Alicja w Krainie Czarów. Klasyka literatury światowej

Znałam historię Alicji, ale nie jej oryginalną książkową wersję, więc jak cudownie było ją poznać właśnie w takiej interpretacji. Na początku mogłam przeczytać trzy prace naukowe, które wprowadziły mnie do jej świata, który umówmy się łatwy nie jest, a dzięki ludziom, którzy poświęcili na jego interpretację sporą ilość swojego czasu, mogłam od razu zobaczyć to co widać dopiero pod spodem.

Myślę, że nie tylko ja spotkałam się z książkami, które na okładce miały informacje, że są ilustrowane, a w środku tych obrazów było bardzo mało, więc miło mi napisać, że ta wersja ilustrowana przez Salvadora Dalego jest ich pełna w stosunku do ilości stron powieści. Nie mam dużego doświadczenia z surrealizmem, ale jedno wiem na pewno, że w wykonaniu Dalego działa na mnie hipnotyzująco i każdej ilustracji starałam się poświęcić dłuższą chwilę, by jak najlepiej dojrzeć detale i obok tego co było proste do zobaczenia przez uprzednie poznanie treści książki, to cieszę się, że z tego co było już trudniejsze do uchwycenia nikt nie będzie mnie egzaminował 😂 i mogłam czerpać przyjemność z samego obcowania ze sztuką.

Nie mam porównania co do poprzednich tłumaczeń tej książki więc zaufam osobom, które piszą, że przekład Pauliny Braiter jest bardzo dobry, a sama od siebie mogę dodać, że czytało się go świetnie. Co do samej postaci Alicji nie mogę napisać, by była do końca moją ulubienicą, bo jej charakter momentami nie do końca mi odpowiada, chociaż jak się nad tym zastanowić to może ta lekka buta jest potrzebna, by dać sobie radę w Krainie Czarów. Ta opowieść należy do tych, które bardzo pobudzają wyobraźnię, a moją ulubioną sceną stała się ta z Ala-Żółwiem, gdy śpiewa piosenkę o pysznej zupie żółwiowej. 😅

Też warto zaznaczyć, że dbałości o całe wykonanie dotyczy również tytułu i wydawca zadbał o to, by nawet umieść bardziej poprawne tłumaczenie na awersie obwoluty, więc to od czytelnika zależy jaki tytuł chce widzieć na swojej półce: „Alicję w Krainie Czarów” czy „Alicję w Krainie Cudów”. ✨

Moja ocena w przypadku tego tytułu nie będzie tylko związana z treścią książki, ale i też z jego wydaniem.

Każdy z nas zna Alicję w Krainie Czarów z różnych wersji. Dzisiaj przedstawiam Wam oryginalną historię, która różni się od pozostałych, które widzieliśmy na ekranach, bądź w książkach. Historia przeznaczona jest dla dzieci, choć powiem szczerze, że ja uważam, że wiele kwestii z tej książki będzie zbyt trudnych do zrozumienia dla dzieci. Myślę, że ta oryginalna wersja powinna być kierowana do dzieci starszych, które będą mogły wyłapać pewne przesłanie i nie zrażą się absurdem i chaosem tej historii.

Dla mnie ta wersja była czymś nowym, gdyż ja Alicję znam z bajek disneyowskich, a tam została przedstawiona inaczej i właśnie pod kątem dzieci. Ta jest wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju. Klasyka, którą każdy powinien przeczytać. Jako dorośli inaczej spojrzymy na tę historię.

Do tego te piękne ilustracje, które przykuwają wzrok. Jak najbardziej jestem za czytaniem tej oryginalnej wersji i wyłapaniem różnic, ale w odpowiednim wieku.

Ta pozycja ukazała się nakładem Wydawnictwa Skrzat, któremu pięknie dziękuję za egzemplarz.

Autor: Lewis Carroll

Tytuł: Alicja w Krainie Czarów

Wydawnictwo: MG

„Alicja w Krainie Czarów” jest utworem szczególnym. Nie przedstawia świata takim, jakim go widzimy na co dzień, lecz ukazuje go we śnie bohaterki, a snem, jak dobrze wiecie, rządzą odmienne prawa. Toteż w książce znane fragmenty rzeczywistości układają się w całkiem nowe, często nonsensowne całości, a postaci prawdziwe, przemieszane z fantastycznymi, wyglądają i zachowują się inaczej niż w życiu.

I jeszcze jedna uwaga: „Alicja w Krainie Czarów” należy do tych książek, do których warto wracać. Raz odczytacie ją jako dziwną baśń, pełną niezwykłych, zaskakujących wydarzeń, ale przy kolejnej lekturze ukaże się wam wiele nowych treści.

Miałam wielką chęć do przeczytania jej, że nie mogłam wytrzymać. Kiedy ją dostałam od razu chciałam usiąść do niej. Od pierwszej strony po prostu przepadłam. Nie chciałam odkładać jej nawet na moment, ponieważ bardzo się

w nią wczułam. Jestem pod wrażeniem tej pozycji. Uwielbiam ją po prostu! Będę do niej wracać, ponieważ jest to pozycja, która do mnie trafiła i to wręcz idealnie. Kilka elementów przyrównywałam do filmu. Czy było warto? Uważam, że nie, bo w książce jest mniej opisanych losów bohaterki. Większość z nas może być zawiedziona

tym, podobnie jak ja byłam. Myślałam, że dostanę czegoś więcej. Mimo wszystko bardzo się cieszę, że ją przeczytałam. Dajcie znać co o niej sądzicie? Ocena 7/10

"Alicja w Krainie Czarów" Lewis Carroll

W pełni upalnego lata Alicja i jej siostra relaksują się na łonie natury. Gdy dziewczynkę zaczyna dopadać znużenie, szuka sobie zajęcia, jednak na próżno. Błogą ciszę przerywa królik, ale niezwyczajny, bo w kamizelce i z zegarkiem. Alicja decyduje się podążyć jego tropem.

"Alicja w Krainie Czarów" to baśń zaliczana już do klasyków literatury dziecięcej. Ostatnimi czasy motyw tejże opowieści powrócił do łask twórców, którzy masowo konstruują kolejne retellingi znanej na całym świecie historii. I nic w tym dziwnego, bo utwór Carrolla charakteryzuje się swoją ponadczasowością, uniwersalnością oraz nieśmiertelnością. Przez wszystkie te lata "Alicja w Krainie Czarów" stała się książką-monumentem, stanowi ona swego rodzaju pomnik literacki zbudowany z najtrwalszego tworzywa, a który cieszy się popularnością od lat i przez następne lata na pewno będzie utrzymywać się w listach najpoczytniejszych pozycji. Bo kto nie kocha Alicji? Nie znam takiej osoby. A ten, kto nie przyswoił jeszcze oryginału, bo zna jedynie wersję filmową — niech koniecznie nadrabia zaległości.

Już od pierwszych stron lektury odczuwalne jest to, że autor dał się ponieść swojej wyobraźni, wybujałej fantazji, której w żaden sposób nie ograniczał. Powiastka, jaka wyszła spod jego pióra, jest niezwykle pobudzająca dla dziecięcej, niesamowicie rozbudowanej, niczym niezmąconej wyobraźni, czekającej tylko na okazję, by się uaktywnić.

Lewis Carroll utkał opowieść niecodzienną, odrealnioną, finezyjną i fantastyczną. W świecie, do którego przenosi się Alicja, nie obowiązują żadne prawa logiki, nie ma żadnych hamulców. Jest to miejsce, gdzie wszystko może się wydarzyć, gdzie można spotkać każdą możliwą postać.

W warsztacie literackim autora mocno wyczuwalna jest prostota, dokładnie taka, jaką cechują się marzenia i fantazje dzieci, bajkowość, cudowna magia, jak i również groteska oraz kicz. "Alicja w Krainie Czarów" jest nieoczywistą, ledwo namacalną karykaturą świata dorosłych, epoki XIX wieku. Jest to pozycja pełna metafor, nawiązań, alegorii, jednak nie są one przekazane czytelnikowi ot tak, wprost, by je odnaleźć, Carroll wymaga od czytelnika większej uwagi, umiejętności łączenia zdarzeń w równomierny ciąg przyczynowo-skutkowy. Jednak symbolika danych postaci i wydarzeń w żaden sposób nie wpływa na poziom trudności odbioru owej baśni. Bez ich znajomości czytelnik ma ogromne szanse na dobrą, miłą zabawę.

"Alicja w Krainie Czarów" jest sztandarowym utworem jeśli chodzi o tworzenie światów fantastycznych, odległych, a zarazem tak bliskich nam. We współczesnej prozie znajdziemy mnogość nawiązań do tejże niedługiej, ale jak treściwej i wybornej historii. To uczta literacka zarówno dla małych, jak i dla dużych.

Oczywiście nie sposób przegapić to jakże piękne wydanie, które na dokładkę okraszone jest pięknymi ilustracjami, z czego na niektóre z nich nałożony został kolor.

⭐7,5/10

Za egzemplarz książki dziękuję wydawnictwu MG.

Pamiętam, że będąc jeszcze dzieckiem książka ta wzbudzała we mnie mnóstwo sprzecznych emocji. Od momentu kiedy Alicja podążając za królikiem dostała się do nory, spotykały ją same wręcz niedorzeczne przygody… I o ile w dzieciństwie rozumiałam z nich dużo, dużo mniej, tak czytając książkę teraz zauważyłam całkowity brak logiki. Metafora goni metaforę, absurd goni absurd, a na końcu zaczęłam zastanawiać się czy to, rzeczywiście fantazja była intrygantem fabuły… Odnoszę wrażenie, że to prawdziwa zabawa słowami w której autor przykazał nam poszukiwanie drugiego dna. I zdecydowanie trudno je odnaleźć czytając książkę pierwszy raz. Nie ukrywam, że autor wykazał się ogromną kreatywnością, a mnogość pomysłów, szczególnie tych biegnących w kierunku poszukiwania odpowiedzi na pytania na które trudno znaleźć odpowiedź - osiągnął punkt zenitu.

Ale jako, że to klasyka literatury nie mogło jej zabraknąć na mojej półce. Myślę, że książka zdecydowanie lepiej sprawdzi się jako przerywnik trudniejszej literatury dla dorosłych, szczególnie tych miłujących matematykę, logikę, magię i chyba nawet okultyzm.

Chyba nie ma osoby, która na tytuł: "Alicja w krainie czarów" nie zareagowałaby optymistycznie i z sentymentem. Bo kto nie lubi tej niezwykłej historii o dziewczynce, która wpada do króliczej nory, po czym spotyka ją seria niespodziewanych i co najmniej dziwnych przygód? To opowieść dla każdego, bo każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Jedni dostrzegą książkę o perypetiach dziewczynki podążającej za białym królikiem, inni będą doszukiwać się w niej metafor. Bez względu na interpretację, "Alicja w krainie czarów" jest wyjątkową książką, nie ma co do tego wątpliwości.

Najnowsze wydanie Alicji, no właśnie, w krainie czarów, czy może idąc za dosłownym tłumaczeniem, cudów? Twórcy tego wydania dają odbiorcy możliwość wyboru według siebie właściwej wersji (uwaga! magiczna obwoluta) - wzbogacone zostało o przepiękne, abstrakcyjne, oniryczne, barwne, wielowymiarowe ilustracje autorstwa Salvadora Dalego.

Obecność na kartach tej opowieści surrealistycznych dzieł jednego z najbardziej intrygujących malarzy XX-wieku, części wprowadzającej autorstwa profesora i literaturoznawcy, Tadeusza Sławka, który zgłębia tę metaforyczną stronę tekstu Lewisa Carrolla, analiz Marka Bursteina, który rozprawia o zależnościach twórczości Carrolla i Dalego oraz wspomnienia profesora Thomasa Banchoffa udowadniającego, że twórczość malarza miała wiele wspólnego z fizyką i matematyką, sprawiają, że ów wydanie skierowane jest bardziej do dorosłego czytelnika. Do tego przekład Pauliny Braiter jest wisienką na cudownym literackim torcie.

Jestem zachwycona tym wydaniem oraz taką głęboką analizą wielu aspektów związanych z samym tekstem, oraz stworzonych specjalnie do niego, ilustracjami.

Idealny prezent nie ist...zaraz, zaraz — oczywiście, że istnieje i może nim być "Alicja w krainie czarów" wydawnictwa Materia. Każdy, kto kocha książki i sztukę, będzie skakał z radości po znalezieniu takiego prezentu pod choinką. Serio, jeżeli to jest pierwsza książka, którą wypuściło Wydawnictwo, to nawet nie mieści mi się w głowie, co będzie dalej!

Czytając książki nasza wyobraźnia działa, a jakby tak jej jeszcze pomóc i dodać do tego ilustracje? Wtedy mogą zadziać się jeszcze większe czary!

wydawnictwomateria oddaje w ręce czytelnika powieść wzbogaconą o ilustracje samego Salvadora Dali. To podróż do świata surrealizmu i barw, pełnego absurdu. Przed wędrówką dziewczyny, która wpadła do króliczej nory warto zapoznać się z wprowadzeniem do wydania polskiego literaturoznawcy profesora Tadeusza Sławka, tekstem analizującym związki Dalego z Carrollem i spojrzeniem na matematyczne wątki, które towarzyszą Dalemu w jego dziełach. To również nowy przekład Pauliny Braiter. Brzmi fascynująco prawda? 😉

Dali na każdej swojej ilustracji przedstawia Alicję ze skakanką w ręku, ale dlaczego? Jest w tym dużo głębi to pewne, ale musisz sama sprawdzić, co artysta miał na myśli…

To książka, której nie można przeczytam i odłożyć w kąt. To książka, która przyciąga swoją historią i obrazami. Wracam do niej ostatnio codziennie, przeglądam, wertuję, poszukuje nowych znaczeń, symboli, alegorii. Przecież wyobraźnia nie ma granic. Jest w tym dużo szaleństwa, które ekscytuje i pozwala poczuć się znowu jak dziecko.

Oryginalny tytuł to Alice in Wonderland, a wonder oznacza w języku angielskim cud, więc czy nasza Alicja przypadkiem nie znalazła się w Krainie Cudów? Wydawnictwo daje Ci możliwość opatrzenia tej historii takim właśnie tytułem „Alicja w Krainie Cudów”, bo na rewersie obwoluty znajdziesz właśnie tę wersję.

Wyrusz w niezwykłą podróż pełną czarów, magii, cudów, podróż między jawą a snem, podróż, o której będziesz śnić…

Fabuły tej powieści chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Młoda dziewczyna za sprawą dziwnego królika trafia do magicznego świata. Historia zdecydowanie ponadczasowa i za każdym razem można znaleźć w tej coś innego. Wyjątkowa, niepowtarzalna i magiczna.

Moja miłość do Alicji narodziła się w momencie, gdy obejrzałam film Tima Burtona i wtedy przepadłam! Od tego czasu mam na jej punkcie bzika i dlatego nie mogłam przejść wobec tej książki obojętnie, wiadomo! To wydanie przyciąga uwagę i w mojej opinii to chyba najpiękniejsze polskie wydanie tej historii, jakie obecnie mamy.

Jeżeli chodzi o treść to mogę się odrobinę o tym wypowiedzieć, bo Alicję czytałam w wersji oryginalnej, i w jakimś z pierwszych polskich tłumaczeń. Tutaj zaszły delikatne zmiany, które sprawiły, że czyta się to jeszcze sprawniej i (nie wiem czy takie słowo istnieje) uładniły treść. To są delikatne zmiany, a jednak dla osoby, która zna inne wersje, zrobiły różnice.

Co do wydania to warto je obejrzeć w jakieś księgarni, bo jest boskie! Twarda, wypukła okładka, która przyciąga zdecydowanie wzrok. Dodatkowo w środku mamy całe mnóstwo ilustracji i co ciekawe, są w wersji czarno-białej, ale też i kolorowej. To dodaje jeszcze większego klimatu i uroku całej historii.

Może jako wielka fanka Alicji, która ma do niej ogromny sentyment, mogę nie być obiektywna. Jednak na ten tytuł, a zwłaszcza w tym wydaniu warto zwrócić uwagę. Mimo że jest to klasyka, czyta się ją naprawdę przyjemnie i szybko. Jest duża czcionka przez co, tak szybko nie męczy nas czytania i na nowo możemy przeżyć przygodny Alicji, szalonego królika i kapelusznika. Ja po tej lekturze mam ogromną ochotę jeszcze raz obejrzeć film, do którego uwielbiam wracać (wcale nie dlatego, że gra tam Johnny Depp). Także mam ogromną nadzieję, że nie przejdziecie koło niej obojętnie i zaopatrzycie się w to przepiękne wydanie. Wydawnictwo MG robi świetną robotę, jeśli chodzi o okładki i warto to docenic!

"Alicję w Krainie Czarów" kocham miłością wielką i niepodważalną. Nie jest to jednak uczucie, które narodziło się od razu. Jeszcze kilka lat temu uważałam, że to jedna z najbardziej absurdalnych powieści jakie dedykuje się dzieciom i nie widziałam w niej nic specjalnego. Moje nastawienie zmieniło się zupełnie pod wpływem filmowej adaptacji Tima Burtona, który pokazał mi ten świat z zupełnie innej strony. Wróciłam wówczas do powieści, która wpłynęła na mnie zupełnie inaczej niż za pierwszym razem i dziś nie wyobrażam sobie, żebym chociaż raz w roku nie odświeżyła sobie lektury.

Sami wiecie jak wyglądają przygody młodej Alicji, więc nie będę zagłębiać się w opis fabuły. To piękna, ponadczasowa, igrająca sobie z wyobraźnią czytelnika historia, która ma wiele ukrytych znaczeń. Cenię ją sobie za odwagę w przekazywaniu wartości, za nawiązywanie do konkretnych celów, z głębię samego przekazu oraz za samą magię, która kryje się tam na każdym kroku.

Nowa, odświeżona wersja "Alicji w Krainie Czarów" od Wydawnictwa MG przyciąga ku sobie wzrok czytelnika, ponieważ okładka prezentuje się iście wspaniale. Struktura aż kusi, by trzymać ją w dłoniach a piękne ilustracje uzupełniające fabułę w wyjątkowy klimat. Przyznaję, że to chyba najpiękniejsze wydanie jakie do tej pory widziałam, ponieważ jednoczy - podobnie jak sama historia - czytelników w każdym wieku i wręcz kusi, by rodzicie czytali ją wraz ze swoimi pociechami.

Można rozpływać się w zachwycie nad urokiem książki Lewisa Carrolla, ale prawda jest taka, że doceni ją każdy w swoim czasie. Wiem to z własnego doświadczenia. To książka piękna i ponadczasowa, wartościowa, ponieważ ujmująca świat z nowej, nieznanej perspektywy, ale przede wszystkim magiczna, bajkowa, wyśniona i odrealniona w sposób zaskakująco blisko połączony z jawą. Pamiętajcie, że to opowieść, która wpłynie na Was inaczej za każdym razem, gdy sięgnięcie po lekturę i chyba to jest jej kwintesencją.

[Adres usunięty]

„Alicja w Krainie Czarów” to ponadczasowa, baśniowa opowieść, której treści raczej nie muszę nikomu przybliżać. Z pewnością jest to historia nietuzinkowa, napisana dość specyficznym językiem, pełnym neologizmów i zwrotów, które możemy interpretować na różne sposoby.

Historia ta została napisana przez Lewisa Carrolla, wykładowcę matematyki w Oxfordzie w 1862 roku. Co ciekawe, żadna poważna publikacja matematyczna nie zyskała tak ogromnego rozgłosu jak historia Alicji, która powstała w pewne słoneczne, lipcowe popołudnie. Autor chcąc zabawić trójkę małych dziewczynek podczas przejażdżki łódką, opowiedział im historię o dziewczynce, która podążając za Białym Królikiem trafia do magicznej krainy…

Przyznam szczerze, że jest to jedna z mniej lubianych przeze mnie bajek. Gdy byłam młodsza nie potrafiłam doczytać jej do końca, bowiem w moim odczuciu była ona zbyt trudna i dziwna. Tłumaczenie Antoniego Marianowicza bardzo przypadło mi do gustu, dzięki czemu połknęłam tę historię w ciągu jednego wieczora.

Jak zawsze jestem pod wrażeniem pięknego wydania tej historii. Co ciekawe, w środku znajdziemy liczne ilustracje, ale nie tylko czarno-białe (do jakich przyzwyczaiło nas wydawnictwo MG), ale również i kolorowe.

Historię tę można odkrywać na dwa sposoby: można próbować analizować i interpretować poszczególne fragmenty i znaleźć w nich odwołanie do dzisiejszej rzeczywistości, ale można również dać się wciągnąć w ten wir fantastyki i choć na chwilę oderwać się od szarej, nudnej rzeczywistości.

Dla mnie, „Alicja w Krainie Czarów” jest zbyt trudną opowieścią dla dzieci, ale myślę, że młodzież i starsi czytelnicy odnajdą w niej coś dla siebie.

Moja ocena: 6/10

Z dzisiejszego punktu widzenia książka psychodeliczna i "od czapy" jednak w jakiś dziwny, magnetyczny sposób przymuszająca, aby się w nią zagłębić. Alicja w krainie czarów Lewisa Carolla to literacka zagwozdka, epatując niezwykłymi postaciami i zdarzeniami rodem z dziwacznej, sennej maligny. Zastanawiam się jak książka musiała dziwić w czasach współczesnych autorowi, skoro i teraz wywołuje konsternację. Ja ją lubię, a z postaci w niej występujących, kot z Cheshire jest moją ulubioną. Oczami wyobraźni widzę pokój pełen dymu, wodną fajkę, kilu dziwnych kolesi siedzących na pufach oraz leżącą na tureckiej poduszce Alicję, najlepiej z krainy czarów. A poważnie, zaliczcie tą książeczkę, naprawdę warto.

Poddając refleksji literacką magię „Alicji w Krainie Czarów”, trudno nie zatrzymać się nad osobą jej twórcy, Charlesa Lutwidge’a Dodgsona, znanego światu literatury jako Lewis Carroll. Był on nie tylko matematykiem, logikiem i fotografem, lecz także architektem jednego z najbardziej surrealistycznych światów, jakie kiedykolwiek zrodziła wyobraźnia. Powstaje pytanie: czy artystyczna wizja tej książki mogła być wspierana przez środki odurzające, które w Wiktoriańskiej Anglii były dostępne od ręki?

Absurdalny świat Alicji rzeczywiście kusi, by szukać w nim śladów halucynogennych uniesień. Jednak lingwistyczne i matematyczne podteksty tej opowieści zdają się obalać takie teorie. Carroll, miłośnik logiki i paradoksów, umiejętnie splatał rozważania matematyczne z literacką fantazją. Jego mistrzowskie gry językowe i przewrotność narracji wskazują na wyraźną harmonię między intuicją artystyczną a intelektem. To właśnie ta dwubiegunowość: naukowa precyzja i literacki chaos, była fundamentem jego twórczości. Dodgson skrupulatnie oddzielał swoje życie akademickie od literackiego – podpisując się jako Lewis Carroll, pozostawiał naukę w tle, otwierając się na zupełnie inne przestrzenie wyobraźni.

Pierwsze polskie wydanie „Alicji w Krainie Czarów” z 1910 roku samo w sobie jest zagadką godną bohaterki książki. Na okładce widnieje tytuł „Przygody Alinki w Krainie Czarów,”, podczas gdy strona tytułowa oddaje ducha wersji angielskiej: „Przygody Alinki w Krainie Cudów,”. Taki dysonans nomenklatury zaprasza do spekulacji: czy był to błąd wydawniczy, czy celowy zabieg, mający podkreślić wieloznaczność dzieła? Osobą odpowiedzialną za to wydanie była nieznana nikomu Adela S. Jej wkład w przeniesienie tej literackiej fantasmagorii na język polski pozostaje nieoceniony, choć jej postać ginie w mrokach historii. Kim była? Dlaczego podjęła się tego wyzwania? Tego możemy się jedynie domyślać, gdyż brak jest obszerniejszych świadectw na temat jej życia czy twórczości.

Za to CUDEM można nazwać niezwykłą współpracę, która połączyła „Alicję” z surrealistycznym geniuszem – Salvadorem Dalí. W latach 60. XX wieku, pod wpływem pomysłu jednego z wydawców z Random House, doszło do stworzenia ilustrowanej wersji książki. Dalí, który swoją twórczością przesuwał granice wyobraźni, wydawał się idealnym partnerem dla tego tytułu. W jego interpretacji „Alicja” nabiera zupełnie nowego wymiaru, balansując między oniryczną poetyką a wizualnym absurdem. Trudno jednak nie zastanowić się, czy wybór malarza znanego z niepokojących wizji był trafny w kontekście literatury dedykowanej dzieciom. Być może to właśnie ten kontrast sprawił, że książka zyskała na wielowymiarowości i stała się prawdziwą sztuką nie tylko dla najmłodszych, lecz także dla dorosłych.

Podsumowując, „Alicja w Krainie Czarów” to dzieło, które wciąż fascynuje i prowokuje do nowych odczytań. Nowego tłumaczenia dokonała Paulina Braiter a Wydawnictwo Nowa Baśń zdecydowało przywołać absolutnie hipnotyzujące dzieła hiszpańskiego Czarodzieja Surrealizmu. Efekt? Zachwycający a książkę wato kupić nawet w cenie okładkowej, to będzie inwestycja w sztukę, a Dali zyskuje z każdym dniem. I ten zabieg z podwójną okładką — wyborny. To książka, która nieustannie odżywa w nowych kontekstach, pozostając jednym z najważniejszych dzieł literatury światowej.

IG @angelkubrick

🐰Kto z Was lubi Alicję w Krainie Czarów? Ja przyznam szczerze, że średnio za nią przepadałam w dzieciństwie, a nawet nie pamiętam za bardzo czy obejrzałam ją więcej niż raz🧐 jednakże zaległości zostały już nadrobione i mogę stwierdzić, ze bajka bardzo mi się podoba! Tylko, że czytałam/oglądałam różne jej wersje, a najbardziej w pamięć wryła mi się Alicja z wydawnictwa Vesper - ona jednak zmieniła moje patrzenie na królika i Alicje 😂 i ciężko mi na nowo czerpać radość z klasycznej bajki Disneya 😂

🐰"Alicja w Krainie Czarów" to historia dziewczynki, która pewnego popołudnia spotyka białego królika i widząc, że ten bardzo się spieszy, postanawia zobaczyć dokąd zmierza. Gdy ten wskakuje do ciemnej nory, pech chce, że ziemia pod Alicją naraz się osuwa i dziewczynka wpada do dziury. I tam przeżywa naprawdę ciekawe, a jednocześnie dziwne przygody... Czy to picie popołudniowej herbatki, czy spotkanie latającego kota - wszystko nieprawdopodobne, ale też intrygujące...

🐰 Kolejny piękny klasyk, w przepięknym wydaniu! Tym razem niebieska okładka ze złotymi akcentami, która dosłownie mnie urzekła 😍 Oprócz samej historii Alicji, na końcu książki mamy dodatkowo informacje o twórcach, grafikach i osobach, pracujących przy tworzeniu tego klasyka. Piękne ilustracje, szkice koncepcyjne, czy już kolorowe obrazki - wszystko to jest znakomitym smaczkiem, dla osób lubiących poznawać daną historię od podstaw! A oryginalna szata graficzna, nie pozwala przejść obok tej książki obojętnie!

🐰 Kolejna pozycja w serii "Animowana klasyka", którą warto mieć w swoich książkowych zbiorach, tym bardziej jeśli tak jak ja, jesteście fanami książek Disneya!

Nie pamiętam, abym kiedykolwiek czytała „Alicję w Krainie Czarów”. Być może kiedyś była mi czytana ta historia w dzieciństwie, ale tego nie pamiętam. Do tej pory znałam tylko ekranizację i to dzięki niej wiedziałam o co chodzi w tej historii. Już od jakiegoś czasu planowałam zajrzeć do książkowego pierwowzoru. Nawet zaczęłam czytać w oryginale, ale nie szło mi to zbyt dobrze i porzuciłam lekturę. W końcu w moje ręce wpadło nowe wydane „Alicji w Krainie Czarów” i to ono przyczyniło się do tego, że zapoznałam się z jej zawartością.

Do czytania książki „Alicja w Krainie Czarów” podeszłam z wielkim podekscytowaniem. W końcu miałam poznać książkowy oryginał. Historię od samego początku do końca czytało mi się bardzo dobrze i szybko. Nie jest to zbyt długa opowieść, a do tego szybko mnie wciągnęła. Polubiłam wyłapywać różnice między książką, a historią znaną mi z ekranizacji. Do tego wydanie wydane przez Wydawnictwo MG ma przepiękne ilustracje, których nie da się ominąć. Z chęcią się im przyglądałam i porównywałam z tekstem.

„Alicja w Krainie Czarów” to piękna, ponadczasowa opowieść, która wciągnie czytelnika w każdym wieku. Jestem pewna, że to było moje pierwsze spotkanie z tą książką, ale nie ostatnie. Gdyż już zaraz po zakończeniu czytania miałam ochotę rozpocząć ją od nowa. Mam nadzieję, że wydawnictwo zdecyduje się także na wydanie drugiej części i obie będą cieszyć moje oko na półce oraz w końcu zapoznam się z całą historią Alicji napisaną przez Carrolla.

"Alicja w Krainie Czarów" według mnie jest pozycją, którą powinni przeczytać zarówno młodzi jaki i starsi czytelnicy. Zaskoczył mnie fakt, że w tej książce nic nie jest oczywiste i pojawia się mnóstwo absurdów, które nadają tej powieści nutkę niepowtarzalności. Główna bohaterka Alicja, która jest lekko nierozgarnięta, głupiutka, a nawet chwilami bardzo naiwna, sprawia, że podczas czytania na twarzy czytelnika pojawia się lekki uśmiech. Według mnie większość jej przygód była bardzo zabawna. Mimo że zaliczam się już raczej do starszej grupy odbiorców tej książki, wywarła na mnie bardzo pozytywne odczucia i spowodowała, że po raz kolejny poczułem się jak dziecko przenosząc się do niezwykłego, magicznego świata.

"Alicja w Krainie Czarów" jest absolutnym klasykiem czytelniczym dla dzieci, lecz również znajdą się starsi fani tego utworu. Świat opisany przez Lewis'a Caroll'a jest pięknym przykładem przeniesienia bajkowej krainy z myśli na papier. Ilekroć wracam do tej książki, przypominam sobie o bogatych wytworach wyobraźni autora, czy też różniących się od siebie bohaterach. Wydawnictwo MG postarało się nad najpiękniejszym wydaniem tej książki, jakie moje oczy miały okazję zobaczyć - zaczynając od minimalistycznej, lecz zachęcającej okładki, aż do pięknych ilustracji, które wizualizują nam rozdziały.