Akuszerki

O świecie literacki zrobiłeś mi wspaniały prezent krzyżując moje drogi z tym tytułem. To jedna z tych powieści, które na długo wyryją się w pamięci czytelnika, Po wkroczeniu do świata Akuszerek bardzo trudno go opuścić, to niesamowicie przyjemna lektura. Śmiało mogę porównać ją do Chłopów, czy Nad Niemnem. Akuszerki pozwoliły mi ożywić świat drewnianych chat, spojrzeć na nieopodal leżący dwór przez wielu znienawidzony, jednak dający pracę w tych trudnych czasach, być świadkiem licznych religijnych obrzędów, a przede wszystkim uczestniczyć obok Franciszki w kilkunastu porodach. Już w tej chwili mogę uznać tytuł za jedną z najlepszych książek tego roku.

Realistyczno-naturalistyczne opisy sprawiają, że ten XIX wieczny świat przemówił do mnie niczym żywy. Pośród różnych nieszczęść, klęsk, pomiędzy kolejnymi porodami, czasem siewów i zbiorów bohaterce udaje się jeszcze znaleźć czas na to, co najważniejsze - miłość. Bo warto podkreślić, że Akuszerki to nie tylko obszerny widok na tamte czasu, to także portret kobiecości, ich niesamowitej siły w walce o nowe życie i szacunku dla śmierci, dla której chylą się w ukłonie.

Dla takich książek skala każda ocen będzie niewystarczająca.

Wspaniała.

Polecam.

Akuszerki to historia, która przenosi czytelnika w podkrakowską wieś, którą otacza droga, dziewiętnastowieczna zima. Wśród śnieżnej zawieruchy, Franciszka pierwszy raz przechodzi poród, który nadzoruje jej przybrana matka, znana w okolicy akuszerka.

Za sprawą bystrego umysłu Reginy Perkowej, matki-akuszerki, Franciszka wspiera okoliczne kobiety przetrwać ich ciężkie, niezwykle porody, by następnie rozpocząć naukę krakowskiej szkole położnych. Od tego momentu losy Franciszki na zawsze zostają splecione z położnictwem, śmiercią oraz łaskawością. Na przestrzeni lat, czytelnik podąża śladami Franciszki, boleśnie zderzając się z wiejską rzeczywistością, prostą, biedną i zabobonną, której towarzyszą rozdzierające pożary, śmiertelne wojny oraz łzawe żałoby. Zaglądając przez kuchenne drzwi i zaparowane okna domów, czytelnik podgląda intymne życie kobiet, zostając wciągniętym w wir namiętności oraz wielkiej, małomiasteczkowej historii życia i śmierci.

Pomimo ogromnej ilości stron, która mnie niekiedy przytłaczała i trudziła, Akuszerki czytałam z zapartym tchem, z każdą kolejną stroną zachwycając się i doceniając autentyczność oraz wiarygodność historii, którą snuje Sabina Jakubowska. Z uznaniem odkrywałam portret polskiej kobiecości, wytrwałej i niezłomnej, skryty niczym szmaragd między wiejską gwarą, rodzinnymi tragediami, a intymnością i wielopokoleniową mądrością, lecz także brutalną oraz bolesną rzeczywistością, która towarzyszy narodzinom.

Historia akuszerek jest historią każdej kobiety, która pozwoli nam odkryć piękno oraz trudności związane z ciążą, porodem oraz macierzyństwem, przekazując każdemu czytelnikowi cenne rady i wskazówki.

Instagram: @illectum

Książka napisana tak obrazowo i plastycznie, że zastanawiałam się chwilami - czy ja to czytałam czy oglądałam. Bardzo wciągająca historia.

Ależ mnie porwała ta powieść! Przeżyłam dzięki niej emocjonalny rollercoaster, poznając życiowe dramaty, chwile szczęścia i codzienność małopolskiej wsi w XIX i na początku XX wieku. W tej opowiedzianej historii, autentyczne postaci mieszają się z fikcyjnymi, wierzenia ludowe przenikają się z wiarą, narodziny ze śmiercią, a miłość z przemocą.

Autorka "Akuszerek", Sabina Jakubowska jest prawnuczką akuszerki spod krakowskiej wsi- Jadownik. "Została po niej legenda, zbiór anegdot przekazywanych w rodzinie, kilka zdjęć, drobiazgów akuszerskich. A także zeszyt z 1886 roku, który własnoręcznie podpisała: >>Cesarsko- Królewska Szkoła Położnych w Krakowie

Gdy książka wciąga swoją historią i nie chce puścić, a co więcej nawet nie daje o sobie zapomnieć, to znak że jest naprawdę dobra. Tak było i w tym wypadku. Widziałam zapowiedzi na Instagramie, jednak nie sądziłam, że będę miała okazję przeczytać „Akuszerki” i je nawet zrecenzować.

Od razu co rzuca się w oczy to przepiękna okładka. Delikatna, kobieca i subtelna. Tak po części określiłabym i samą powieść, ponieważ z drugiej strony jest bardzo rzeczywista, surowa i odzierająca z cukierkowości. Można powiedzieć samo życie.

Akcja powieści zaczyna się w drugiej połowie XIX wieku na podkrakowskiej wsi. Śledzimy losy młodej Franciszki, która zbiegiem okoliczności staje się, ta jak jej matka, akuszerką. W tej opowieści ukazane są losy kilku pokoleń akuszerek. To saga rodzinna, której nie da się zapomnieć. Kolejne pokolenia kobiet z rodziny Franciszki zostają akuszerkami, a w tle czytamy o najważniejszych wydarzeń dziejących się na świecie. Towarzyszymy rodzinie i jej nowym członkom podczas I wojny światowej, potem podczas II, aż do 1950 roku. Widzimy też jak zmieniał się zawód akuszerki, jak postęp wpływał na nowe podejścia do rodzenia i do traktowania kobiet w chwili porodu.

„Akuszerki” to niesamowita powieść. Początkowo zastanawiałam się ile zajmie mi przeczytanie prawie siedmiuset stron. Jednak obawy były niepotrzebne. Książkę czyta się bardzo dobrze. Język jest przepiękny. Wiele tu odniesień do folkloru i wierzeń ludzi mieszkających wtedy na wsi. Miejscami miałam wrażenie, że książka swoim klimatem przypomina „Chłopów” czy „Nad Niemnem”. Moim zdaniem to daje nam tylko wrażenie, że książka jest jeszcze lepsza.

Czytając „Akuszerki” przenosimy się w fascynujący świat. Bohaterowie są bardzo wyraziści. Nie chce się ich opuszczać. Ta książka porusza, wzbudza wiele emocji. Od szczęścia przy udanych narodzinach, po smutek przy tych nieudanych. W tej opowieści znajdzie się dosłownie każdą emocję, zupełnie tak jak w życiu.

„Akuszerki” to moje odkrycie w tym roku. Książka warta polecenia każdemu. Jeśli jeszcze nie mieliście szansy się z nią zapoznać, to jak najszybciej to zróbcie.

Recenzja „Akuszerki” Sabina Jakubowska

Gdy dostałam propozycję przeczytania „Akuszerek” byłam pozytywnie nastawiona, ponieważ temat wydał mi się dość ciekawy i bliski mojemu sercu. Chociaż nie każdy lubi czytać ciekawostki, czy historię medycyny (jak Diana z @ ) to pomyślałam, że warto poszerzyć trochę wiedzę i w tym temacie.

Odkąd tylko zaczęłam czytać przed moimi oczami stanęła doskonale znana mi z dzieciństwa polska wieś na Podhalu, gdzie wychowywałam się razem z przyjaciółmi, rodzeństwem, kuzynostwem i wszystkimi „ujkami” i ciotkami… Po sąsiedzku mieszkał „stryk” i „stryjenki” a w stajni mieszkały krowy i koń. Przyznam wam się, że były to cudowne lata mojego życia, chociaż pewnie wtedy mniej docenione niż obecnie.

Książka opowiada historię akuszerek ale główną rolę odgrywa tutaj Franciszka, którą poznajemy gdy rodzi pierwsze dziecko. Pani Jakubowska ma tak lekkie pióro, że te 700 stron minęło mi jak jeden weekend w górach przy grabieniu siana.

Nie będzie to przesadą, jeśli powiem wam, że wrócę do tej książki.

Dlaczego?

Wychowałam się na wsi, gdzie słowa, które tutaj padają były i są codziennością. Gdzie ludzie mieszkali w małych domach, mieli zwierzęta, starsi wciąż opowiadają historie wojen i… i za każdym razem, za każdą linijką… czytając, odczuwam radość. Spokój. Bezpieczeństwo.

Czuję się góralką z krwi i kości chociaż mieszkam obecnie na mazurach.

Tęsknie duszą do tych pól, lasów i obrazu gór.

Do krów pasących się na łąkach i kur.

Tęsknie do dziadków, których już nie ma i dzięki tej książce mogłam poczuć się, jakbym wracała ich pamięć.

Jakbym czytała trochę o nich, trochę o ich znajomych.

Historia ta, opisana jest tak lekko, że pokochacie ją od samego początku. Sprawiła mi niewiarygodną przyjemność, i gdy mąż zapytał, czy była dobra? Powiedziała, że nie. Że nie mam takiej skali, by powiedzieć, jak bardzo mi się podobała.

Ona nie jest dobra.

Ona, o dziwo dla mnie, bo oczywiście każdy ma swój gust a mój jak najbardziej jest w tym momencie subiektywny… jest genialna.

Jedyny minus to to, że była za krótka.

Tak.

Jak dla mnie mogłaby być jeszcze dłuższa ale wszystko kiedyś musi się skończyć.

Łapała za serce, momentami bawiła i wzruszała… można było się zaprzyjaźnić z bohaterami i przeżywać to co oni. Czasem wydawało mi się, że czuję parujący gorący rosół (ale może to sąsiedzi obiad gotowali ;) ), a czasem czułam na twarzy padający deszcz, który siąpił na stronach tej powieści…

Moim zdaniem ta książka to must have tego roku i gdybym mogła dać ocenę 11/10 to dałabym 20/10. Bo tak mi się podobała.

Planuję pożyczyć ją mojej Mamie, żeby przeczytała.

Wiem, że ona, jej matka i jej babka przeżyły takie sytuacje same. Od domowych porodów, przez wojny, przez głód i prace w polu…

Bardzo podobają mi się wstawki z zeszytu Akuszerki (prawdziwe), dzięki którym możemy trochę poznać to jak wyglądały wtedy zasady przy opiekowaniu się rodzącą, sprawdzić jak się różnią od dzisiejszych metod, co zostało? I jak to się imało w rzeczywistości. Czy był czas na zachowywanie wszystkich zasad? A jeśli nie, to czy przez to ktoś mógł umrzeć? Jak ważne dla świata były akuszerki? Jak niedocenione bywały? A jeśli ich zabrakło?

„Akuszerki” dla mnie są numerem 1. I chociaż jest luty 2022 to ciężko będzie to przebić.

Jeszcze raz dziękuję za propozycję przeczytania tej książki, jestem niezmiernie zadowolona i wrócę do niej nie raz.

Współpraca z Wydawnictwem Relacja.

Mamy rok 1885. Sroga zima mrozi ludzkie oddechy i wnika do kości. Osiemnastoletnia Franciszka pod okiem starej akuszerki, notabene, własnej matki, rodzi swoje pierwsze dziecko. Tuż obok stary Diablec, jej mąż, mrukliwy wielce i naburmuszony, uczestniczy w cudzie, którego nikt nie chciał.

I tutaj muszę zakończyć, gdyż zdradzenie, co było dalej, odbierze przyjemność z czytania i samodzielnego łączenia "kropek". "Akuszerki" są jak Patrick Swayze i Demi Moore w słynnej scenie z filmu "Uwierz w ducha". Ten tekst trzeba po prostu przerobić własnymi rękami (oczami też). Czytając, odnajdujemy własne emocje, które przy pomocy opiekuńczych dłoni Sabiny Jakubowskiej, łączą się z wizją autorki, tworząc dzieło doskonałe, pełne zmysłowości i prawdy. Tu nie ma postaci, które pojawiają się przypadkowo. Wszystko jest po coś i na coś, dlatego nie warto biec przez kolejne rozdziały po łepkach, na czas. Powolne budowanie powiązań pomiędzy bohaterami jest trochę jak lepienie w glinie, tylko od naszej cierpliwości zależy, jaki efekt uzyskamy na końcu.

Ogromną zaletą tej powieści jest prawda, i nie mam tu na myśli tylko historii prababki autorki, akuszerki, Anny Czarneckiej, choć to ona była kanwą do odmalowania obyczajów dawnej wsi, koegzystencji narodów i kultur, zmian, jakie zachodziły w dziedzinie położnictwa, a także samej historii, z przemarszami wojsk, zamachami na przywódców, ludowym poruszeniem i oficjalnym zrzeszeniem, z dwoma Wojnami Światowymi i plagami chorób, w tym tyfusem, który zebrał więcej ofiar, niż obie wojny. Do tego obraz galopującej inflacji, która z dnia na dzień niszczyła majątki, a rolnikom odbierała godność. W całym tym tyglu pojawia się nawet wątek LGBT, który w jakubowskiej układance jest tak naturalny i na miejscu, że mam obawy, czy książka nie zostanie zakazana za deprawowanie obywateli (tak jak wymieniony tu już Ośrodek Karta), OL nie śpi.

Przede wszystkim jest to jednak historia o kobietach. O ich sile, możliwościach i wspólnocie, jaką mogą mieć, trwając razem i wspierając się nawzajem. Aktualne badania pokazują, że 6 na 10 kobiet (do 24 roku życia) cieszy się z porażek innych kobiet. Te same badania pokazują, że kobiety na wsi wspierają się chętniej, niż te skupione w większych miastach. Dawniej było inaczej i to właśnie pokazuje nam autorka. Jest taka wspaniała scena, kiedy przy jednym z porodów zebrała się spora grupa starych ciotek, które gderały ze sobą nieustająco, kiedy jednak nadszedł moment strategiczny, potrafiły się zebrać i być jednym ciałem, ciałem, które pomaga przyjść na świat nowemu życiu. Nie da się nie zauważyć zmian społecznych, które nastąpiły na przełomie wieków. Zmieniają się kolejne pokolenia kobiet, które coraz później wychodzą za mąż, najpierw wybierając wykształcenie. Kobiety uzyskują prawa wyborcze i w końcu mają odwagę sprzeciwiać się konwenansom. Cała ta herstoria przepięknie wplata się w losy głównych bohaterów "Akuszerek".

Nie sposób pominąć informacji o getcie brzeskim i całkowitym wręcz wyjałowieniu tych ziem z licznej grupy etnicznej, jaką stanowili Żydzi. Tak opisanego wątku nie powstydziłaby się rasowa literatura obozowa, brawa dla Sabiny Jakubowskiej. A skoro już jesteśmy przy śmierci, pani Łaskawości, jakże inny od dzisiejszego jest jej obraz...

"Akuszerki" nie powinny przejść bez echa. To arcyciekawa, zajmującą, poruszająca i pod każdym względem dopracowana lektura. Obcowanie z nią to ogromna przyjemność. 10/10.

Literackie objawienie

Epicka, wielowymiarowa. dojmująca, przejmująca, ludzka, odkrywcza. Zachwycająca!!!! W każdym szczególe dopracowana do perfekcji.

To literacki i historyczny smaczek. Lektura konieczna, obowiązkowa, do której będę wracać i polecać wszystkim! Wciąga bez reszty. Pulsuje emocjami. Zaskakuje, porusza, wzrusza. Nie sposób oderwać się od niej. Nie sposób nie chcieć więcej!

Jest tu Życie. Jest tu ogromny szacunek do ludzi. Jest tu szacunek do położnych i akuszerek. Jest PRAWDA, której próżno szukać nawet w podręcznikach do historii.

To oddychający obraz przeszłości, który pozwala naprawdę zrozumieć i poczuć ten świat.

Bardzo bardzo polecam!!!

Po przeczytaniu "Chłopek", "Służących" i "Ziemianek" myślałam, że żadna książka opisująca czasy w zasadzie naszych prababek już mnie tak nie wzruszy i nie uświadomi jak bardzo w przeciągu tych 100-150 lat zmienił się nasz świat. Jednak trafiłam na "Akuszerki", do bólu mocne, prawdziwe. Uświadamiające jak wiele szczęścia mamy, że nie urodziliśmy się w tych jakże trudnych czasach. Z drugiej strony powinniśmy się uczyć od tych ludzi jak kiedyś człowiek potrafił nieść pomoc drugiemu człowiekowi. Jak każdy musiał dbać o skrawek tego co miał. Jak potrafiono cieszyć się z drobnych rzeczy. Dziękuję, że kolejny raz możemy sobie to uświadomić. Dziękuję Pani Sabinie Jakubowskiej za tą książkę.

„Akuszerki” Sabiny Jakubowskiej to poruszająca i pełna emocji historia, która przenosi nas w trudny, pracowity świat kobiet zajmujących się porodami w XIX wieku. Autorka doskonale oddaje atmosferę podkrakowskiej wsi oraz życie i wyzwania, z jakimi musiały mierzyć się nie tylko akuszerki, ale każda z kobiet, która rodziła, wychowywała dzieci i prowadziła gospodarstwo, często nie mając żadnego wsparcia w mężu.

Główna bohaterka, Franciszka, jest postacią silną i niezależną. Córka Reginy Perkowej, pierwszej wioskowej akuszerki, ale nie powiązana z nią więzami krwi. Losy tych kobiet poruszają i wciągają od pierwszych stron książki. Przez ich pryzmat poznajemy trudności w pracy akuszerki, nie tylko związane z porodami, ale także z oporem społeczeństwa i wierzeń czy zabobonów związanych z tą profesją.

Sabina Jakubowska doskonale oddaje atmosferę epoki, a także przedstawia realistyczne i wciągające opisy porodów, które nie tylko odkrywają tajemnice tego zawodu, ale także pokazują ogromną siłę i determinację kobiet pracujących jako akuszerki. Mną te opisy wstrząsnęły, ale jednocześnie czułam tę nieopisaną siłę walki o nowe życie.

„Akuszerki” to książka, która porusza, wzrusza i uczy zarazem. Zmusza do refleksji nad rolą i znaczeniem kobiet w społeczeństwie, a także nad siłą matczynej miłości i poświęcenia. Gorąco polecam tę książkę wszystkim miłośnikom historii kobiet, a przede wszystkim fanom literatury obyczajowej. Nie wiem czy w swoim życiu przeczytacie coś lepszego..

Książka zamiast kwiatka

Historia bez znieczulenia, pełna bólu ale jednocześnie czuła, ukazująca siłę kobiet.

Jestem pod wrażeniem nakładu pracy włożonego w tworzenie tej powieści. Autorka niesamowicie oddała klimat wsi oraz ówczesnych czasów, prowadząc nas od 1885 do 1950 roku, świetnie wplatając i opisując wydarzenia historyczne takie jak wojny, odzyskanie niepodległości, epidemie choroby, czy wielki kryzys.

Język, którym autorka się posługuje, opisy, dołączone mapy, które odwzorowują wieś z tamtych czasów, wszystko to idealnie się ze sobą komponuje nadając tej historii autentyczności. Najważniejszym punktem jest fakt, że cała historia została zainspirowana autentycznymi zapiskami prababki autorki i to właśnie ten element urzekł mnie najbardziej. Czytanie notatek głównej bohaterki ze Szkoły Położnych i porównywanie przekazywanych wtedy informacji z aktualną wiedzą medyczną sprawiało mi ogrom radości.

Czytałam tę książkę dość długo, ale nie dlatego że mi się nie podobała, po prostu nie chciałam, żeby mój cięższy okres wpłynął na odbiór tej historii co sprawiło, że czytałam ją fragmentami, dozowałam sobie tę historię a kiedy w końcu się skończyła poczułam pewną pustkę.

Niestety momentami pojawiało się bardzo dużo bohaterów, tutaj duży plus za dołączenie drzewa genealogicznego jednak uważam, że gdyby zmniejszyć ich ilość to nie ujęłoby to tej historii. Pojawiło się również parę scen, głównie jedna z nich zapadłą mi w pamięć, która moim zdaniem była niepotrzebna i nie wiem, czy wpłynęła na to fikcja literacka, czy nie, jednak nie daję wiary autentyczności tego zdarzenia. Oczywiście jedno takie wydarzenie na przełomie tych 700 stron nie ma większego znaczenia i wpływu na historię.

Polecam każdemu, kto lubi takie powieści i jest zainteresowany tematem położnictwa zwłaszcza w tamtych czasach. Przygotujcie się jednak na historię pełną brudu, potu, cierpienia, ale również miłości i poświęcenia.

ig: goosediaries_

Nie da się tak w tak łatwo opowiedzieć o książce, która wzbudza tak wiele emocji. Ciężko ubrać w słowa piękno i niesamowitość tej powieści. Zachwyciła mnie już od okładki, a treść tylko umocniła mnie w zdaniu, że to jedna z topowych powieści tego roku.

Nie jest to tylko książka o porodach, jest to przede wszystkim historia życia Franciszki Diabelec, dziewczyny która w wieku 18 lat zostaje akuszerką. W czasach gdy nikt nie słyszał o dezynfekcji, szpitalu, znieczuleniu. Kobiety rodziły w prymitywnych warunkach, niewiele słysząc o higienie. Miałam wrażenie iż często było to szczęście, że te dzieci przeżywały. Dzięki Franciszce i innym położnym, które skończyły krakowską szkołę w tym kierunku, wiedza o porodach zaczęła się zwiększać, a i one nauczone różnych technik, ratowały życie w ciężkich przypadkach rodzącym i dzieciom przychodzącym na świat. Ostrzegam tu nie ma bułkę przez bibułkę, tu poród jest opisany tak jak przebiega, Pani Jakubowska nie miała przed czytelnikiem tematów tabu, co bardzo mi się podobało.

Piękny obraz XIX wiecznej wsi Jadowniki. Choroby, dwie wojny, zabory, a społeczność potrafiła się jednoczyć i każdy sobie pomagał. Autorka stworzyła tą historię na podstawie wspomnień swojej prababki Anny Czarneckiej, również bohaterki książki, położnej na wsi Jadowniki i mimo że książka liczy sobie 700 stron to czyta się ją niesamowicie, wręcz pochłania. Książka dla kobiet i o kobietach. Jest to swoisty hołd oddany kobietom, które żyjąc w tamtych czasach nie miały łatwo i często były traktowane przedmiotowo.

"Akuszerki" Sabina Jakubowska

Zimą 1885 roku po niezwykle ciężkim porodzie na świat przychodzi pierwsze upragnione dziecko Franciszki Diabelec. Kobieta akuszerską pracę ma bowiem we krwi, gdyż jej przybrana matka również trudni się tym fachem. Splotem przypadków, a może wcale nie, Franciszka również wchodzi na tę drogę.

"Akuszerki" są powieścią, która hipnotyzuje czytelnika już od pierwszych stron, od samego początku. Autorka w oparciu o zapiski swojej prababki z największą pieczołowitością, dbałością o detale i chirurgiczną precyzją rekonstruuje i rozjaśnia przed współczesnymi odbiorcami, z czym wiązał się zawód wiejskiej położnej, zwanej akuszerką. Tym samym opowieść ta jest swoistym hołdem złożonym w ich stronę, wyrazem szacunku i uznania dla ich ciężkiej, ale potrzebnej ludowi pracy.

Sabina Jakubowska otwiera nam oczy, jak w rzeczywistości wyglądało przyjmowanie porodów w XIX i XX wieku na polskiej prowincji. Niewyobrażalny ból, cierpienie, krew, pot i łzy - oto nieodłączne jego elementy. Do tego dochodzą fatalne warunki sanitarne, ponieważ większość rodzących znajdowała się w domu, we własnym łóżku, a czasami nawet poza obejściem. Po mistrzowsku opisany został przebieg porodu, a także "procedury" spełniane przez akuszerkę.

Podziwiam autorkę za ogrom pracy włożony w opisanie, szczegółowe zaznaczenie koligacji rodzinnych, sąsiedzkich, relacji między danymi rodzinami. Ogromnym plusem jest drzewo genealogiczne znajdujące się w książce, dzięki niemu mamy ułatwione rozpoznawanie kolejnych postaci, zrozumienie pokrewieństwa.

Od początku do końca Jakubowska nie pozwala sobie na żadne ubarwienia, zakłamania czy niedopowiedzenia. Ukazuje wszystko takie, jakim jest naprawdę, nie wygładza sztucznie nawet najbardziej zniesmaczających, obrzydzających aspektów. Autorka opowiada tę historię bez znieczulenia, a to się ceni!

Ważną rolę w "Akuszerkach" odgrywa, rzecz jasna, historia i wydarzenia znaczące dla historii kraju nad Wisłą. Chociaż można rzec, że życie w Jadownikach i pobliskim Brzesku toczy się w swoim własnym tempie, to pomiędzy wierszami nieustannie pobrzmiewają echa wielkich historycznych zwrotów. Wszystko to odwzorowane zostało bardzo starannie, z dokładnością, przedstawione nam zostają konsekwencje kolejnych zawirowań na arenie światowej i polskiej dla mieszkańców tej małopolskiej wioski.

Wspaniały jest warsztat pisarski Sabiny Jakubowskiej. Dzięki pięknemu, lecz jednocześnie wyrazistemu stylowi narracji jesteśmy w stanie zatracić się w fabule bez reszty; nie odkładać lektury przez długie godziny, ale chłonąć ją z fascynacją i zainspirowaniem. Niepowtarzalny klimat wprowadzają dialogi, w których użyta jest miejscowa gwara i zwroty.

Podsumowując, "Akuszerki" to książka, z jaką ciężko się rozstać choćby na chwilę, oczarowuje czytelnika, przyciąga do siebie wspaniale ukazaną historią. Pozwala również poznać położnicze metody i zwyczaje wiejskich akuszerek, które miały przecież ręce pełne roboty. Mogę śmiało stwierdzić, że powieść utkana przez Sabinę Jakubowską to literatura przez duże "L".

⭐8,5/10

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Relacja.

Myślę, że powinnam zacząć tę recenzję od wyrażenia mojego podziwu dla autorki. Za to w jaki sposób na ponad 700 stronach zawarła obraz położnictwa przełomu XIX i XX wieku oraz za to jak niezwykle realistycznie odtworzyła historię XIX - wiecznej podkrakowskiej wsi, gdzie każdy dzień niósł ze sobą trud życia chłopstwa po zniesieniu pańszczyzny.

"Akuszerki" czytałam z nieskrywanym zachwytem, podziwiając klimat jaki stworzyła autorka. Podziwiałam jego autentyczność, wręcz idealne odwzorowanie języka tamtych czasów. Każda strona tej książki była dla mnie niebywałym doświadczeniem. Zżyłam się z Franciszką, ale również z każdą postacią kobiecą tej powieści, przeżywając razem z nimi ogrom emocji. Emocji, które dla mnie stanowiły jej fundament. Fundament radości z narodzin dziecka, wzruszenia, ale też smutku i niewypowiedzianego żalu po stracie małej istoty.

Tłem akcji jest tocząca się najpierw I, potem II wojna światowa aż do 1950 roku. Miałam okazję śledzić jak zmieniał się zawód akuszerki na przestrzeni tego czasu oraz to jak zmiany społeczne wpływały na życie kobiet, które uzyskały prawa wyborcze i miały odwagę walczyć o siebie, sprzeciwiając się systemowi.

Ta pełna zachwytu, niezwykle ambitna lektura ukazuje siłę kobiecości i to jest według mnie w niej najcenniejsze. To porywający, emocjonalny i niezwykły portret kobiety. Kobiety silnej i niezłomnej, która nosi w sobie piękno, ale niekiedy również nieopisany żal. To portret zachwycający, ale nieidealny. Nasycony czułością, ale nieprzesłodzony. Prawda, mądrość i dojrzałość biją z każdej strony tego dzieła. Polecam z całego serca każdej kobiecie. Myślę, że każda z nas odnajdzie w tej powieści cząstkę swojej duszy. A czas spędzony z nią będzie dla Was niebywałym doświadczeniem, tak jak dla mnie. To jedna z tych książek, które przeczytać trzeba.

Książka napisana i wydana z wielkim rozmachem. 700 stron wypełnionych historią, siłą kobiet i cudem narodzin. Opowieść o akuszerkach, które na przestrzeni lat, widziały wielokrotnie najintymniejsze momenty życia.

Nie jest to powieść łatwa, trochę że względu na gabaryt, bo musimy poświęcić jej więcej czasu, ale też tematyka nie jest z tych lekkich. Autorka na kanawie oryginalnych zapisków swojej babci, stworzyła realną i prawdziwą opowieść o trudach życia, wielkich uczuciach i zamkniętym społeczeństwie. Dużo tutaj autentyczności, począwszy od opisów aż po język używany przez bohaterów. Utrzymany został też specyficzny, duszny klimat małej wsi, który tylko pozornie może stwarzać sielski obrazek.

Autorka zręcznie operuje wydarzeniami, akcja, mimo że nie pędzi, jest dynamiczna, a my nie nudzimy się ani przez chwilę. Styl bardzo przyjemny, wciągający, sprawia, że chociaż stron jest sporo, to nie ma dłużyzn czy przestojów. Według mnie, książka ma też aspekt edukacyjny, bo możemy poznać zwyczaje i poglądy ludzi żyjących kilka pokoleń temu.

Dla mnie dodatkowym atrybutem tej powieści jest też miejsce akcji. Sama mieszkam w podkrakowskiej miejscowości, w nie tak dalekim sąsiedztwie.

Podsumowując, to historia warta poznania, warta każdej godziny spędzonej na czytaniu. Porywająca, wciągająca, na faktach. Mnie się ogromnie podobała.

Czytając powyższe recenzje, ( z którymi w pełni się zgadzam) wydaje się, że już wszystko zostało o tej książce napisane, jednakże chciałabym jeszcze coś dodać. Otóż moja nieżyjąca już Babcia, pochodziła z Tarnowa. Mieszkała również w Gorlicach. A Jej nazwisko po mężu to Batko. (W wojskowym archiwum figuruje Jan Batko - może to przypadek, a może rodzina?) .Tak więc czytając "Akuszerki" miałam niekiedy ciarki na plecach. To była również po części historia o moich przodkach. Jako dziecko, dziwiłam się Babci, dlaczego je rosół z ziemniakami :), gdy w naszym domu jadło się zawsze z makaronem. Teraz już wiem. Dzięki "Akuszerkom" poznawałam od nowa moją Babcię. W jej opowiadaniach często przewijały się historie o Franciszku Józefie. Dziękuję Autorce, Pani Jakubowskiej i czekam na więcej.

Książka (co okazuje się na końcu) bazuje na prawdziwych osobach, przestrzeniach i badaniach autorki. To absolutnie jedna z najlepszych książek, jakie czytałam, pełna ciepła, ale i cierpienia i prozy codziennego życia. Napisana językiem stylizowanym na dawny, co dodaje uroku całej fabule. Przepięknie przedstawiona wieś XIX wieku, zadbano o każdy detal, widać, że w pisanie autorka włożyła całe swoje serce. Jestem pod mega wrażeniem. Polecam!

Zakończyłam lekturę "Akuszerek" późnym wieczorem i początkowo, z gorącą głową chciałam przelać wszystkie swoje myśli, wznieść pełne patosu larum i chwalić pod niebiosa tę genialną powieść, ale postanowiłam wziąć głęboki oddech i niczym jedna z bohaterek tej książki – Regina Perkowa – wszystko usystematyzować. Chwalić będę, i owszem, ale najpierw, winna Wam jestem kilka słów wyjaśnienia.

Pierwsze zdania tej historii wskazują na 1885 rok. W niewielkiej wiosce tuż pod Krakowem, trwa dramatyczny poród młodziutkiej Franciszki Diabelcowej, która od wielu godzin usiłuje powić potomka. Oszalały, niecierpliwy mąż położnicy, rzuca się po chałupie, wrzeszczy i przeszkadza żonie w tym trudnym zadaniu, a kiedy w końcu, dzięki pomocy akuszerki Reginy, dziecko przychodzi na świat, tłucze żonę po twarzy i wybiega w noc, by utopić smutki w alkoholu. Kobieta bowiem, rodzi dziecko z wodogłowiem (nazwane Wyrodkiem), które przeżywa jedynie kilka chwil. Tak właśnie rozpoczyna się opowieść o życiu akuszerki, która w ciągu swojego długiego życia przyjęła tysiące porodów i znała jej Łaskawość – Śmierć.

Główną osią tej powieści jest życie Franciszki Diabelcowej, która dzięki sprytowi przybranej matki, zostaje mamką we dworze, a potem prawowitą położną, kształcącą się w "Cesarsko-Królewskiej Szkole Położnych w Krakowie". Jako czytelniczka, zostałam zaproszona do jej życia i obserwowania jej rozwoju na przestrzeni lat. A doświadczenie było to osobliwe, wykwintne, ale też złożone z wielu gorzkich scen, od których serce wielokrotnie pękało. I choć to Franciszka jest tu główną postacią, to jednak wokół niej pojawiają się nie mniej ważne kobiety. Każda z innym bagażem doświadczeń, każda inna, a jednak taka sama.

Autorka zagląda pod strzechy dziewiętnastowiecznego chłopstwa i z wielkim znawstwem opisuje wiejskie, trudne życie, które toczy się tuż po zniesieniu pańszczyzny. Opowiada historie ludu polskiego, który mimo nowych dekretów, nadal silnie jest związany z dworem i panem. Sprawnie porównuje te dwie warstwy społeczne, ale nie ocenia, pozwala, by czytelnik sam zaobserwował pewne zależności i różnice i zareagował w sposób odpowiedni do jego przekonań.

Oczywiste jest to, że przytoczono tu wiele różnych przykładów porodów. I te zupełnie łatwe, które przebiegały szybko, ale też te wielogodzinne, skomplikowane i bolesne, które nie zawsze kończyły się radośnie. To też opowieść o metodach porodowych stosowanych przez nasze prababki, które po wielu latach niepraktykowania wracają z wielką mocą i przynoszą ukojenie w bólach, ale też służą szybszej i sprawniejszej akcji.

Ta książka umiejscowiona jest w pewnych ramach czasowych, w których pod względem historycznym działo się mnóstwo rzeczy. Wojny przeplatały się tu z zarazami, epidemiami niosącymi śmierć, ale też z pożogami i powodziami. A wśród tego wszystkiego żył naród szalenie bogobojny i oddany swoim przekonaniom, któremu nie przeszkadzały wówczas różna narodowość i religia.

Sabina Jakubowska prowadzi tę opowieść zgodnie z chronologią, ukazuje zmiany polityczne, społeczne i urbanizacyjne. Przykłada ogromną wagę do historii Polski w czasie pierwszej i drugiej wojny światowej i na jej podwalinach utyka swoją opowieść, nie oszczędzając bohaterów i tworząc swego rodzaju dziennik zdarzeń, który tylko pozornie wskazuje czas od porodu do porodu.

Trzeba przyznać, że ta książka to też niebywały hołd złożony kobietom. Matkom, babkom, ciotkom, ale i tym, które swojego potomstwa nigdy nie mogły mieć. Nie jest to jednak historia na siłę gloryfikująca i umoralniająca. To prawdziwa, życiowa opowieść o niezłomności, ale i o tym, że życie jest nieprzewidywalne, a ludzka dusza może przyjąć tylko określoną porcję zła.

To poruszająca wszystkie czułe struny opowieść o życiu, śmierci, miłości, ale też złu.