173 dni samotności

Powieść Aliny Iwanickiej opisuje historię Poli i Kuby, którzy kiedyś byli nierozłączni i zakochani w sobie na zabój. Cały ich świat zmienia się, kiedy Kuba z każdym dniem staje się coraz mniej obecny, aż w końcu, widząc jak rani kobietę, postanawia zakończyć ich związek. Rozdzielił ich niewidoczny przeciwnik, z którym walka okazuje się być cięższa niż mogłoby się wydawać. Czy wrócą do siebie? Czego się o sobie dowiedzą? Czy Kubie uda się wyzdrowieć?

Książka przede wszystkim skradła moje serce tym, jak jest w niej zaopiekowany temat depresji. Mamy pokazane różne etapy choroby oraz schematy. Nasi bohaterowie pomimo zerwania znajomości nie mogą o sobie zapomnieć, co wyniszcza ich i sprawia, że nie potrafią pokochać nikogo innego. Autorka przedstawiła depresję jako chorobę jak każda inna i zaznacza, że nie powinniśmy się jej wstydzić i działać na własną rękę. Książka pokazuje również jak ważne jest wsparcie bliskich w takiej sytuacji. Temat na pewno nie jest lekki i polecałabym tą propozycję dla osób dojrzałych. To co mnie zaintrygowało, to fakt, że książka jest oparta o faktach, dlatego cała historia staje się bardziej autentyczna. "173 dni samotności" wciąga już od pierwszych stron, a dzięki narracji dwuosobowej możemy poznać perspektywy obojga bohaterów. Książka ma jeden poważny minus - jest za krótka 🙈. Jak dla mnie mogłaby być dwa razy dłuższa, ponieważ pióro pisarki jest lekkie. Mam świadomość, że ta propozycja nie każdemu się spodoba, ze względu na tematykę i przygnębiający klimat. Pomimo wszystko mam nadzieję, że przeczytacie o Poli i Kubie. ❤️

„173 dni samotności” porusza do głębi, sięgając do zakamarków serca.

Choć od pierwszych stron można przewidzieć, w jakim kierunku potoczy się fabuła, to jednak emocjonalna warstwa tej historii jest tak silna, że czytelnik z zapartym tchem śledzi losy bohaterów.

Pola i Kuba, niegdyś nierozłączni, zostali rozdzieleni przez depresję, cichego i wyniszczającego wroga. To właśnie ten wątek jest najmocniejszym punktem książki – autorka nie boi się ukazać psychicznych zmagań w pełnej intensywności. Nie jest to jednak tylko opowieść o upadku, ale przede wszystkim o podnoszeniu się po nim. Przypadkowe spotkanie po miesiącach rozłąki staje się dla nich momentem konfrontacji z przeszłością i być może – szansą na przyszłość.

Wielką zaletą powieści jest jej głębia emocjonalna. Opisy przeżyć bohaterów są niezwykle realistyczne, momentami wręcz bolesne. Trudno pozostać obojętnym wobec ich cierpienia, zagubienia, ale także nadziei, która nieśmiało przebija się przez mrok. To książka, która skłania do refleksji, pokazuje, jak trudna jest walka z depresją i jak dużą rolę odgrywa wsparcie bliskich.

Jednocześnie, ta emocjonalna intensywność spowalnia momentami akcję. Nie jest to powieść dynamiczna, pełna wartkiej akcji – tutaj liczą się uczucia, rozmowy, spojrzenia, wewnętrzne rozterki.

Świat przedstawiony budzi mieszane uczucia. Piękni, bogaci ludzie, drogie samochody, luksusowe hotele – to elementy, które mogą drażnić swoją nierealnością. Jednak w gruncie rzeczy, tło fabularne schodzi na dalszy plan, bo to emocje i relacje są tutaj najważniejsze.

Słowem podsumowania, „173 dni samotności” to książka, którą czyta się z przyjemnością, ale i z ciężarem na sercu. To historia, która porusza, wciąga i zostawia po sobie ślad. Idealna na jeden wieczór, ale z emocjonalnym bagażem.