Alibi na kłamstwo

Gdy prawda kosztuje zbyt wiele – „Alibi na kłamstwo” Arlety Tylewicz

Kiedy jesteśmy młodzi, łatwo wierzymy, że życie to prosta droga, na której czekają nas tylko poukładane marzenia, stała praca i związki mające trwać zawsze. Konstruujemy tę rzeczywistość z dużą starannością i ufnością, wierząc głęboko, że nic nie jest w stanie zburzyć naszego spokoju. Dopiero z biegiem lat nabieramy doświadczenia, które uczy nas, jak złudne bywa poczucie stałości, bo często wystarczy jedna chwila, by wszystko legło w gruzach. Padają słowa wypowiedziane z trudną szczerością i nagle cały ten porządek rozsypuje się jak domek z kart, a po wizji wspólnej przyszłości zostaje tylko bolesna świadomość, że od dziś wszystko będzie inaczej. W takich momentach najtrudniejsza okazuje się ta pierwsza sekunda po przebudzeniu, gdy trzeba przyjąć do wiadomości nową rzeczywistość i wybrać między własną dumą a zwyczajnym przetrwaniem.

Właśnie w takim punkcie, gdzie kończą się młodzieńcze złudzenia, Arleta Tylewicz zaczyna swoją opowieść pt. „Alibi na kłamstwo”. Poznajemy Michalinę – dziewczynę, która była pewna, że u boku Macieja właśnie zaczyna najlepszy czas w swoim życiu. Przyszłość miała być wspólnym budowaniem, jednak los zweryfikował te plany w sposób niezwykle bolesny, gdy narzeczony po powrocie z wyjazdu wyznaje jej, że wybrał kogoś innego. Ta jedna rozmowa sprawia, że jej świat legnie w gruzach. Jako młoda kobieta, która właśnie traci całą swoją dotychczasową ufność do świata, zostaje nagle zupełnie sama, próbując składać na nowo codzienność po nagłym rozstaniu. Sytuację potęguje ogromny ciężar – ciąża, o której on nie ma pojęcia. Decyzja, by zachować tę prawdę dla siebie, staje się jej osobistym bagażem i otwiera drogę, na której każde kolejne kłamstwo ma chronić to, co dla niej najważniejsze.

Kiedy wydaje się, że Miśka całkiem utonie w problemach, pojawia się Kamil. Wieloletni przyjaciel oferuje pomoc, która daje szansę na wyjście z dołka, ale jednocześnie mocno komplikuje ich relację. Czytelnik cały czas zastanawia się, czy w dorosłym świecie istnieją gesty całkowicie bezinteresowne, podczas gdy przyszła matka musi zaryzykować, nie wiedząc, czy spokój oparty na niedopowiedzeniach ma w ogóle szansę przetrwać. Musi też odkryć, jaką cenę zapłaci za wsparcie od kogoś, kto mimo dobrego serca, sam zmaga się z głęboko skrywanym, wewnętrznym rozdarciem, które wciąż nie daje o sobie zapomnieć.

Ta lektura z dużym wyczuciem pokazuje to, o czym rzadko mówimy głośno: o ogromnym trudzie budowania nowej relacji, gdy nad codziennością kładzie się cień niedopowiedzeń. To przejmujący obraz nieustannej walki serca z rozumem, w której główna postać od początku stawia sprawę jasno, nie ukrywając, że jej uczucia mają zupełnie inny ciężar niż te z przeszłości. Pisarka opisuje bolesny rodzaj wewnętrznego zamknięcia Kamila – jego narastającą zazdrość i dystans, który staje się murem nie do przebicia. Mimo że Michalina wielokrotnie próbuje skłonić go do szczerej rozmowy, ból, który on nosi w sobie, sprawia, że bliscy sobie ludzie zaczynają się w tej ciszy gubić. Ta powieść uderza w czułe punkty, bo zmusza naszą bohaterkę do ciągłego zadawania sobie pytania, czy życie w cieniu wielkiej tajemnicy faktycznie służy dobru jej dziecka, czy jest tylko próbą oswojenia własnego lęku.

Najciekawsza jest jednak wewnętrzna przemiana, gdy do naszej bohaterki dociera, że wcale nie tęskni za człowiekiem, który ją zranił, ale za tą dawną wersją swojej młodzieńczej miłości i za kimś, kim Maciej kiedyś dla niej był. Rozumie, że ciągłe oglądanie się za siebie po prostu niszczy, a ta opowieść staje się zapisem bolesnego dojrzewania do tego, by zamknąć za sobą drzwi, których nie warto już otwierać. Twórczyni pisze o tym konkretnie i bez zbędnego słodzenia, dzięki czemu dylematy postaci stają się nam niezwykle bliskie.

​Tę historię czuje się pod skórą jeszcze długo po lekturze, bo skłania ona do refleksji nad tym, gdzie kończy się poświęcenie, a zaczyna zwykłe oszukiwanie samej siebie. Dla mnie była to podróż bardzo osobista – czułam się tak, jakby Michalina opowiadała mi swoje sekrety przy kawie. Najbardziej uderzyło mnie trafne oddanie stanu, w którym cała codzienność opiera się na tajemnicach; to specyficzny rodzaj duszności, gdy nawet zwykły uśmiech kosztuje mnóstwo energii. To przypomnienie, że choć każdy z nas popełnia błędy, prawdziwa siła polega na tym, by w końcu przestać udawać kogoś, kim się nie jest.

Mądrość książki Arlety Tylewicz polega na jej prostocie, ponieważ autorka nie czaruje nas, że życie zawsze kończy się happy endem. Pokazuje jednak, że mamy pełne prawo do słabości, a to, co zostaje w nas po lekturze, jest jasne: nie zbudujesz niczego trwałego na strachu przed prawdą. Dopiero odcięcie się od przeszłości pozwala naprawdę przejąć kontrolę nad własnym losem. To propozycja dla każdego, kto czuje, że utknął w martwym punkcie i potrzebuje impulsu, by zacząć od nowa, nawet jeśli startuje się z poziomu zero.

​W ostatecznym rozrachunku powieść „Alibi na kłamstwo” to coś więcej niż tylko opis życiowego kryzysu; to szczery obraz tego, jak kruche potrafi być nasze poczucie stabilizacji. Pisarka przypomina, że najtrudniejszą walkę toczymy nie z losem, ale z własnymi wspomnieniami, które potrafią trzymać nas w miejscu mocniej niż cokolwiek innego. Zostajemy z pytaniem: czy potrafimy zaakceptować prawdę o sobie, zamiast trzymać się złudzeń dających tylko chwilowy spokój? Zamykając ten tytuł, zyskujemy odwagę, by przestać szukać wymówek i zacząć żyć po swojemu – bez udawania i bez żadnych uników.

"Michalina westchnęła. Już sama nie wiedziała, co o tym myśleć. Wszystko jej się poplątało. Chyba za bardzo kierowała się emocjami, zamiast rozsądkiem."

Mówi się, że kłamstwo ma krótkie nogi.

Niestety kłamstwo może też pociągnąć za sobą katastrofalne skutki, których często nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić. Jedno minięcie się z prawdą i rusza lawina, która po pewnym czasie urasta do gigantycznych rozmiarów. Finalnie jesteśmy świadkami potężnych zmian, często nieodwracalnych...

Zjawisko to w pełni odzwierciedla najnowsza powieść Arlety Tylewicz - "Alibi na kłamstwo". Widzimy tu jak duży wpływ na życie bohaterów miało jedno kłamstwo, od którego wszystko się zaczęło. Później nie było wcale lepiej - wręcz przeciwnie: każda z postaci co rusz decydowała się na przeinaczenie prawdy lub jej przemilczenie. Niestety takie zachowanie pociąga za sobą kolejne sytuacje, stwarzające okazję do kłamstwa. Zdawać by się mogło, że raz rozpędzona machina nie może się zatrzymać.

Czy ostatecznie bohaterowie zdecydują się na wyznanie prawdy?

Głównymi uczestnikami wydarzeń są Michalina oraz dwaj mężczyźni, darzący ją uczuciem. Maciej to wielka miłość kobiety, niestety mocno ją skrzywdził, natomiast Kamil od zawsze stanowił jej oparcie. Był niczym opoka, nie do ruszenia. Z którym z nich bohaterka zwiąże swoje życie? Czas pokaże. Natomiast wraz z jego upływem na jaw wychodzą dawne kłamstwa i niedomówienia, które kładą się cieniem na szczęściu kobiety. Niezawodny do tej pory Kamil nagle traci jej zaufanie.

Co jest powodem niepokojącego postępowania mężczyzny?

Czy bohaterowie zdobędą się, by szczerze porozmawiać, czy też dalej będą brnąć w spiralę kłamstw?

Najnowsza powieść Arlety Tylewicz porusza szereg ważnych zagadnień. Obok destrukcyjnego wpływu kłamstwa na życie człowieka zwraca uwagę na inne problemy społeczne. Autorka zauważa ludzką skłonność do uciekania w używki, zwłaszcza w sytuacjach trudnych dla jednostki. Niestety wielu z nas boi się stawić czoła swoim demonom, woli uparcie chować głowę w piasek, licząc, że problem sam się rozwiąże. Jednak to tylko mrzonki; my sami musimy wziąć się w garść i złapać życie za rogi. Sami jesteśmy kowalami własnego losu i nie powinniśmy zrzucać odpowiedzialności za nasze niepowodzenie na innych.

"Alibi na kłamstwo" to historia, która pokazuje nadrzędną rolę szczerej rozmowy. Zwraca również uwagę na to, jak ważne jest mówienie prawdy - tylko tak możemy zapracować sobie na czyjeś zaufanie, w efekcie, stworzyć zdrowy i szczęśliwy związek.

Moja ocena 8/10.

RECENZJA PATRONACKA 🤓

Cześć wszystkim!

Czy kłamstwo jest kiedykolwiek dobrym rozwiązaniem? A może zawsze lepiej powiedzieć prawdę, nawet gdy boli?

Uważam, że kłamstwo ma bardzo krótkie nogi, a prawda i tak w końcu wychodzi na jaw.

Dzisiaj chciałabym Wam przedstawić mój patronat medialny nad książką „Alibi na kłamstwo” Arlety Tylewicz, wydawnictwo Chaps.

Poznajemy Michalinę – kobietę, która pozornie ma poukładane życie: ciekawą pracę, wsparcie rodziny i narzeczonego u boku. Jednak jedna rozmowa wystarczy, by jej świat rozsypał się jak domek z kart. Zdradzona, porzucona i w dodatku stojąca przed widmem samotnego macierzyństwa – Michalina nie ma łatwego startu. W tym trudnym momencie z pomocą przychodzi jej przyjaciel Kamil, który składa kobiecie nieoczekiwaną propozycję.

Czy intencje Kamila są szczere? Jakie tajemnice skrywa mężczyzna? I czy Michalina odnajdzie swoją drogę w tym emocjonalnym chaosie?

„Alibi na kłamstwo” to moja pierwsza książka Arlety Tylewicz i mam ogromną nadzieję, że nie ostatnia. Od pierwszych stron totalnie się w niej zatopiłam. To bardzo prawdziwa, życiowa historia kobiety, która staje przed trudnymi, brzemiennymi w skutki wyborami. Książka pokazuje, jak kłamstwa, niedomówienia i skrywane tajemnice potrafią zatruwać relacje i komplikować życie. Każdy z bohaterów coś ukrywa, a budowanie zaufania na takich fundamentach jest niezwykle trudne.

Podczas czytania przeżyłam całą gamę emocji – zarówno tych ciężkich i bolesnych, jak i tych cieplejszych, dających nadzieję. Michalina, porzucona przez ukochanego i będąca w ciąży, próbuje ułożyć sobie życie z Kamilem. Jednak ich związek nie jest prosty – mężczyzna zmaga się z poważnymi problemami, przede wszystkim z alkoholem, choć z całych sił stara się walczyć o siebie i nową rodzinę.

Do tego w życiu Michaliny niespodziewanie pojawia się Maciej, który wprowadza jeszcze większy zamęt i zmusza ją do głębokiej refleksji nad podjętymi decyzjami. Którą drogę wybierze? Zostanie z Kamilem i będzie walczyć o to małżeństwo, czy jednak pójdzie inną ścieżką? Nie zazdroszczę jej tej decyzji.

Bardzo mocno wybrzmiewa w książce rola siostry Michaliny – Agnieszki. To postać, która szczerze wspiera siostrę, ale nie boi się też powiedzieć prawdy prosto w oczy, wylać kubeł zimnej wody na głowę i skłonić do poważnego zastanowienia.

Autorka poruszyła wiele trudnych, ważnych tematów: przemoc w rodzinie, uzależnienie od alkoholu, konsekwencje kłamstw i brak szczerych rozmów. Jednocześnie pięknie pokazuje, jak ogromną wartość ma prawda i otwarta komunikacja w budowaniu szczęśliwego domu dla siebie, partnera i dziecka.

Jeśli szukacie książki o poszukiwaniu własnej drogi, walce o szczęście i o tym, że miłość czasem przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie – gorąco polecam „Alibi na kłamstwo”.

Sama z niecierpliwością czekam na ewentualny kolejny tom i dalsze losy bohaterów.

Na koniec chciałabym serdecznie podziękować Arlecie za zaufanie i oddanie swojej książki pod mój patronat medialny.

„Alibi na kłamstwo” to historia, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w emocjonalny rollercoaster. Autorka doskonale żongluje uczuciami odbiorcy, sprawiając, że w jednej chwili pojawia się uśmiech, by za moment ustąpił miejsca wzruszeniu, a czasem nawet złości. To opowieść, która nie pozostawia obojętnym.

Fabuła pokazuje, jak kruche potrafią być ludzkie plany i jak jedno wydarzenie może zmienić wszystko. Bohaterowie budują swoją przyszłość z wielką nadzieją, wierząc, że mają wszystko pod kontrolą. Jednak życie bywa nieprzewidywalne.

„Zaplanowali sobie przyszłość niemal w najdrobniejszych szczegółach i wiedziała, że ta ciąża wszystko pokrzyżuje”.

To zdanie doskonale oddaje napięcie i emocje, które towarzyszą całej historii.

Autorka prowadzi czytelnika przez skomplikowane relacje, trudne wybory i momenty, które zmuszają bohaterów do zmierzenia się z własnymi uczuciami oraz konsekwencjami swoich decyzji. W tej powieści znajdziemy wszystko: wzruszenie, ciepło, rozczarowanie i nadzieję.

„Alibi na kłamstwo” to książka, która pokazuje, jak cienka bywa granica między prawdą a kłamstwem oraz jak wielką siłę mają emocje i ludzkie decyzje. To historia, która potrafi rozbawić, doprowadzić do łez, a chwilami także zdenerwować — dokładnie tak, jak dobre powieści obyczajowe powinny.

Jeśli szukasz książki, która wciągnie Cię emocjonalnie i sprawi, że trudno będzie ją odłożyć, ta historia zdecydowanie jest dla Ciebie. 📖💔✨