Jeden z najpoczytniejszych prozaików dwudziestolecia międzywojennego. Publicysta o ostrym piórze. Zadeklarowany przeciwnik sanacji, z wielką atencją wszakże wypowiadający się o marszałku Piłsudskim. Amant i amator luksusowych aut. Wszystko to nie od dziś wiadomo o Tadeuszu Dołędze-Mostowiczu; można też chyba odnieść wrażenie, że na temat autora Kariery Nikodema Dyzmy wiadomo niemało, zarówno w kontekście biografii, jak literackiej wartości jego dokonań - to głównie za sprawą ogromnego dorobku profesora Józefa Rurawskiego. Czy przygotowywany do druku przez Wydawnictwo Akademickie Dialog kolejny tom niewydanych dotychczas tekstów Mostowicza może wnieść do tej wiedzy cokolwiek nowego? Czy jego publikacja jest zasadna?
Wnikliwa lektura około osiemdziesięciu nieznanych prac pisarza rodem z Okuniewa nie pozostawia wątpliwości: zdecydowanie tak. Zbiór, o którym mowa, zawiera felietony, recenzje, notatki prasowe, drobne szkice, wywiad, a także dwie formy heterogeniczne - na pograniczu opowiadania i humorystycznej jednoaktówki. Wszystkie teksty ukazywały się na łamach "Rzeczpospolitej", a pochodzą z lat 1924-1928; cezury wskazują na niewielki wycinek czasu, jednak lektura całości posiada istotny walor poznawczy - pozwala zorientować się w niezwykle dynamicznym rozwoju Mostowicza jako publicysty. Rozwój ten obejmuje nie tylko sprawność stylistyczno-językową, która zresztą już w prapoczątkach piśmiennictwa autora "Profesora Wilczura" była bardzo wysoka, lecz także zmieniający się punkt widzenia spraw kultury polskiej lat 20. i 30.
Rosnąca dojrzałość urodzonego w 1898 roku Dołęgi-Mostowicza manifestuje się w coraz szerszej perspektywie oglądu zjawisk kulturalnych, które pisarz komentuje, uwzględniając rozmaite, a istotne konteksty: historyczny, historycznoliteracki, wreszcie najważniejszy dlań - społeczno-polityczny. Najwcześniejsze teksty pomieszczone w recenzowanym tomie znamionuje (młodzieńczy?) patos, który autor wprawdzie szybko porzuca, a który jednak nie obniża wartości jego wczesnych, drobnych artykułów. Problematyka, z którą zetknie się czytelnik trzeciego tomu Tekstów niewydanych, to przede wszystkim refleksja nad kulturą polskiego międzywojnia w bardzo rozmaitych jej odmianach i na wielu poziomach. Wśród starannie zebranych i opracowanych artykułów znajdziemy między innymi: sprawozdanie z odczytu profesora Oskara Haleckiego na temat powstania we Francji Komisji Współpracy Intelektualnej, odważne felietony wymierzone w biurokratyzację teatrów miejskich, podniosłą laudację na cześć Władysława Stanisława Reymonta, krótkie rozmowy z Julianem Adolfem Święcickim oraz Józefem Kotarbińskim, szkic na temat sytuacji polskich antykwariatów, szkice poświęcone współczesnej Mostowiczowi literaturze popularnej, zjadliwą notkę na temat konfiskaty tekstu satyrycznej "szopki", dokonanej przez sanacyjne władze.
Dołęga-Mostowicz niejednokrotnie podkreśla istotę spuścizny wielkiej polskiej literatury, w szczególności zaś dzieł Słowackiego, Mickiewicza, Krasińskiego, Sienkiewicza i Wyspiańskiego, którą to spuściznę wiek dwudziesty, jak twierdzi autor, zapoznaje i zatraca. Zaskakuje aktualność niektórych spostrzeżeń młodego Dołęgi Mostowicza, zwłaszcza w szczególnie bliskiej mu dziedzinie, jaką stanowiła polityka, lub może szerzej: życie społeczno-polityczne. W króciutkim szkicu z 1927 roku zatytułowanym Obiektywnie, autor konstatuje, że "dożyliśmy w Polsce już do tak paskudnych metod oceny zjawisk, że obiektywizm trzeba stawiać na piedestale i składać mu pokłony. Smutny to objaw"... Z trzeciego tomu Tekstów niewydanych wyłania się zatem Mostowicz zarówno znany, jak nieznany. Znany, ponieważ jego przenikliwe spostrzeżenia dotyczące kwestii społecznych, politycznych, a także kryminalnych, ale z polityką związanych, zostały już przypomniane w poprzednich dwóch tomach. Tym razem jednak to nie tego rodzaju spostrzeżenia stanowią esencję "nowej" książki Dołęgi-Mostowicza. Michał Friedrich.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii reportaż
Jakie konkretne formy literackie znajdziemy w tym zbiorze tekstów?
Książka zawiera szeroki przekrój krótkich form publicystycznych i literackich, w tym felietony, recenzje oraz notatki prasowe. Czytelnik odnajdzie tu także wywiady, szkice oraz unikalne formy na pograniczu opowiadania i humorystycznej jednoaktówki. Wszystkie teksty pochodzą z lat 1924-1928 i pierwotnie ukazywały się na łamach "Rzeczpospolitej". Lektura pozwala prześledzić dynamiczny rozwój warsztatu pisarskiego autora w początkowym okresie jego kariery.
Czy książka "Abstynenci z premedytacją. Teksty niewydane" to kolejna powieść autora?
Nie, ta publikacja nie jest powieścią, lecz starannie opracowanym zbiorem rozproszonej publicystyki Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Tom gromadzi około osiemdziesięciu tekstów, które wcześniej nie były wydane w formie książkowej. Skupia się on przede wszystkim na refleksji nad kulturą i życiem społeczno-politycznym międzywojennej Polski. Jest to idealna pozycja dla osób chcących poznać warsztat dziennikarski twórcy "Kariery Nikodema Dyzmy".
W jaki sposób autor odnosi się w swoich tekstach do ówczesnej polityki?
Dołęga-Mostowicz prezentuje się w tych pismach jako wnikliwy obserwator i krytyk metod politycznych, zachowując przy tym dużą dozę obiektywizmu. W zbiorze znajdują się teksty odważnie punktujące biurokrację oraz satyryczne notki wymierzone w działania cenzury sanacyjnej. Autor z dużą trafnością komentuje zjawiska społeczne, łącząc je z kontekstem historycznym i historycznoliterackim. Jego spostrzeżenia dotyczące jakości życia publicznego w Polsce lat 20. zachowują zaskakującą aktualność do dziś.
Jakie tematy kulturalne dominują w tej publikacji?
Głównym motywem tekstów jest kondycja polskiej kultury międzywojennej, od spraw teatru po sytuację ówczesnych antykwariatów. Autor poświęca wiele miejsca spuściźnie wielkich wieszczów, takich jak Mickiewicz czy Słowacki, martwiąc się o ich zapomnienie w XX wieku. Znajdziemy tu również laudacje na cześć Reymonta oraz rozmowy z wybitnymi postaciami świata sztuki, jak Józef Kotarbiński. To cenne źródło wiedzy o tym, czym żyła intelektualna elita tamtego okresu.
Dla kogo ta pozycja może okazać się nieodpowiednim wyborem?
Publikacja ta nie jest polecana czytelnikom szukającym lekkiej prozy fabularnej lub wartkiej akcji typowej dla najsłynniejszych powieści autora. Z uwagi na swój charakter dokumentalny i publicystyczny, wymaga ona od odbiorcy skupienia oraz zainteresowania historią literatury i detalami życia społecznego lat 20. Osoby nieprzepadające za formą krótkich felietonów i artykułów prasowych mogą czuć się znużone fragmentarycznością zbioru. Jest to pozycja niszowa, skierowana głównie do badaczy epoki oraz wiernych fanów twórczości Dołęgi-Mostowicza.
