Agla. Aurora

Agla Aurora to prezent gwiazdkowy, który sam sobie sprawiłem i pamiętając pierwszy tom, od razu siadłem do lektury. Jakie są moje wrażenia? Totalnie pozytywne. Ten fantastyczny świat, będący chyba alternatywną wizją carskiej Rosji, trochę steampunkowy totalnie mnie fascynuje. To kraina gdzie sąsiadują ze sobą magia i brutalny realizm. To baśń, w którą łatwo uwierzyć i która może się podobać. Przygoda goni tu przygodę i oprócz Sofji Kluk przeżywamy je też razem z Tymianem. Wiele spraw zostaje tu wyjaśnione, zwłaszcza w końcówce książki, inne znajdą chyba rozwiązanie w następnym tomie, na który już wiem, że będę czekał. Jest to powieść o dojrzewaniu, miłości, pragnieniu wolności i o odnajdywaniu własnej tożsamości. Przypadnie do gustu dotychczasowym fanom pisarza jak i tym, którzy lubią powieści przygodowo-awanturnicze. Agla Aurora uczy i uwodzi. Fabułą, językiem, rozmachem wyobraźni. To pierwszy cykl w karierze Radka Raka i jak sam przyznaje, pisanie takowego różni się od pisania innych, pojedynczych tytułów. Jak dla mnie może tak być, jeśli spod pióra pisarza będą wychodzić takie książki. Odważne i zupełnie inne od serii, jakie do tej pory przyszło nam czytać innych pisarzy. No i do tego to wydanie...Ciekaw jestem co wydarzy się w Wieży Swedenborga i jak to wszystko się zakończy. Moje oczekiwania zostały po raz kolejny rozbudzone do granic, a sam autor też postawił sobie poprzeczkę wysoko. Serdecznie polecam!!!

Przed oczami staje mi dziewczyna, która jeszcze nie weszła w wiek dorosły, a już od pewnego czasu naiwność młodości musiała zostawić za sobą. Otacza ją mróz pogody oraz serc ludzi, a doświadczenie uwięzienia w łagrze wypala na niej piętno.

Przed oczami staje mi chłopak, który odcina własną pępowinę, by poświęcić swoje bezpieczeństwo na rzecz czegoś, co wydaje mu się konieczne. Porzuca dziecinne spojrzenie na rewolucję, by w końcu zrozumieć złożoność świata, w którym żyje.

Przed oczami stają mi jednostki o dobrych zamiarach i nie do końca moralnie właściwych działaniach. Jednostki, które stają się marionetkami w systemie totalitaryzm, które pragną jedynie spokoju, ale nie potrafią bezrefleksyjnie funkcjonować w świecie, który je otacza. Ich losy nieustannie się przeplatają, a szczęśliwe zakończenie nie jest obiecane nikomu.

Drugi tom Agli jest jeszcze mroczniejszy i poważniejszy, więcej w nim brutalności czy polityki, a mniej humoru, który i tym razem jest nieco czarny i wyważony. Dziury w historii losów Sofji i Tymiana powoli się zapełniają, a wokół nich pojawiają się nowi bohaterowie, którzy niejedno mogą zdradzić na temat świata, w którym żyją. Rozdział po rozdziale wyłania się obraz rzeczywistości jeszcze mroczniejszej, jeszcze groźniejszej niż po pierwszym tomie podejrzewaliśmy. Wszystko to nadchodzi niespiesznie, w tempie, którego autor nie stara się przyspieszać. Każdy element ma swoje miejsce i swój czas, w którym znajdować się powinien, więc tam jest. Radek Rak wykazuje bowiem wyjątkową kontrolę nad fabułą, a przy tym nie zapomina o dawce emocji, garści humoru czy ogromnych pokładach kreatywności do mieszania w dobrze znanej nam rzeczywistości, by przetworzyć ją i poukładać na nowo, na własną modłę.

Jak podpowiada wydawnictwo: „«Agla. Aurora» to książka o tym, jak dobrzy ludzie przez przypadek budują totalitaryzm. I o tym, że odpowiedzi na nasze pytania brzmią często inaczej, niż sobie życzymy“. Podsumowanie to jest na tyle zgrabne, że zamiast dobierać samej słowa, zdecydowałam się na przytłoczenie go. Dodać do tego należy jeszcze, że Radek Rak niezmiennie mnie zachwyca i budzi mój ogromny podziw przez swój kunszt literacki, a gdy już to wiemy — „Agla“ to jedna z najlepszych serii fantastycznych, jakie w życiu spotkałam. Mało tego! To jedna z niewielu serii, która niezmiennie wzbudza tak dużą moją sympatię. Wszystko w niej jest na najwyższym poziomie.

Lubicie, gdy powieść nawiązuje do innych książek lub filmów? Ja bardzo, zwłaszcza, gdy zrobione jest to w sposób nienachalny, tylko dobrze przemyślany 😏

Tak to jest właśnie w serii Agla Radka Raka. Odkrywając kolejne nawiązania można się dobrze bawić, choć sama historia nie jest zbyt zabawna.

Początkowo obserwujemy losy Tymiana Drakowa, który po wydarzeniach z końca pierwszej części nie może się pogodzić z tym co spotkało Sofję. Ma wyrzuty sumienia, które powodują u niego chęć zmiany dotychczasowego życia, chęć działania...

W drugiej części tej powieści przenosimy się do miejsca, w którym przebywa Sofja. Dowiadujemy się jak wygląda teraz jej życie oraz jakie niebezpieczeństwa na nią czyhają.

Nie będę jednak zdradzała losów tej dwójki bohaterów, sami musicie przeczytać przez co muszą przechodzić...

Brakowało mi jednak pewnej postaci - Haruna, choć zdaję sobie sprawę, że w tej części nie było dla niego po prostu miejsca 😔 Mam jednak nadzieję, że jeszcze kiedyś uda się go spotkać 😉

Bohaterowie Agli przechodzą przemianę, poszukują własnej drogi i starają się przetrwać. Nie mogą postępować tylko dobrze i wspaniałomyślnie, by to zrobić, choć starają się nie utracić swojego jestestwa. Kim będą na końcu swojej drogi? Na to pytanie może dostaniemy odpowiedź w kolejnym tomie 😁

Co do samej fabuly: totalnie zaskoczyło mnie to, co zrobiła matka głównej bohaterki, za to los ojca Sofji przewidziałam już w pierwszej części 😏 Przyznam jednak, że nie mam najmniejszego pojęcia jak ta cała historia się skończy 🤷

Pomimo faktu, iż pierwszy tom podobał mi się bardziej, z niecierpliwością będę czekać na kolejną część, licząc na ponowne spotkanie kilku bohaterów

Tymiana Drakowa dręczą myśli o losie Sofji Kluk, która najprawdopodobniej trafiła do łagru. Sam mierzy się z ogromnymi wyrzutami sumienia i postanawia, że już nigdy nie będzie tchórzem. Chłopak chodzi na korepetycje do maga - rodzice chcieliby, by zdał egzaminy i dostał się na studia - by w przyszłości zostać Taumaturgiem.

Myśl o zawodzie czyniącym cuda byłaby dla większości wielce kusząca, ale nie dla głównego bohatera, który w głowie ma chęć zmiany. Jego ojciec, Dymitr dba o bezpieczeństwo Miasta Cara i podejrzewa syna o spiskowanie i dążenie do zamachu stanu. Dom Drakowów jest dość specyficznym miejscem, a jednocześnie przedstawia obraz rodziny dosyć często spotykany - gdzie młoda osoba, musi zachowywać się jak dorosła.

Martwiłam się, że to będzie zbyt przytłaczająca lektura - nic bardziej mylnego! Podobały mi się niemal wszystkie poruszane wątki. Ani opis, ani kilka przeczytanych opinii nie przygotowały mnie na to co dostanę, ale już wiem, że ciężko streścić tak gęstą, przemyślaną, doprawioną - dużą ilością nazw, osób, zagadnień - historię. Ciekawie było śledzić życie bohaterów w niesprzyjających warunkach politycznych, które od czasu do czasu miesza się z magią.

Urząd Bezpieczeństwa walczący z plagą goblinów? Co za pomysł! Nawiązanie do Asimova? W punkt!

Tymian dojrzewa na kartach powieści, szuka swojej drogi, buntuje się, jego poglądy się klarują. Jednocześnie mierzy się z wieloma emocjami oraz stratą swojej pierwszej miłości.

To przede wszystkich mądra książka! Czytelnik może sam wyciągać wnioski, kopać głębiej, uczyć się.

Dla mnie to idealna mieszanka fantastyki z literaturą piękną.

Mój ulubiony cytat: ,,Do wielkich spraw potrzeba wielkich samotników."