Akademia Holborn. Kły

Przyznam szczerze, że miałam problem z początkiem. Poznajemy tam dokładnie Sorę, jej rodzinę i problem z coraz słabszą mocą. Nie mogłam się jakoś w to wczytać. Jednak nie odpuściłam i w momencie, gdy dziewczyna trafia do Akademii fabuła ruszyła do przodu a ja wreszcie odnalazłam to co lubię w fantastyce najbardziej.

Mamy zatem tajemnice, intrygi, oczywiście rodzącą się miłość (bez scen hot), mamy związki tej samej płci zdarzają się między członkami różnych ras.

Sora pragnie za wszelką cenę zatrzymać uciekającą moc, nie wyobraża sobie życia jako zwykły człowiek więc chwyta się każdej możliwości. Pocałunek z wampirem u szczytu władzy? Może później...najpierw spróbujmy dostać się do pewnych źródeł mocy. Jednak wszystko się zmienia, gdy całuje ją tajemniczy chłopak a ona czuje, że wszelkie moce odzywają na nowo. Ale niestety nie trwa to wiecznie.

Książkę od momentu trafienia do Akademii czyta się ekspresowo. Autorka złapała rytm, który nie pozwala oderwać się od fabuły. Uczestniczymy w życiu młodych istot z ich wszelkimi problemami i intrygami. Komu możemy wierzyć a komu nie? Tego nie wiemy nigdy do końca.

"Zawsze byliśmy przedstawiani jako diabelskie istoty, stworzenia mordujące z zimną krwią. Nikczemne? Nie wydaje mi się, po prostu urodziliśmy się z ostrymi zębiskami i jak wszystkie drapieżniki potrzebowaliśmy ofiar"

Sora jest wampirem, ale nie tak do końca zwykłym wampirem. Bo tak się niestety składa, że wampirzyca coraz gorzej się czuje, wisi nad nią widmo śmiertelności. Przerażająca wizja dla wampira, prawda? A to jak okazuje się to dopiero początek kłopotów jej w życiu. Łagodnie rzec ujmując, jej stosunki z rodziną bardzo się pogarszają. Miłość rodzicielska u wykonaniu wampirów? No tutaj z pewnością jej nie ma. Wynik? Udaje się do akademii Holborn, gdzie czeka na nią nie tylko nauka, ale i partner. Cóż, nie da się ukryć, że główna bohaterka z tego względu nie jest zadowolona i nie ma co się dziwić, prawda? Tylko... wszyscy zakładają, że będzie grzeczna i się ładnie podporządkuje, ale czy naprawdę?

Prolog? Intrygujący. Akademia? Została bardzo fajnie przedstawiona. Można tam spotkać nie tylko wampiry, ale wiele różnych gatunków, o czym bohaterka się szybko przekonuje. Mimo, że każdy jest tam równy to jednak nie brakuje podziałów i swoistej rywalizacji. Konkretnie pomiędzy dwoma rodami wampirzymi. Tutaj toczy się walka o władzę. Obie strony mają odmienne stanowiska. Sora dosyć szybko wybiera swoją stronę, tylko czy to jest właściwy kierunek? Do tego tajemniczy chłopak, który wydaje się, że wie wszystko na temat bohaterki. Ten wątek najbardziej mnie intrygował, więc nie do końca jestem usatysfakcjonowana. Pojawiają się też tajemnicze zniknięcia, ale prawie na ten temat nic nie ma. Dodajmy jeszcze do tego zdradę. Ktoś tutaj nie do końca jest szczery i mam pewne podejrzenia. Wydaje mi się, że takie rozwiązanie jest raczej oczywiste, zwłaszcza, że im bliżej było końca, tym więcej okoliczności na to wskazuje.

Naprawdę bardzo przyjemnie spędziłam czas z tym tytułem, ale jednak mam trochę zastrzeżeń. Dziewczyna została wygnana przez swój klan, a on mimo tego decyduje się opłacić jej naukę? Przyjeżdża do akademii zamieszkiwanej przez różne istoty i tak naprawdę nikt się nie domyślił, że ona jest pozbawiona mocy? Że szybciej się męczy? A przede wszystkim to, że posiada dwie moce, co jest przedmiotem pożądania przez wielu, a tak naprawdę przez całą lekturę nie wiadomo o co chodzi. Jakie ma moce? I jej choroba? W ogóle nic nie robi w tym kierunku, żeby ją powstrzymać mimo wskazówek lekarza. Dziwne prawda? Z jednej strony polubiłam ją ze względu na odwagę, cięty język i to że nie boi się pakować w kłopoty, a z drugiej strony ta jej nie domyślność albo głupota? Kto normalny wskakuje do basenu nie potrafiąc pływać? Nigdy tego nie robiła, ale nie wiedziała, że musi umieć. No naprawdę? Tyle razy stoi przed prawdą i nigdy nie pomyśli, żeby po nią sięgnąć. Tajemniczy chłopak? Wystarczyłoby po prostu zapytać przyjaciół. Kwestia tego co stało się w przeszłości? I wiele innych faktów na temat siebie samej? Wystarczyłoby po prostu zapytać. Naprawdę? Sora nawet nie musi prosić o udzielenie informacji, bo ktoś bardzo chętnie je udzieli. A ona? Zachowuje się tak jakby to w ogóle nie było istotne. Nie potrafi łączyć kropek. No kurcze, dziewczyna podsłuchuje pewną rozmowę, która dotyczy jej samej i uświadamia sobie, że coś faktycznie w tym jest i co? I nic. Nie pomyśli, żeby cokolwiek z tym zrobić. Mam wrażenie, że jakby prawda uderzyła ją w twarz to ona tego nie zauważy, a raczej nie będzie chciała zauważyć. Niestety nie ukrywam, ale im bliżej końca to jej zachowanie w tym zakresie strasznie mnie zaczęło irytować. No bo ile można?

Nie zabrakło wątku romantycznego, który pozytywnie mnie zaskoczył. Nie ukrywam, że nie spodziewałam się, że rozwinie się w takim kierunku, ale podobało mi się to.

"O tym były wszystkie bajki o księżniczkach, które czytałam mi matka przed snem. O tym marzyła każda księżniczka, w tym ja. Tylko że ja wybrałam niewłaściwą osobę. I zakończenie tej historii nie będzie szczęśliwe"

Historię bardzo szybko się czyta, jest ciekawa i pełna śmiesznych momentów. Zakończenie bardzo nieoczekiwane i pozostawiające z wieloma pytaniami. Z drugiej strony jestem ciekawa skąd wzięło się takie rozwiązanie. Dlaczego? Bo jednak historia na żadnym etapie nie wskazywałaby, że w taki sposób mogłoby się to zakończyć. Dlaczego akurat teraz? Jestem ciekawa w jaki sposób autorka to w pozostałej części wyjaśni. Po przeczytaniu lektury jest więcej pytań niż odpowiedzi. Lubię takie zabiegi i z chęcią sięgnę po dalsze części. Polecam, miłego.

Lata lecą a ja niezachwianie pozostaje wielką fanką powieści paranormalnych. Mam do tych książek ogromny sentyment i z przyjemnością sięgam po każdy nowy tytuł. Tak trafiłam na propozycję od Darii Kwiecińskiej, która bardzo miło mnie zaskoczyła!

Lekka forma i plastyczny język koncentrowały się wokół losów przesympatycznych bohaterów. Każda strona niosła ze sobą poczucie przygody a atmosfera okazała się stać na równi z postaciami. Nie sądziłam, że tak silnie zaangażuje się w treść a jednak już po pierwszych stronach, wiedziałam, że to idealna propozycja dla mnie. Autorka krok po kroku realizowała założony prze siebie plan, fabuła bowiem była w pełni przemyślana oraz dopracowana pod kątem wiarygodnych szczegółów. I chociaż nie było tutaj szaleńczych zwrotów akcji, sama interakcja pomiędzy charyzmatycznymi osobowościami wystarczyła, by pobudzić moje szare komórki.

Akcja powieści rozpoczyna się na belgijskim dworze królewskim, gdzie siedzibę ma klan wampirów do którego należy także Sora. To jej losy będziemy obserwować i to ona wskaże nam drogę ku niebezpiecznym zdarzeniom, gdy zostanie wysłana do tytułowej Akademii Holborn. To tutaj będzie szkolić swoje umiejętności, nawiązywać przyjaźnie i szukać partnera na całe życie. To tutaj także będzie chronić swój sekret, by nikt się nie dowiedział, że być może czeka na nią los zwykłej śmiertelniczki.

Niemal czterysta stron przygody niby fantastycznej, ponieważ z istotami różnej maści na pierwszym planie, a jednak całość zaskakująco przypomina realne życie. Sora będzie musiała odnaleźć się w nowej rzeczywistości, pozna nowych znajomych i wpląta się w konflikty, które pociągną za sobą wrogów. Nie ominie nas także wątek romantycznym, ponieważ będzie to przecież jeden z głównych celów dziewczyny, ale wszystko zostanie przedstawione ze smakiem i z pomysłem, by bawić nas i intrygować od pierwszej do ostatniej strony. Rozegra się zatem wiele motywów, otoczonych odpowiednimi emocjami oraz smacznym poczuciem humoru, ponieważ autorka jest zwolenniczką słownych przepychanek a także kreuje inteligentne postacie nie dające sobie wchodzić na głowę.

"Akademia Holborn. Kły" to idealna propozycja na relaks po ciężkim dniu, która angażuje naszą wyobraźnię i pozwala płynąć myślom w kierunku przygód oraz wiszących w powietrzu sekretów. Ciekawie napisana, niekoniecznie unikająca schematów, ale zarazem wyciągająca z gatunku wszystko co najlepsze. Fabularny twist w finale sugeruje, że być może czeka nas kontynuacja, więc zachęcam Was do lektury, ponieważ Daria Kwiecińska wydaje się nie mówić jeszcze ostatniego słowa.

Muszę przyznać, że wciąż chętnie sięgam po młodzieżówki i książki o wampirach, ponieważ ten motyw od lat nie traci dla mnie uroku, a historie o mrocznych istotach, które zmagają się z własną naturą i codziennością, zawsze mają w sobie coś wciągającego.

Już sam pomysł na fabułę wydał mi się całkiem zmyślny. Autorka nie poszła najprostszą drogą, tylko spróbowała odświeżyć wampiryczną konwencję. I utkała sobie świat, w którym klany wampirów rządzą się pradawnymi prawami i obyczajami, a magia rodowa odgrywa ogromną rolę. To właśnie w takim środowisku dorasta Sora, która jest dziewczyną niestety nie do końca pasującą do swojej rodziny i, co gorsza, zmaga się z tajemnicą mogącą zniszczyć jej przyszłość. Trafia do Akademii Holborn, do szkoły na północy, która uczy młodych wampirów nie tylko panowania nad sobą, ale także przygotowuje ich do politycznych i rodowych zobowiązań. To w tych zimnych murach Sora poznaje nowych przyjaciół i wrogów, wikła się w konflikt klanów, a przy okazji staje przed jednym z najbardziej klasycznych, ale zawsze emocjonujących wątków, czyli przemianą uczucia od nienawiści do miłości.

To, co w tej książce najbardziej mnie ujęło, mimo że pod płaszczykiem wampirycznej opowieści znajdują się znajome schematy (akademia, rywalizacja, sekrety, zakazane uczucia), to to, że historia broni się swoim klimatem i lekkością. Daria Kwiecińska zadbała o to, by Akademia Holborn miała duszę, choć czuć mroźną aurę miejsca, atmosferę napięcia między uczniami i przyciąganie między bohaterami, które rozwija się powoli, budując emocje.

Nie jest to powieść rewolucyjna, ale zdecydowanie fajna, wciągająca opowieść, która przypomina, za co tak lubię młodzieżowe romanse fantasy. Jeśli szukacie książki lekkiej, pełnej magii, sekretów i emocjonalnych rozterek, to „Akademia Holborn. Kły” może się okazać idealnym wyborem na jesienne wieczory. Polecam zatem i zapiszę sobie w notesie, że czekam na część kolejną.

Motyw wampirów, utrata rodowej mocy, akademia, a także przewijający się lykanie, wróżki, centaury i inne magiczne stworzenia to coś, o czym mogę czytać nagminnie. Nie mogłam więc przejść obojętnie obok "Kłów" od Darii Kwiecińskiej. I chociaż nieczęsto sięgam po książki rodzimych autorów, a szczególnie fantastykę (bo po prostu wszystkie, które czytałam, były beznadziejne), to jednak coś mnie kusiło, aby ją poznać.

„Kły” to świeża i intrygująca pozycja na polskim rynku fantasy, która z pewnością przypadnie do gustu fanom motywu akademii, mrocznych światów, magicznych istot i romantycznych wątków. Autorka z dużą swobodą i wyczuciem przenosi czytelnika do świata pełnego tajemnic, intryg oraz niebezpieczeństw, tworząc atmosferę zarówno mroczną, jak i pełną magii.

Fabuła skupia się na losach Sory, wampirzej księżniczki belgijskiego klanu, która musi zmagać się z utratą rodowej mocy i skrywać ten sekret przed innymi. Wysłana do Akademii Holborn na północy Europy, dziewczyna wkracza w świat pełen nadprzyrodzonych istot, konfliktów i intryg, które stopniowo odsłaniają przed nią prawdę o własnym dziedzictwie. To opowieść o sile, odwadze i poszukiwaniu własnej tożsamości, okraszona wyrazistymi postaciami i barwnym, lekko ironizującym stylem narracji.

Daria Kwiecińska doskonale oddaje klimat grozy i sekretów, które unoszą się nad historią, choć nie są one finalnie jakimś ogromnym zaskoczeniem, raczej dla wyjadaczy gatunku są do przewidzenia. Akcji jest sporo, jak już się zaczyna to pędzi w dobrym rytmie, a tajemnice i nieoczekiwane zwroty trzymają czytelnika w napięciu od pierwszych stron. Jednak trochę, jak na moje gusta czytelnicze, za dużo było opisów i monologów głównej bohaterki, raczej jestem zwolenniczką większej ilości dialogu, co nie oznacza, że się nudziłam. Po prostu książka nie należy do mojego ulubionego stylu pisania, ale bawiłam się przy niej świetnie i w zasadzie pochłonęłam ją w jeden dzień. Jednakże takie podejście do historii ma swoje plusy, ponieważ gdy pojawiają się dialogi, to robi się naprawdę zabawnie, ciekawie i po prostu nie sposób się nudzić. Ta ironia, sarkazm, humor to totalnie moje ulubione podejście do treści. Gdybym pisała książki, tak samo bym je prowadziła. To najlepsza forma jaka istnieje. Jest śmiesznie, jest zaczepnie, Sora nie da sobie wejść na głowę, nie brakuje przezabawnych przepychanek słownych, no jest cudnie. To co również cenię w twórczości autorki, to brak owijania w bawełnę i brak strachu przed mocnymi scenami. Tutaj wampirza natura i okrucieństwo potrafią wziąć górę nad rozsądkiem. I to jest dobre, wyróżniające książkę.

Styl Darii Kwiecińskiej jest lekki, barwny i pełen ciętych ripost, co dodaje tekstowi świeżości i dynamiki. Opisy miejsc i postaci są szczegółowe i klimatyczne, co pozwala całkowicie zanurzyć się w wykreowanym przez nią świecie, choć dla mnie mogłoby być ich mniej. Klimat zimnej, pełnej sekretów północy świetnie kontrastuje z ciepłymi momentami relacji bohaterów, tworząc spójną i fascynującą całość.

Bohaterowie są wyraziści i wiarygodni, a ich rozterki oraz emocje łatwo wyczuwalne. Większość z nich jest silna i nie sposób ich nie lubić. Bardzo lubię zadziorność Sory, które w połączeniu z jej gniewem, ale też wrażliwością i szczerością, tworzą postać wielowymiarową, rzeczywistą, z którą łatwo się utożsamić.

Relacje między bohaterami, zwłaszcza ta między Sorą a tajemniczym Malmqvistem, dodają historii romantycznego uroku i emocji. Ich chemia, delikatne przekomarzania podszyte zachowaniem w stylu "wiem o tobie wiele, lubię cię drażnić, bawi mnie to" / "ale ty mnie wkurzasz, odwal się, ale chętnie cię pocałuję" i wzajemne troski tworzą ciekawy kontrapunkt dla mrocznego świata, w którym się poruszają. Jednak bez obaw, to nie jest tandetna historia miłosna, a autorka nie skupia się wyłącznie na romansie, lecz tworzy zarys skomplikowanej relacji, ale także pełnej intryg i rywalizacji fabuły, w której bohaterka musi odnaleźć swoje miejsce i siłę.

W książce nie brakuje również wątków przyjaźni, które nadają jej wyjątkowego klimatu.

"Kły” to porywająca, pełna napięcia i magii powieść, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się oderwać. Idealna dla miłośników fantasy z wątkami romantycznymi oraz dla tych, którzy cenią sobie dobrze skonstruowane światy pełne intryg i niebezpieczeństw. Świetnie został oddany klimat akademii, różnorodność magicznych stworzeń, a także dworskie intrygi. Z niecierpliwością czekam na kontynuację i gorąco polecam wszystkim, którzy chcą zanurzyć się w świecie mrocznych, magicznych istot i ich skomplikowanych losów.