która miała miejsce czy po prostu rzucić nieco więcej światła na osobę, która może być za to odpowiedzialna J to są jednak nasze indywidualne fanaberie i powinno się pamiętać, że każdy odbierze pewne rzeczy zupełnie inaczej 😉

Naszym zdaniem debiut jakim jest „Amo” z całą pewnością należy do tych udanych przy, których uda wam się spędzić miło popołudnie wciągając się w historię w której znajdziecie rozmaite tajemnice oraz intrygi nawet z domieszką niewielkiej ilości ognia, który jednak wg. Nas jest wystarczający aby poczuć „to coś” pomiędzy bohaterami. Lekki styl pisania Natalii będzie dodatkowym atutem pozwalającym na szybkie pochłonięcie w/w tytułu.

Dzień, w którym Klara została światkiem morderstwa własnych rodziców, wiele zmienił nie tylko w jej życiu, ale także w niej. Tego dnia miała zginąć i ona, stało się inaczej, jednak morderca obiecał, że po nią wróci. Dziewczyna tak do końca nikomu nie zdradziła, co się wtedy stało. Znalazła schronienie w domu wujka i cioci.

Minęły dwa lata, a Klara zamierza w końcu zacząć życie od nowa, wyprowadzić się na swoje, usamodzielnić się. Niestety życie po raz kolejny sobie z niej kpi, a plany zostają w strefie marzeń. Młoda kobieta jest w ogromnym niebezpieczeństwie, gra się rozpoczęła, a cel jest oczywisty. Klara nie ma nic do gadania, musi zamieszkać z Amo, mężczyzną, który kiedyś był bardzo dla niej ważnym przyjacielem, był jak brat, jednak pewne zdarzenia sprawiły, że wszystko się rozsypało. Jednak to najlepsze dla jej bezpieczeństwa, tylko tak Amo będzie mógł ją ochronić. Nie bierze tylko pod uwagę, że ona nie zamierza być grzeczna i się dostosować, a wręcz przeciwnie. Czy mężczyzna ją ochroni? Co takiego się stało, że przestali być ze sobą blisko? Jak potoczy się sprawa morderstwa rodziców Klary? Co połączy Klarę i Amo?

Książka jest debiutem autorki i moim zdaniem dość udanym, jednak nieidealnym. Fabuła mnie się podobała. Autorka sprawnie poprowadziła akcję, niejednokrotnie mnie zaskakując. To historia wywołująca emocje podczas czytania. Pełna gorących, namiętnych scen, a jednocześnie strachu, tajemnic, bólu.

Niestety znalazłam jeden na tyle dla mnie znaczący minus, że nie mogę o nim nie wspomnieć. Pisana jest z perspektywy zarówno Klary, jak i Amo, ogólnie lubię takie rozwiązania, uważam, że wiele wnoszą. Jednak tym razem miałam z tym problem, a to dlatego, że sceny się powtarzały i czytaliśmy o tym samym oczami Klary i Amo. Przez to książka mi się troszkę dłużyła, a przeczytanie tych ponad 400 stron trochę zajęło. Według mnie jest to jednak jeden większy minus i da się go „przeżyć”.

Główną bohaterką jest Klara. To młoda kobieta, która mocno przeżyła morderstwo rodziców, a o tym, co widziała, nie potrafi zapomnieć. Ma ogromną traumę, z jednej strony czuje lęk, z drugiej działa impulsywnie. Jest zamknięta w sobie, często wycofana, wręcz zagubiona, a jednocześnie potrafi pokazać pazurki. To bohaterka, którą musiałam dobrze poznać, aby zrozumieć i polubić.

Muszę jeszcze wspomnieć o Amo, mężczyźnie o niejednej twarzy. Z jednej strony władczy, nieznoszący sprzeciwu, z drugiej opiekuńczy.

„Amo” to według mnie całkiem udany debiut pani Natalii Haus. Osobiście z niecierpliwością czekam na kolejny tom, po cichu licząc, że będzie jeszcze lepszy niż ten.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

„Martwił się. Jak my wszyscy. Ta dziewczyna była ważna dla wszystkich, choć dla każdego na inny sposób”.

Główna bohaterka Klara jest tak głupia i bezmyślna, że to aż przykre. Udowadnia to na każdym możliwym kroku. Kto normalny wiedząc, że jest w niebezpieczeństwie- nie odpisuje na wiadomości, nie odbiera, chowa się i ucieka „ochronie”? A jest opisywane na każdym kroku jak to ona nie przeżywa, jak bardzo panicznie się boi. Litości. Między Amo a Klarą jest dziesięć lat różnicy, a ja odnosiłam momentami wrażenie, jakby było co najmniej 20. Nie mam zastrzeżeń do tego, jak została wykreowana postać mężczyzny. Czuły i delikatny, a zarazem zaborczy i władczy, wszystko fajnie tylko potencjał według mnie był gaszony, postać Klary go przyćmiła a szkoda. Chemia między bohaterami nie istnieje. Żadnych uczuć tutaj nie było. Książka na raz i niestety do zapomnienia. I TO SŁOWO „principessa” naprawdę ZA DUŻO. Momentami byłam tym tak zła, że odkładałam lekturę, bo ile można.

Jak robiłam sobie notatki na bieżąco, to zapisałam, że jestem w 1/4 a tutaj się nic nie dzieje! Szkoda, że nie wiedziałam, że będzie tak niemal do końca. 432 strony a ja odniosłam wrażenie, że czytam o niczym. Do tego mocno odczułam, że jest to „grubasek”, strasznie się wymęczyłam przy czytaniu. Dopiero ostatnie rozdziały coś tam uratowały, bo zaczęło się coś dziać. Ciągle kręcimy się w kółko. Myślę, że jest tu dużo niewykorzystanego potencjału. Gdyby dodać tutaj emocje, chemię, jakiś pomysł na te rozdziały, bo miałam wrażenie, że kręcimy się wokół wybuchu Amo i przeprosin Klary, i tak w kółko. Niestety nie zainteresowało mnie to na tyle, by czekać na kolejny tom, a szkoda.

Chyba miałam za duże oczekiwania względem tej książki, bo rozczarowała mnie okropnie. Może Wam bardziej ona przypadnie do gustu, bo mi niestety, ale nie.

@opowiem_ci_o_bookach

Czasem trafimy na takie książki,które dosłownie rzucają czytelnika na kolana i „Amo” do nich należy.

To książka jest doskonała pod każdym względem i do tego stopnia, że trudno znaleźć nawet najmniejszy minusik.

Natalia Haus przenosi nas do świata pełnego tajemnic, walki i drugich szans. To książka o sile, która pomaga przeżyć każdy dzień pomimo powracających demonów przeszłości.

Kreacja bohaterów przebija wszystko. Dawno nie spotkałam tak realnych bohaterów.

Amo jest pewny siebie ale ma w sobie dużo niewiadomych, jednak mogłabym poczuć się przy nim bezpiecznie. Natomiast Klara, to enigma. Maski, które zakładała spowodowały, że do samego końca nie widziałam, która jest prawdziwa.

„Amo” to książka, która oferuje czytelnikowi spójna akcję, tajemnice, które podsycają ciekawość czytelnika oraz całą gamę emocji. Pisząc o emocjach mam na myśli kompletny rollercoaster emocjonalny.

Uważam, że książka ze zdjęcia, to jeden z najlepszych debiutów. Wszystko pasowało do siebie jak idealne puzzle.

Z całego serca polecam!❤

To debiut, którym szczerze się zachwyciłam. Podbił moje serce dosłownie na każdej płaszczyźnie. To książka, którą dosłownie musicie przeczytać!💖

Dla mnie była to książka o walce. Walce bohaterów z tak różnymi elementami ich własnych żyć. Z jednej strony mamy Klarę. Ona zmaga się z traumą. Straciła rodziców, a teraz sama staje się celem. Kocham perfekcjonizm z jakim Autorka podeszła do tego tematu. Dlatego jeśli liczycie, że nasza bohaterka wyjdzie ze swojej traumy po tym jak zobaczy przystojnego mężczyznę, to się rozczarujecie. To zdecydowanie nie ten typ książki. Tutaj razem z Klarą będziemy przechodzić przez cały proces radzenia sobie ze stratą, której doświadczyła, a który tak jak i w prawdziwym życiu wymaga czasu.

Z drugiej strony mamy Amo, który walczy o uczucie. Jego emocje są napisane w tak piękny i ujmujący sposób, że uwierzcie mi, trudno się nie zakochać. Inną ciężką dla niego przeprawą jest potrzeba ochrony, ale również utrzymania tajemnic.

To moi kochani nie jest książka, która będzie powielać schematy, do których w ostatnim czasie przyzwyczaiły nas rynek wydawniczy. To umiejętnie napisana historia, która połączyła że sobą tak wiele różnych, czasem skrajnych elementów. Dostaniemy tu równocześnie lekką historię o uczuciach, ale także bardziej wymagający i rozbudowany element jakim jest opis psychologiczny bohaterów.

Szczerze? Ja tu zdecydowanie mogłabym się o wiele bardziej produkować. Postarać się ująć w piękne słowa to, jak bardzo ta książka trafiła do mojego czytelniczego serca. Ale wiecie co? Wolałabym, żebyście ten czas przeznaczyli jednak na przeczytanie tej książki. Bo jest tego tysiąc razy bardziej warta niż czytanie mojej opinii. 💖

Mam nadzieję, że zaufacie mi, sięgnięcie po nią, a później zakochacie się w tym debiucie tak samo jak ja. I będziecie czekać na kolejne książki Natalii. I na kolejnych cudownych męskich bohaterów, którzy jak nic staną się książkowymi mężami nie jednej czytelniczki.💖

Miażdżąca duszę sytuacja w której znalazła się Klara nie tylko staje się jej bolesnym koszmarem z przeszłości, ale również ciągnącym się piekłem w teraźniejszości. W końcu była świadkiem morderstwa rodziców. Przed oczami ma obrazy, które będą ją nawiedzać do końca życia, a głos niebezpiecznego mężczyzny w kominiarce dręczyć i niepokoić. Wiedziała, że jej pozorna bańska szczęścia nie jest wieczna, ale nauczyła się idealnie maskować wszystkie emocje, żeby dla osób postronnych wyglądała na zwykłą dziewczynę z przyziemnymi problemami. Nie pragnęła więcej niż niezależności i spokoju i właśnie zostało jej to teraz odebrane. Niebezpieczeństwo wróciło, a marzenia o własnym kącie prysły niczym bańka mydlana w chwili, kiedy Amo oznajmia jej, że musi z nią zamieszkać. Tylko tak może ją ochronić. I prawdopodobnie byłoby to dużo łatwiejsze gdyby nie uczucia, jakimi kiedyś darzyła mężczyznę. Wzajemne zdenerwowanie okolicznościami połączone z strachem i głęboko zakorzenionymi pragnieniami mogą być początkiem pojednania lub przepisem na kolejną katastrofę. Jak to się skończy?

Klara jest postacią silną i kruchą jednocześnie.

Absolutnie odizolowała się od rówieśników skupiając na edukacji i wewnętrznej pracy nas sobą, grze pozorów. Uwielbiałam tę dziewczynę na każdym kroku i wspierałam przy podjętych decyzjach. Nie owijała w bawełnę, zawsze chciała konkretów. Z sercem na dłoni wszystko z nią przeżywałam. Dawno żadna historia aż tak mnie nie poruszyła. Czy dziewczyna znajdzie w końcu upragniony spokój? Czy nadal będzie musiała uciekać i się chować?

A tytułowy AMO? Hmmm... POMIDOR! Złap za książkę, poznaj tego faceta i... spróbuj się nie zakochać zarówno w tej jego przerażającej i władczej wersji jak i.. PO PROSTU PRZECZYTAJ! 

A razem stworzyli piekielną mieszankę wybuchową! Dosłownie. 

#amo to burzliwa, miejscami brutalna historia młodej dziewczyny z poranioną duszą, która ma wokół siebie mnóstwo życzliwych ludzi. Która pozornie złamana ma w sobie siłę do walki o siebie. O żalu do świata za jego niesprawiedliwość i wrzucenie do niego tak ogromnej ilości bólu i rozpaczy, życiu w poczuciu winy, wielu tajemnicach i niewypowiedzianych słowach, które nam ciążą. To powieść o prawdziwych przyjaciołach, którzy zawsze są gotowi, by nam pomóc. Cudownym elementem były znajomości zawarte w dzieciństwie, przeniesione do chwili obecnej i ukazania ich zależności w relacjach w dorosłym życiu. O głębokich i trudnych uczuciach z którymi przyjdzie się zmierzyć. O podjętych decyzjach i ich konsekwencjach. O zaufaniu na które nie każdy może sobie pozwolić i bezradności i strachu, który przejmuje władzę nad ciałem i duszą. O szczerości, poczuciu bezpieczeństwa i palącym wręcz pragnieniem ukochanej osoby. I oczywiście o nadziei, która gdzieś tam w środku kiełkuje i chce się wydostać.

To niesamowite jak Autorka sprawiła, że poczułam się częścią tej historii. Przeżywałam każde wydarzenie, dotyk czy emocje i piekielnie mi się to podobało. Zdaję sobie sprawę jak ciężko jest wykreować TAKICH bohaterów powieści, ale odniosłam wrażenie, że Pani Natalia Haus świetnie się przy tym bawi. I wiem, że głównym czynnikiem jaki tu dodała było serce: zarówno to, które szaleńczo biło na każdej stronie, te, które włożyła w tę prace jak i te moje wariacko bojące się o losy bohaterów podczas czytania. 

#piekielniepolecam gratuluję i oczywiście czekam na więcej, bo gwarantuje, że jest na co. Cieszę się, że otrzymałam książkę pisaną o rzeczach ważnych i takich, które mają znaczenie w naszym życiu i szczerze mogę ją polecić. Myślę, że długo o niej nie zapomnę.