Aldona z Podlasia

Namacalny przykład człowieka, który przestał gonić za własnym ogonem i odnalazł powód istnienia, przyczyny bólu i cierpienia i na przekór światu nie dał się wprawić w społeczne ramy, bo chciał być SOBĄ i ŻYĆ pełnią. Przepiękna historia, choć los nie oszczędzał autorki, to wszystko było potrzebne, by być w tym miejscu gdzie jest teraz. Czyta się jedynym tchem. Mam nadzieję, że szybko doczekamy się prozy Pani Aldony.

" człowiek zawsze ciekawy jest co tam u sąsiada za płotem, więc też kupiłam książkę. Byłam ciekawa tego talentu ... i cóż mogę powiedzieć, jestem zdziwiona że w ogóle znalazło się wydawnictwo, które to wydało. Pani Aldona pretenduje do życia arystokratki. Owszem, korzenie ma i co z tego. Cała książka to opis patologii i to skrajnej. Niestety ten światek jeździecki zawsze miał problem z alkoholem, (teraz to się zmieniło) i to bez znaczenia czy to wyścigi, skoki czy ujeżdżenie. Ale czy na prawdę to było warte opisywania??? W książce między wierszami rzucone oskarżenie w stosunku do męża o zabójstwo dziecka i po tym jeszcze z tym kolesiem była x lat i miała z nim kolejne dziecko... nie wiem, czy to taki mocny syndrom sztokholmski, czy depresja, nie mi to oceniać, ale na pewno nie nadaje się to wszystko do opisywania. Z książki wyłania się postać osoby, która za wszelką cenę szuka jakiegoś faceta do życia i nie uczy się na własnych błędach. Problemy wychowawcze z córką, oczywiście błędów w swoim postępowaniu autorka się nie doszukuje. Oczywiście wszyscy winni dookoła tylko nie ona. W pani Aldona, po tym jak córka zaszła w ciążę, zadaje pytanie czy jej córka zapomniała wszystkiego czego w szkole o ciąży się uczyła???? A gdzie była mama, czy kiedykolwiek córka porozmawiała z mamą jak kobieta z kobietą? To szkoła ma za rodzica takie sprawy załatwiać? Pani Aldona była zawsze skupiona na sobie, swoim życiu, a córka była tylko dodatkiem. Całe życie to złe wybory i pod koniec dowiadujemy się, że chyba będą kolejne pochopne decyzje w tym zakresie. Poza tym pani Aldona ma wybujałe ego, skoro myśli, że jej życie było na tyle wspaniałe że nadaje się do przelania na papier...szkoda papieru... Pod koniec książki pojawia się pomysł autorki o prowadzeniu warsztatów... nie wiem czy autorka wie, ale do tego trzeba mieć na prawdę wiedzę i podstawy edukacyjne, żeby takimi warsztatami nie zrobić ludziom krzywdy i w psychice więcej nie namieszać. Tego nie robi się po przeczytaniu kilku książek psychologicznych. Wydając taką książkę pani Aldona musi mieć świadomość tego, że na własne życzenie wystawia się na krytykę i wylewanie pomyj. Szkoda tylko że na krytykę nie jest gotowa, ponieważ usuwa wszystkie negatywne komentarze na temat tej książki, w jej imieniu działa tak też wydawnictwo. Daję jedną gwiazdkę, za to że miała odwagę to "wspaniałe" życie opisać...

Znakomicie napisana książka, którą czyta się wartko i szybko... Jest to fascynująca, wciągająca historia życia kobiety, która nigdy się nie poddała pomimo niezliczonych trudności i przysłowiowych kłód rzucanych przez los pod nogi. Pozycja warta przeczytania chociażby po to, by zobaczyć że nie ma rzeczy niemożliwych w momencie, gdy człowiek wierzy w siebie. Autorka opisuje wydarzenia z pokorą wobec życia i ludzi.