Życie Sus

Kompetnie nie wiedziałam, czego się po niej spodziewać biorąc ją do ręki. A noże na okładce zauważyłam dopiero w trakcie czytania 🙈

To właśnie one są wielką miłością Sus. "Sus ostrzy swoje noże. Kocha je. Często je wyjmuje i ogląda. To broń, która chętnie zatopiłaby się w ciele; te noże chcą rozdzielać, kroić, zabijać. Narzędzia, które mają swój cel. Przyglądanie się im zawsze daje jej poczucie władzy. Za sprawą noży jej ręce stają się dłuższe, przeczą jej wzrostowi i wadze."

"Życie Sus" to książka, która pozostawiła we mnie dziwny rodzaj niepokoju. Z tyłu na okładce można przeczytać, że jest to "współczesna opowieść o rodzinie i zemście, współczucie i piękne". Tylko, że tego piękna w tej książce nie ma ani odrobinę. Musicie mi wierzyć na słowo! 😉

Tytułowa Sus to dziewiętnastoletnia, dorosła kobieta, która wyglądem przypomina dwunastoletniego chłopca. Żeby przytyć pije olej i śmietanę i codziennie waży się na skradzionej ze sklepu wadze. Brat Sus leży w szpitalu z kawałkiem granatu w głowie, a ojciec siedzi w więzieniu za zabicie matki.

Samotność Sus wyziera niemal z każdej przeczytanej strony, a rzeczywistość w której żyje przeraża i budzi wstręt. To książka pełna syfu, brutalności i przemocy. Niejednokrotnie chciałam ją rzucić w kąt, bo było mi niedobrze podczas jej czytania.

Sus zarabia na życie sprzedając narkotyki dzieciom z podstawówki. Każdego dnia wystawia siebie na próby, testując swoją wytrzymałość fizyczną i psychiczną. Te testy mają przygotować ją na spotkanie z ojcem, który ma wkrótce wyjść z więzienia. Okazuje się jednak, że wcale nie tak łatwo jest być złym człowiekiem...

Konstrukcja książki to krótkie i ostre zdania, które wybijają się w głowę i w serce niczym okładkowe noże. Podziwiam odwagę Bengtssona i to, jak za pomocą słów wpływa na emocje czytelnika.

Trudno mi jednoznacznie ocenić tę książkę. Budzi skrajne emocje i niepokój, ale czy w książkach nie o to właśnie chodzi?

[Adres usunięty]

Sus nie jest typową, zbuntowaną nastolatką, która na złość wszystkim postanawia odmrozi sobie uszy. Żeby móc zachowywać się w ten sposób trzeba mieć, jeśli nie szczęśliwe, to chociaż normalne dzieciństwo. A tego właśnie najbardziej Sus brakuje, normalności i bezpieczeństwa. Dziewczyna wychowuje się sama na typowym blokowisku. Jest dla siebie sterem, żeglarzem i okrętem. Ojciec dziewczynki, alkoholik, siedzi w więzieniu, matka zmarła po przedawkowaniu narkotyków. Sus ma jeszcze brata. Brata, który odkąd pamięta wspierał ją i chronił przed całym złem, które ją otaczało. Niestety, Sus nie może już dłużej na niego liczyć. On odszedł. Odkąd leży w szpitalu z kawałkiem szrapnela wbitym w mózg dziewczyna jest całkiem sama. Chociaż stwierdzenie, że Sus jest sama nie jest do końca prawdą. Dziewczyna ma jeszcze noże. Noże z którymi się nie rozstaje i za którymi może schować się jak za parawanem. Noże, które, od czasu kiedy dowiedziała się, że jej ojciec może wyjść wcześniej z więzienia za dobre sprawowanie, są gotowe do działania. Noże to jednak nie wystarczająca broń. Ktoś musi tych noży użyć i tym kimś jest Sus. Sus też musi być gotowa do ostatecznego rozrachunku ze swoją przeszłością, ale też do obrony przed nieuniknioną przyszłością. Sus musi być silna. Nie może się bać. Musi być wytrwała, zdeterminowana i bezwzględna. Sus każdego dnia wytrwale trenuje swoją siłę woli i czeka. "Życie Sus" Jonasa T. Bengtssona to powieść o brutalnym, pozbawionym perspektyw życiu na blokowisku. I choć akcja książki umiejscowiona jest w Kopenhadze, to tak naprawdę, Sus może być mieszanką każdego innego miasta. Wszędzie możemy znaleźć ludzi, którzy żyjąc w oparach alkoholu, pyle narkotykowego proszku i wśród wrogo nastawionych do nich ludzi zmierzają ku nieuniknionej zagładzie. "Życie Sus" to brutalna opowieść o życiu, które, choć staramy się go nie zauważyć, może toczyć się koło nas. Życiu, które nie ma szans na szczęśliwe zakończenie.

To nie jest następna książka o tym duńskim hygge, że życie jest piękne i spokojne. Jest wręcz odwrotnie. Sus mieszka na szarym blokowisku wśród imigrantów i buntowników. Jest samotna i wycofana. Nie ma nikogo. Jej matka zmarła, ojciec siedzi w więzieniu, brat jest w szpitalu. Nawet kot u niej długo nie mieszka. Szare życie w szarym otoczeniu. Jedynym jej przyjacielem są noże. Które układa i czyści. Sus żyje na krawędzi. Ale chce żyć. Aby się na kimś zemścić. A może komuś ulżyć. To opowieść o samotnej dziewczynie i samotnym życiu w szarych blokowiskach. Polecam „Życie Sus” Jonasa T. Bengtssona.