Agnes Grey

Autor: Anne Brontë

Tytuł: Agnes Grey

Wydawnictwo: MG

Pochłonęłam ją bardzo szybko, co było dla mnie zdziwieniem.

Bałam się, że mi się ona nie spodoba. Jest całkowicie odwrotnie!

Historia bohaterki była dla mnie przyjemną przygodą. Chociaż w pewnym momencie miałam problem. Nie podobało mi się zachowanie jej rodziców. Nie potrafiłam zrozumieć tego, dlaczego postępowali w taki sposób. Miałam wrażenie, że ciągle zmieniali swoje zdanie. Chciałam, żeby uzgodnili sobie wszystko i wiedzieli czego oczekiwać.

Polubiłam Agnes, ponieważ ma bardzo przyjemny charakter. Podziwiam ją za cierpliwość do wszystkich osób, bo wiem, że było jej bardzo ciężko. Z chęcią poczytałabym więcej o jej losach.

Mimo tego, że książka jest krótka, to bawiłam się przy niej dobrze. Jednak nie zrobiła ona na mnie wielkiego wrażenia.

Ocena 3,5/5

Agnes Grey to głęboko autobiograficzne oraz pierwsze dzieło literackie Anny Brontë pozwalające poznać zmagania niezamożnych kobiet w XIX wiecznej Anglii, które podejmują się z pozoru szanowanego zawodu guwernantki…

Jest to urocza historia przeplatana szczyptą tonu moralizatorskiego z niepewnością, cierpieniem, samotnością, przemyśleniami nad dobrem i złem — napisana z perspektywy cichej lecz pilnie obserwującej osoby głęboko wierzącej. Niezmierna ilość refleksji autorki wywarła na mnie intensywne wrażenia wzbogacając płynny rytm historii.

Agnes Grey jest małym dziełem zawierającym wielkie uczucia, a przez to: godnym polecenia, które uświadamia o prawdziwych wartościach w ludzkim życiu.

Instagram: @illectum

Profesja guwernantki w literaturze wielokrotnie była romantyzowana i ukazywana jako coś przyjemnego czy wdzięcznego. Dzieci bywały niesforne, ale łatwe do kochania, a ich rodzice nie mieli w zwyczaju utrudniać zadań nauczycielek. Najczęściej przyciągały wzrok dobrze urodzonych mężczyzn, a towarzystwo trzymało je na dystans, ale wciąż okazywało szacunek. Anne Brontё sama była guwernantką, a swoje doświadczenia zapisała w szczerej powieści — „Agnes Grey". Główna bohaterka, by odciążyć rodziców, postanawia zacząć zarabiać i tym samym rozpoczyna trudną drogę. Dzieci, które przychodzi jej uczyć są rozpuszczone, okrutne i przekonane o swojej wyjątkowości. Podsycają w nich to rodzice, których jako jedynych słuchają, a słowa swojej guwernantki zbywają. Uczą się niechętnie, mają duże wymagania i nie wiedzą czym jest empatia. Niezależnie od stopnia zamożności rodziców — wszystkie są tak samo odpychające, ale Agnes udaje się w pewnym stopniu je polubić. Na tyle, na ile pozwalają ich paskudne charaktery oraz śmieszne wymagania czy pretensje rodziców, którzy swoje błędy w wychowaniu zrzucają na Agnes. Dziewczyna musi znosić ich „życzliwe" uwagi, a przyjaciół próżno może szukać w świecie, gdzie nawet służba ignoruje jej istnieje.

Anne Brontё nie będzie moją ulubioną z sióstr, choć muszę przyznać, że jej powieści wyróżniają się wagą, jaką autorka przykłada do kwestii społecznych. Są dobrze napisane i może nie wzbudzają tyle emocji, co te stworzone przez jej siostry (porównywanie ich wydaje się nieuniknione), ale dają bogatą wiedzę o życiu kobiet w dziewiętnastowiecznej Anglii. To ogromny atut!

U Anne również możemy liczyć na wątek romantyczny, ale uczucie w „Agnes Grey" jest takie... Opanowane i skromne. Serce czytelnika czuje się przy nim bezpiecznie i komfortowo. To takie... miłe.

Może i powieść nieszczególnie mnie poruszyła, a tym bardziej nie zachwyciła, ale była dobrą lekturą, której nic nie mogę zarzucić. A nowe wydanie MG dodaje jej uroku.

przekł. Magdalena Hume

Książkę otrzymałam z Klubu recenzenta serwisu [Adres usunięty].

"Agnes Grey" to kolejne przepiękne wydanie powieści sióstr Bronte, ale z tą konkretną autorką spotykam się po raz pierwszy. Przedstawia nam ona postać Agnes, młodej dziewczyny, która chcąc pomóc swojej rodzinie, zostaje guwernantką. Z początku jej praca nie jest łatwa, przynosi wiele zmartwień, a podopieczni są niewdzięczni i praktycznie wcale się jej nie słuchają. W dodatku ich rodzice obarczają winą za ich zachowanie nową ich wychowawczynię, zamiast zastanowić się nad błędami, które sami popełniają.

Książkę czytało się bardzo przyjemnie, choć wiele sytuacji, z którymi zmagała się główna bohaterka do miłych nie należały. Jej podopieczni nieustannie jej dokazywali, a gdy zmieniła posadę, wcale nie trafiła na aniołki, tylko panny zastanawiające się nad kolejnymi intrygami. Agnes w obu przypadkach brakowało autorytetu, którego zdobycie nie ułatwiali nawet rodzice dzieci, a wręcz działali na niekorzyść guwernantki. Myślę, że opisane sytuacje znajdują swoje odzwierciedlenie w obecnej rzeczywistości, gdyż praca z młodymi osobami nie zawsze jest usłana różami, a relacje nauczyciel - rodzic wcale tak bardzo się nie zmieniły. Dlatego też uważam, że powieść ta pod pewnymi względami jest bardzo współczesna i pomaga spojrzeć na codzienność z innej perspektywy.

Innym mocnym wątkiem tej powieści jest wiara i niezłomność głównej postaci. Często cytuje ona fragmenty Pisma Świętego z pamięci oraz kieruje się wpojonymi jej za dziecka zasadami, które sprawiają, że tej dobrej dziewczynie niełatwo jest odnaleźć się w świecie pozbawionym skrupułów. Na szczęście na swojej drodze Agnes spotyka iskierkę nadziei, w postaci wątku romantycznego który dodaje mnóstwa uroku powieści i łagodzi wszystkie doznane nieprzyjemności.

Młodziutka Agnes Grey ma dość traktowania ją przez rodzinę jako tę, która nie poradzi sobie z obowiązkami przypisanymi dorosłemu życiu- pragnie podreperować coraz szczuplejszy budżet rodzinny, a jednocześnie pokazać, że da sobie radę w wielkim świecie. Dlatego tez pomimo głosów sprzeciwu bliskich postanawia zostać guwernantką. Z nadzieją patrzy w przyszłość, licząc, że rodzina do której trafi, będzie dla niej dobra. Jednak po krótkim czasie musi zrewidować swoje marzenia: dzieci uwielbiają dręczyć swoją guwernantkę na milion różnych sposobów, a brak wsparcia w osobach ich rodziców przysparza Agnes tylko więcej kłopotu. Sytuacja w kolejnej rodzinie jest bardzo podobna- choć panienka Grey stara się wyplenić złe zachowania wśród jej podopiecznych, wydaje się to zgoła niemożliwe.

Lecz może Agnes znajdzie coś zupełnie innego niż nauczycielską satysfakcję... ?

Sama nie wiem jak to się stało, że mimo literackiej miłości do twórczości sióstr Bronte, po tę pozycję sięgnęłam dopiero teraz. Ewidentny efekt przeoczenia. Na szczęście udało mi się owo niedopatrzenie nadrobić.

Agnes Grey to zupełnie inna historia niż te spod piór sławnych sióstr, które dotychczas było nam dane poznać. Na pierwszy plan nie wysuwa się wcale miłość, a trud, jaki związany jest z edukacją cudzych dzieci. Guwernantka miała bowiem nie tylko uczyć ich przydatnych w dorosłym życiu rzeczy, lecz także być towarzyszką zabaw, a nierzadko powiernicą mniej lub bardziej przykrych sekretów. Zależy, czego wymagała konkretna rodzina. I ta niespójność w oczekiwaniach rodzin była niezwykle drażniąca, gdyż w pewnym momencie wydawało się, iż guwernantka ma być jednocześnie niańką, kucharką i służącą. Za jedną pensję, oczywiście.

Anne Bronte skupiła się właśnie na tym, by pokazać nam, jakie trudy musiały znosić nauczycielki tamtych czasów: mur, jaki tworzyły rodziny wobec obcej im osoby, podważanie ich kompetencji, traktowanie często gorzej niż służącą. A przy tym liczne przytyki od dzieci, które najchętniej przerzuciłabym przez kolano i zaserwowała kilka klapsów. Podczas lektury wciąż pojawiało się w mojej głowie pytanie- po co takie rodziny zatrudniają kogoś do edukacji pociech, skoro nie pozwalają na sposób nauczania danej osoby, a przy tym jeszcze mają dużo do powiedzenia, i to najczęściej nic miłego? Skoro tak, niech sami zajmą się wychowaniem swoich małych diablątek. Tutaj jednak wchodzi na scenę aspekt podziałów klasowych i uważanie się za lepszych.

Rzekłabym, że już w naszych czasach mimo tak rozszerzonej wiedzy i rozbudowanej kultury osobistej nauczyciele niejednokrotnie przechodzą z uczniami prawdziwą gehennę. Podziwiam ich, naprawdę. Równie mocno podziwiałam Agnes, która mimo kłód rzucanych jej pod nogi, nie poddała się, nie straciła ducha.

Ta powieść to idealna lektura dla nas, współczesnych. Powinna nas nauczyć szacunku dla każdego, nawet najgorszego w naszym mniemaniu zawodu. A przy tym pokazuje nam nieprzekłamany obraz "możnych" tamtego okresu. I co z tego wynika? Pieniądze i władza nie czynią z Ciebie człowieka lepszego od innych- prawda znana nam już od dawna.