Alchemia czarnego ptaka

Powieść oparta luźno na losach malarki Remedios Vard i jej przyjaciółki także artystki Leonory Carrington. Autorka zmieniła ramy czasowe.

Akcja zaczyna się w 1939 roku we Francji u progu drugiej wojny światowej. Remedios żyje w cieniu swojego ukochanego Beniamina Poreta, który jest poetą. W świecie zdominowanym przez mężczyzn mimo ogromnego talentu może być tylko jego muzą. Kobieta po tragicznych wydarzeniach ucieka przed nazistami do Marsyli. Tam pogłębia swoją wiedzę o tarocie. Przyjaciółki rozdzielone na lata spotykają się ponownie w Meksyku . Leonora po pobycie w zakładzie psychiatrycznym dochodzi do zdrowia, zakochuje się, wychodzi za mąż, rodzi dziecko i zaczyna tworzyć.

To opowieść o mozolnej i długiej przemianie. Lektura książki nie jest łatwa, wymaga skupienia i cierpliwości.

Jest to historia o życiu w cieniu wojny, ucieczce z kraju, o poszukiwaniu siebie i swojego miejsca na ziemi. O trudnych wyborach, tragicznych skutkach podejmowanych decyzji i o poszukiwaniu własnej tożsamości artystycznej. Widzimy jak rodzi się prawdziwa twórczość.

To historia dwóch kobiet, które odmieniły oblicze surrealizmu dzięki temu, że tworzyły. W każdym rozdziale poznajemy inną kartę tarota. Książka idealna dla miłośników tarota i sztuki.

Upatrzyłam sobie to wydawnictwo już jakiś czas temu, ponieważ ma niezwykłą smykałkę do wynajdowania opowieści, które niegdyś działy się naprawdę. Potrafią odnaleźć takie książki, które zachwycają nie tylko stylem, ale i fabułą, przywracając pamięć o ludziach żyjących wcześniej. .

Akcja książki rozpoczyna się w 1939 roku, w momencie, gdy Europa pogrąża się w chaosie nadchodzącej wojny. Remedios Varo, hiszpańska malarka związana z kręgiem surrealistów, wraz ze swoim partnerem, poetą Benjaminem Péretem, opuszcza Paryż, uciekając przed nazistowskim terrorem. Ich droga prowadzi na południe Francji, do Marsylii, a konkretnie do Villa Air Bel, miejsca niemal legendarnego. To tu, w atmosferze napięcia, niepewności i oczekiwania na dokumenty umożliwiające ucieczkę, gromadzą się przedstawiciele europejskiej awangardy. McMillan z dużą dbałością o detale odtwarza klaustrofobiczną atmosferę tego miejsca, pełną lęku, ale też twórczego fermentu.

Jednym z najmocniejszych tematów powieści jest pozycja kobiet w świecie sztuki. Remedios Varo, mimo swojego talentu, przez przebywających w Villa Air Bel surrealistów postrzegana jest głównie jako piękna muza, a nie równorzędna artystka. To doświadczenie marginalizacji, tak dobrze znane wielu twórczyniom XX wieku, zostaje w książce pokazane bez uproszczeń i fałszywego patosu.

Ratunkiem okazuje się przyjaźń, a konkretnie relacja Remedios z Leonorą Carrington, brytyjską malarką i pisarką, również funkcjonującą na obrzeżach męskiego świata surrealizmu. Ich więź, oparta na wzajemnym zrozumieniu i wspólnym poszukiwaniu sensu, staje się jednym z emocjonalnych filarów powieści.

Szczególnie intrygującym elementem Alchemii czarnego ptaka jest wątek ezoteryczny. Remedios znajduje schronienie w tajemniczej księgarni, gdzie odkrywa świat tarota, ale nie jako prostego narzędzia wróżbiarskiego, lecz jako symbolicznego języka, który pozwala dotrzeć do głębszych warstw świadomości. Tarot staje się metaforą twórczego procesu drogą do przekraczania ograniczeń, dotykania tego, co transcendentne, i odnajdywania własnego głosu.

Dla Remedios i Leonory karty tarota są impulsem do artystycznej przemiany. To dzięki nim ich malarstwo nabiera mocy, oryginalności i duchowej głębi, która w przyszłości przyniesie im uznanie i trwałe miejsce w historii surrealizmu.

Autorka z dużym wyczuciem balansuje między faktami a literacką fikcją. Powieść ta to oparta na prawdziwych wydarzeniach historia kobiet, które przez lata funkcjonowały w cieniu bardziej znanych mężczyzn. Autorka ukazuje ich podmiotowość, pokazując, że surrealizm nie był wyłącznie domeną męskich geniuszy, lecz także przestrzenią intensywnych, kobiecych poszukiwań artystycznych i duchowych.

To książka dla czytelników ceniących literaturę ambitną, ale przystępną, jest dla tych, których fascynuje historia sztuki, emigracyjne losy artystów i nieoczywiste biografie.

„Alchemia czarnego ptaka” Claire McMillan to hołd dla sztuki, dla odszukiwania przez artystkę własnego ja, które stłamszone jest stereotypową rolą kobiety, a raczej ograniczeniom narzucanym przez męskich artystów, nie jest w stanie rozkwitnąć. To fabularyzowana biografia Remedios Varo - z pochodzenia Hiszpanki, która w trakcie II wojny światowej musiała uciekać do Meksyku, gdzie dokonała się w niej wielka przemiana i rozpoczęła się jej praca jako prawdziwej artystki. Do tego pośrednio historia jej przyjaciółki Leonory Carrington, również znanej malarki i pisarki, a do tego wielu innych słynnych z kręgów surrealistów.

Literatura ezoteryczna, czy zahaczająca o te zagadnienia, to nigdy nie byłby mój pierwszy wybór. Takie tematy nie pociągają mnie w najmniejszym stopniu. Jednak wplecenie ich w literaturę piękną, w porywającą historię o odkrywaniu własnej twórczości, byciu kobietą-artystką wśród starszych mężczyzn, których celem jest ujarzmienie kobiecości w sferze ozdoby, czy muzy, próba odnalezienia samej siebie i wreszcie opowieść o pięknej przyjaźni, która buduje, a nie zazdrości, sprawiło, że lektura była dla mnie mocno wciągająca. Dodatkowo ciekawie skonstruowana fabuła, rozdziały przedzielone opisem danej karty tarota, która odpowiada kolejnemu bohaterowi lub kolejnemu wątkowi historii i później krótka wstawka w narracji, prowadzona z perspektywy tej właśnie osoby. A przy tym kontekst historyczny, początku II wojny światowej, losu artystów i prób ich ratowania, sfabularyzowane losy wielu prawdziwych postaci ze świata kultury i sztuki - ubogacają lekturę w wielu płaszczyznach.

**PATRONAT MEDIALNY**

Dziś przychodzę do Was z kolejną historią, która trafiła pod moje opiekuńcze skrzydła pod koniec zeszłego roku i rozgościła się w sercu i umyśle na całe, zachęcając do poszukiwań dalszych informacji nie tylko o dwóch głównych bohaterkach tej powieści, ale i poszerzenia swej wiedzy na temat szeroko pojętego surrealizmu- awangardowego nurtu w sztuce i literaturze XX wieku, który powstał we Francji po I wojnie światowej, skupiający się na wyzwoleniu wyobraźni i eksploracji podświadomości (snów, fantazji, lęków), by odrzucić logikę, racjonalizm i normy społeczne.

"Alchemia czarnego ptaka" to powieść luźno oparta na biografiach Remedios Varo i Leonory Carrington- dwóch pełnych pasji do malarstwa kobiet które trafiły do świata sztuki jako muzy znanych artystów- Benjamina Pereta (poeta) i Maxa Ernsta (malarz i rzeźbiarz)- surrealistów skupionych wokół Andre Bretona- francuskiego pisarza i poety.

Historia rozpoczyna się w październiku 1939 roku gdy Francja stoi u progu II wojny światowej. Dwie przyjaciółki, początkowe malarki trafiają na stragan, gdzie jedna z nich dostaje w prezencie talię kart tarota, i tak zaczyna się piękna, choć pełna napięcia, lęku i niepokoju opowieść o życiu w cieniu wojny, ucieczce z kraju i poszukiwaniu siebie, swojego miejsca na ziemi, trudnych wyborach i tragicznych w skutkach podejmowanych decyzjach. Jest to opowieść o ludziach z krwi i kości, zaskakująco patrzących na otaczający ich świat, pełnych wad i zalet, kontrastów i różnorodnych sprzeczności, wielkich

artystach i zwyczajnych ludziach, jest to historia o wyborach, tęsknotach i wielkich stratach. Jest to także historia o ezoteryce, alchemii i okultyzmie, czytaniu świata za pomocą kart, o odczuwaniu więcej niż inni o widzeniu i czuciu tego czego nie widzą i nie czują inni...

Bardzo przypadł mi do gustu układ tej powieści. Każdy rozdział to inna karta tarota, dokładnie opisana, przypisana innej postaci, która dzieli się swoimi spostrzeżeniami, przeżyciami, lękami i obawami, pragnieniami i obsesjami. Każdy dostaje tu swój czas, ale nie każdy wpływa na fabułę, jedni pojawiają się na moment, inni towarzyszą nam cały czas, ale wszystkich łączy postać Remedios Varo- kobiety niezwykłej, utalentowanej, obdarzonej wielkim darem.

Powieść ta jest fascynująca, pełna pasji, wciągająca i nieodkładalna ani na moment. Jej klimat jest mroczy, gęsty i niemal lepki, duszny od gromadzących się emocji, szukających swego ujścia, jest gorący od meksykańskiego słońca, duszny od oparów tequili i papierosowego dymu, ale ani przez moment nie jest nużący.

Przez tę historię się płynie, chcąc dowiedzieć się jak najszybciej, jak potoczyły się losy artystów po wojnie, czy wrócili do swych domów, ojczyzn, rodzin... czy znaleźli swój dom i szczęście zupełnie gdzieś indziej.

Autorka doskonale skonstruowała tę powieść. Niby nie dzieje się zbyt wiele, jest spokojnie, ale tak naprawdę dzieje się tu wszystko.

Bardzo się cieszę, że trafiłam na kolejną powieść, która zostaje na długo w sercu i myślach, zmusza do refleksji i poszukiwania wiedzy, nie daje o sobie zapomnieć i "wierci" przysłowiową dziurę w brzuchu.

Jestem dumna, że mogłam ją objąć patronatem medialnym.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To nie jest tylko opowieść o malarstwie, tarocie i przyjaźni. Jest to opowieść o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi, tworzeniu siebie na nowo, o odrodzeniu, otworzeniu się na otaczający świat i odnalezieniu ukrytego daru.