Agatha Syndrome

*współpraca reklamowa*

👉To jedna z nielicznych książek, nad którymi bardzo długo zastanawiałam się czy ją czytać, czy nie. Pojawiała mi się ona co jakiś czas przed oczami, więc kiedy dostałam propozycję jej zrecenzowania uznałam, że to już chyba jakiś znak. To powieść, która jest swoistym gatunkowymi mixem, ale co w niej najbardziej ciekawe, to męska perspektywa na świat, na życie i kobiety.

👉Max to mężczyzna, który osiągnął sukces zawodowy, jednak w życiu prywatnym nie ma szczęścia, jest rozdarty i nosi w sobie wiele żalu do niegdysiejszej ukochanej. Kiedy dostaje niecodzienną propozycję od ekscentrycznego milionera, nie jest świadomy jak ta jedna decyzja zaważy na jego życiu. Wraz z przyjaciółmi wyrusza do Polski na poszukiwania tajemniczej skrzyni. Na miejscu okazuje się, że zadanie nie jest takie proste, a przyjaciele coraz bardziej zagłębiają się w spiralę kłamstw, złudzeń i uczuć. Max zaś wdaje się w romans, a to wzbudza w nim wiele sprzeczności, bo w końcu Agatha Syndrom towarzyszy mu każdego dnia.

👉W pierwszej połowie książki dominują opisy, dla mnie te części opisowe zwykle są nużące i tutaj też tak było, później jednak zaczynają się pojawiać dialogi, akcja przyspiesza i te elementy opisowe już mnie tak bardzo nie męczyły. Fabuła zaczęła mnie coraz bardziej wciągać, ale to tak mniej więcej od połowy książki. Autor tutaj nie przebierał w środkach, namieszał aż miło, ilość kłamstw, manipulacji faktami czy drobnych intryg była imponująca, a ja naprawdę nie miałam pojęcia jak to wszystko się skończy, choć jedno było pewne, ze będzie to zakończenie z hukiem, tak też było, i szczerze przyznam, że ta końcówka mocno mnie zaskoczyła i wbiła w fotel.

👉Książka napisana w bardzo dobrym stylu, okazała się ciekawą i nieco zwariowaną przygodą trójki mężczyzn, którzy rzucili się na poszukiwania ukrytego skarbu, nagrabili sobie u wielu osób, zmagali się ze swoim syndromem Agaty, musieli zmierzyć się z konsekwencjami, ale co najlepsze w tym całym szaleństwie zaczęli odnajdywać siebie. To oryginalna i rzucająca inne światło na wiele aspektów powieść, którą warto poznać.

*olilovesbooks2*

Książka jest ciekawa, tylko potrzeba trochę czasu żeby na dobre rozłożyła swoje skrzydła i głębiej zaprosiła nas do lektury.

Narrator ukazuje nam głównego bohatera, który obsesyjnie opisuje wygląd pewnej kobiety. Większość rzeczy przyrównuje do poezji i podkreślania piękna, więc wydaje nam się, że zanim cokolwiek się zadzieje, to minie bardzo dużo czasu. Mężczyzna ma obsesję na punkcie piękna oraz idealizmu, dlatego poszukiwał wzrokiem obiektu, który zagościł jego w głowie. Kiedy ujrzał Agathę, to jakby cały świat nagle się zatrzymał. Postanowił maksymalnie się do niej zbliżyć i o dziwo ona mu na to pozwalała. Czasami nie byłam pewna, czy czytałam prawdziwe wydarzenia, gdyż opowiadał o nich szybko, gdzie przebiec można było od wydarzenia do wydarzenia i z miejsca do miejsca, jakby przeskok w czasie, gdzie ona tańczyła jak jej zgrał, czy to wszystko siedziało w jego głowie, więc opisy z jego pamięci właśnie taką formę by przybierały. Taka totalna fascynacja, gdzie zaciera się czas i są tylko oni i to co on u niej widzi.

Agatha jest największą fascynacją jaką można tutaj spotkać. To kobieta idealna, choć nie klasyczna z nutką uśmiechu, zabawy i takiej otwartości świata. Wiele treści się jej poświęca, snuje ogrom myśli, porównań oraz oceny na ile to co ona widzi jest fascynacją światem, a na ile duszą, którą w niej można zobaczyć. Zdecydowanie to treść poświęcona fascynacji, gdzie zauroczenie widać we wszelakich opisach dotyczących jej osoby.

Ta książka nie spodoba się każdemu, gdyż nie każdy jest z natury obserwatorem. Czasami oczekuje się bardziej dynamicznej akcji, ale nie oznacza to, że ta pozycja jest zła. Najbardziej dotrze do wrażliwych osób, które potrafią godzinami wpatrywać się w jeden punkt i uważać, że to był czas, gdzie wszystko w głowie sobie układali, więc nie był stracony. Jest tutaj też sporo dialogów i pomiędzy nimi można dostrzec wszędzie coś ukrytego, takiego co wymaga przemyślenia, ale na pierwszy rzut oka tego nie widać. Jeśli rozumiecie pojęcie esencja życia, to wydaje mi się, że po części w dużej mierze to było natchnieniem do napisania tej książki.

Lubicie książki, które zaskakują?

Kto ich nie lubi! Ale wcale tutaj nie spodziewałam się zaskoczeń. Patrząc na okładkę, na tytuł i na sam początek książki, myślałam, że będzie to prosta historia, a tu taka niespodzianka!

Początkowo wcale ta pozycja nie przypadła mi do gustu. Pierwsze strony czytałam, bo czytałam, bez żadnego wow, bez wciągnięcia, może dlatego, że liczyłam właśnie na romans? Wydawało mi się to wszystko bez polotu. Z czasem się wciągnęłam, szczególnie, kiedy akcja zaczynała się rozkręcać. Złapałam się na tym, że nie chciałam odkładać książki na bok, chciałam zobaczyć co będzie dalej, do czego to wszystko doprowadzi? Czy mi się spodoba? W końcu to taka nietypowa lektura.

Jestem zaskoczona tym, że autor postanowił wpleść w fabułę elementy historii i zabrać nas trochę w taką podróż w czasie. Tak jak wspomniałam na samym początku, myślałam że będzie to jakiś tam zwykły romans, a dostałam głęboką historię, czego absolutnie się nie spodziewałam. Kiedy zaczęłam czytać, o tajemniczej skrzynce, po którą udaje się Max, pomyślałam, że Kurt, który mu to zlecił, zwariował, skoro istnieje takie coś, dlaczego mężczyzna sam nie wyruszył na poszukiwania? Dlaczego tyle lat to wszystko czekało? I wiecie co? Nie tylko ja siebie tym zastanawiałam. Nie będę Wam opowiadać, jak udała się wyprawa, czy się udała, a przede wszystkim czy do niej doszło, bo każdy powinien sam odkrywać to, co tutaj zostało przestawione. Tytułowa Aghata to też ciekawy wątek, aczkolwiek wcale nie mój ulubiony. Jakoś jej nie polubiłam, nie podbiła ona mojego serca, wcale nie czekałam na opowieści do niej.

W całość książka wypada dobrze, może nie rewelacyjnie, ale dobrze. Czułam się, jakbym stała obok i obserwowała wydarzenia z boku, wciągnęłam się w ten tytuł i byłam ciekawa, czym autor mnie jeszcze zaskoczy. Daje dużego plusa za poczucie humoru, niejednokrotnie uśmiechnęłam się pod nosem!

Czy polecam tytuł? Oczywiście! Uważam, że każdy sam powinien wyrobić sobie zdanie na jej temat. Dla jednego będzie przeciętna, jednak ktoś inny odnajdzie w niej coś wyjątkowego. Czytajcie! 😎

„Agatha Syndrome” to jedna z tych książek, które wciągają od pierwszych stron nie dlatego, że pędzą jak thriller, ale dlatego, że autor ma absolutnie niepowtarzalny sposób opowiadania. Hector Kung pisze tak, jakby jednocześnie snuł historię i prowadził z czytelnikiem rozmowę – swobodną, inteligentną i pełną drobnych dygresji, które wcale nie przeszkadzają, a wręcz dodają całości uroku. To właśnie te jego charakterystyczne „odbiegi od tematu” sprawiają, że książka nabiera głębi. Nagle drobny szczegół urasta do znaczenia, a prosta scena zaczyna mieć drugie dno.

Kung potrafi budować klimat w taki sposób, że czytelnik ma poczucie uczestniczenia w wydarzeniach, a nie tylko ich obserwowania. Czasem zatrzymuje się na jakimś wątku na chwilę dłużej, ale robi to po coś – często po to, by pokazać szerszy kontekst, innym razem, by dopowiedzieć coś o bohaterze lub sytuacji. I właśnie dzięki temu historia staje się pełniejsza, bardziej wielowarstwowa, a przede wszystkim ciekawsza.

Sam wątek główny – tajemniczy, mroczny, trochę niepokojący – trzyma uwagę do końca. Autor nie spieszy się z odkrywaniem kolejnych elementów układanki, ale też nie przeciąga w nieskończoność. Wszystko ma tu swoje tempo i swoje miejsce. Bohaterowie są wiarygodni, nieprzesadzeni, a ich reakcje i wybory często zmuszają do myślenia. To jedna z tych książek, w których psychologia postaci odgrywa równie dużą rolę jak sama akcja.

Największą siłą „Agatha Syndrome” jest jednak styl. To rzadko spotykane połączenie lekkości, humoru i przenikliwej obserwacji świata. Kung pisze tak, że człowiek łapie się na tym, iż zatrzymuje się nad zdaniami, bo są po prostu dobrze ułożone – nie przekombinowane, ale celne. Nawet kiedy autor schodzi na poboczne wątki, nie irytuje to ani przez chwilę. Wręcz przeciwnie – dodaje charakteru całej opowieści i sprawia, że po skończeniu książki ma się wrażenie, jakby spędziło się czas z kimś, kto nie tylko umie opowiadać historie, ale też naprawdę ma coś do powiedzenia.

„Agatha Syndrome” to książka, która zostaje w głowie. Nie tylko ze względu na fabułę, ale przede wszystkim dzięki sposobowi, w jaki została napisana. To jedna z tych powieści, które przypominają, że styl autora potrafi być równie ważny jak sama historia. A Hector Kung ma w tym stylu coś wyjątkowego – swobodę, inteligencję i lekkość, za którą aż chce się sięgnąć po więcej jego książek.

Jeśli lubisz literaturę, która daje coś ponad samą akcję – coś do przemyślenia, do poczucia, do zatrzymania się na chwilę – ta książka jest zdecydowanie warta przeczytania.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].