Na tropie zaginionych wspomnień. Zwierzoksiąg. Tom 1

Ta pięknie napisana i zilustrowana powieść uczy czytelnika empatii i pokazuje, jak ważna jest pamięć o bliskich. To również piękna opowieść o przyjaźni i podróż do magicznego świata leśnych zwierząt. Zachwyca nie tylko treścią, ale również pięknymi ilustracjami.

"Pamięć dotknięta zapominalią jest jak kwiat, któremu ktoś wyrwał wszystkie płatki. Zawsze można je pozbierać, ale..."

... czy wszystko będzie dokładne w tym samym miejscu? Czy wspomnienia ułożą się w logiczną całość? Czy ich skrawki zdołają przywołać to, co gdzieś na dnie kochającego serca wciąż trwa, niezmienione i niepokonane przez czas?

Mickaël Brun-Arnaud, autor przepięknej, wzruszającej powieści "Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień" zaprasza czytelnika do magicznego świata, w którym to zwierzęta nie tylko mówią ludzkim głosem, noszą szykowne, skrojone na miarę ubrania, ale i przeżywają nie mniejsze od ludzkich tragedie.

To tam, w tej jakże przedziwnej rzeczywistości, Lis Archibald prowadzi Leśną Księgarnię, znaną od wieków w całym lesie. Tam marzy po cichu o przygodzie, nieświadom, że ona czeka już u progu jego drzwi.

Tam jego księgarnię odwiedza kret Ferdynand, a jego historia oraz wielka potrzeba wygrania z okrutną zapominalią wywraca stateczne lisie życie do góry nogami. Archibald nie potrafi odwrócić się od będącego w potrzebie kreta. Jego ruda łapa staje się busolą i prowadzi starego przyjaciela do wszystkich miejsc, które staruszek kret opisał w swej książce i uwiecznił na fotografiach tak małych, niczym pocztowe znaczki.

Czy napotkani po drodze starzy przyjaciele pomogą Ferdynandowi odzyskać jego przeszłość? Czy pozna prawdę na temat swoich najbliższych? Czy pogodzi się z tym, czego nie można było uniknąć?

"Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień" to powieść, która bardzo mnie wzruszyła. Historia kreta Ferdynanda, choć tragiczna, targana okrutną chorobą, odbierającą własną tożsamość, jest najpiękniejszą lekcją życzliwości i bezinteresownej przyjaźni, jaką dotąd poznałam. Dla młodych czytelników będzie z kolei także lekcją troski o bliskich w jesieni życia, którym demencja powoli zabiera to, co najcenniejsze, a co młode pokolenie, jeśli tylko zechce, może uchronić od zapomnienia. Wszak wspomnienia spisane nigdy nie ulegną zatraceniu.

Poruszającą, skłaniającą do refleksji, niezwykle ciepłą w swym przekazie powieść Brun-Arnauda cudownie uzupełniają ilustracje autorstwa Saone.

Całość zdecydowanie polecam Waszej czytelniczej uwadze i żywię ogromną nadzieję, że to jeszcze nie koniec, że będzie mi jeszcze dane wrócić do tego magicznego świata.

Czy zdarzyło Wam się kiedyś zapomnieć, gdzie odłożyliście klucze? Albo czyjeś imię całkowicie wyleciało wam z głowy? A co gdyby z waszej pamięci uleciały całe wspomnienia? Twarze najbliższych blakną jak stary polaroid, a ciepłe chwile z przeszłości ulatują, jakby nigdy się nie wydarzyły?

Mickaël Brun-Arnaud w książce „Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień” bierze na warsztat temat trudny, o którym rzadko kiedy mówi się w literaturze dziecięcej – utratę pamięci.

W samym sercu lasu, wśród miękkich mchów i pachnących igliwiem ścieżek, stoi księgarnia z wyjątkowymi książkami. Każda z nich istnieje tylko w jednym egzemplarzu, a ich strony przechowują historie życia tych, którzy je napisali. Właśnie tutaj, w zaciszu półek pełnych unikatowych tomów, swoje dni spędza lis Archibald, erudyta i opiekun niezwykłego zbioru. Pewnego dnia jego progi przekracza Ferdynand, wiekowy kret, który przybywa z desperacką prośbą. Poszukuje księgi będącej zapisem wspomnień z najpiękniejszych chwil życia. Księga niespodziewanie zniknęła, a pamięć Ferdynanda coraz bardziej zaciera się grożąc całkowitą utratą przeszłości. Nie zastanawiając się długo, Archibald postanawia pomóc. Tak rozpoczyna się niezwykła podróż – pełna zagadek, emocji i odkryć, które prowadzą w głąb umysłu Ferdynanda. Okazuje się, że na kreta czyha podstępna zapominalia, przypadłość, która dzień po dniu odbiera przeszłość, zaciera kontury dawnych chwil i zamienia je w białe plamy. Czy Archibald i Ferdynand zdążą odnaleźć książkę, zanim pamięć tego drugiego całkowicie się rozpłynie? A może prawdziwa odpowiedź kryje się gdzie indziej – w sercu, w emocjach, w tych okruchach wspomnień, które nawet zapominalia nie jest w stanie całkowicie wymazać?

Autor balansuje na granicy realizmu i baśniowej metaforyki. Lasy, które przemierzają bohaterowie, to przestrzeń pełna symbolicznych przystanków pamięci, gdzie teraźniejszość splata się z przeszłością.

Pamięć została tutaj przedstawiona jako esencja tożsamości. Ferdynand, tracąc wspomnienia, traci jednocześnie siebie. Autor zadaje pytania o to, co pozostaje, gdy znikają obrazy z przeszłości: Czy jesteśmy sumą naszych doświadczeń? Czy to relacje definiują naszą tożsamość?

Pomysł księgarni, w której każda książka istnieje w jednym, unikalnym egzemplarzu symbolizuje ulotność ludzkich wspomnień, których nie da się powielić ani przywrócić w identycznej formie. Zapominalia z kolei to literacka metafora demencji, choroby, która w równym stopniu dotyka osoby nią dotknięte jak tych, którzy są świadkami jej postępu.

Choć „Zwierzoksiąg” to książka dedykowana młodszym czytelnikom, niesie w sobie uniwersalne przesłanie, które poruszy także dorosłych. W niezwykły sposób opowiada o stracie, pamięci i przemijaniu, a przy tym pokazuje, jak wielką moc mają książki będące nośnikiem emocji i wyjątkowych historii.