Zwierzoduchy. Spirit Animals. Tom 1

Syn 11 lat uwielbia książki Brandona Mulla, jest po całej serii Baśnioboru i marzy żeby film nakręcili :) kupuję z następne książki tego autora bo syn uwielbia te historie, oby więcej takich serii dla młodzieży. POLECAM

Jest naprawdę super, nie można oderwać oczu.Polecam zdecydowanie

Każdy kolejny rozdział pierwszego tomu serii przedstawia losy jednego z Naznaczonych w dzień ich 11-tych urodzin, podczas rytuału picia Nektaru. Są nimi Abeke, niesforna czarnoskóra dziewczynka uwielbiająca polowanie, Conor, prostolinijny syna pasterza, nieco wyniosła arystokratka i uciekinierka z kraju zawładniętego wojną z Pożeraczem Meilin i Rollan, sierota, drobny złodziejaszek, dziecko ulicy. Są oni na tyle nadzwyczajni, bo zamiast zwykłych zwierząt przyzywają poległe cztery Wielkie Bestie, kolejno lamparcicę Urazę, wilka Briggana, pandę Jhi oraz sokolicę Essix. Okazuje się, że każda ze stron konfliktu Pożeracz-Zielone Płaszcze chciałoby mieć po swojej stronie takiego zwierzoducha. A jak nie jego, to chociaż jego talizman, będący silnym artefaktem.

Więcej na [Adres usunięty]

Doszło do tego, że na dźwięk nazwiska „Brandon Mull” buzia śmieje nam się na całego, ponieważ z góry wiemy, że przed nami fantastyczna literacka przygoda. Do pierwszej części „Spirit animals” podeszłam trochę nieufnie, głównie dlatego, że nie przepadam za książkami, których bohaterami są zwierzęta. Jakie to było miłe zdziwienie i zaskoczenie, kiedy pogrążyłyśmy się z córeczką w lekturze i nie chciałyśmy kończyć! Fantastyka plus przygoda plus niebezpieczeństwo plus animozje między bohaterami plus magia – wszystko to daje naprawdę dobrą książkę dla młodzieży. Od samego początku czytelnik krok po kroku zostaje wprowadzony w fabułę. Poznaje czwórkę głównych bohaterów i staje się obserwatorem chwili, w której Abeke, Meilin, Conor i Rollan kończą jedenaście lat i zgodnie z tradycją otrzymują do wypicia Nektar, na mocy którego pojawiają się (albo i nie) w ich życiu ich prywatne zwierzoduchy; zwierzęta, które od tej pory zostają im przypisane i z którymi muszą nauczyć się porozumiewać, odczuwać ich pragnienia i potrzeby, odczytywać myśli i współpracować tak, by móc korzystać z ich magicznej, nadprzyrodzonej mocy. Ponieważ dzieci są różne, różnie u nich przebiega nawiązywanie więzi. Odważna, waleczna tropicielka Abeke nie ma problemu ze zrozumieniem swojej lamparcicy, podobnie jak dobry, mądry i wrażliwy Conor, który szybko znajduje wspólny język ze swoim wilkiem. Gorzej sprawa ma się u wyalienowanej i dumnej, uwielbiającej walki Meilin, która nie może pogodzić się z faktem, iż przyporządkowana jej została leniwa, powolna, wiecznie śpiąca panda i u Rollana, dziecka ulicy od zawsze nauczonego samodzielnego przetrwania, który otrzymał chadzającą (a właściwie fruwającą) własnymi drogami, kapryśną sokolicę. Dzieci muszą odnaleźć magiczne talizmany, by ocalić Erdas przed zniszczeniem, jednak nie pomaga im fakt, że nie tylko nie pałają do siebie sympatią i mają zupełnie różne charaktery, to jeszcze nie wszyscy grają w tej samej drużynie; jedno z nich otoczyli opieką śmiertelni wrogowie Zielonych Płaszczy. Czy kiedy dojdzie do decydującego starcia, dzieci będą umiały wybrać, staną po stronie dobra i zjednoczą siły? Zwłaszcza, że odnalezienie magicznych talizmanów wcale nie jest łatwe, gdy nie za bardzo wiadomo, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem.

„Zwierzoduchy” to taki tom wprowadzający w klimat przedstawionego świata. Czytelnik poznaje bohaterów, ich historie i powody, dla których znaleźli się właśnie w tym miejscu. Wraz z nimi wędruje przez krainy i pokonuje czające się na każdym kroku niebezpieczeństwa, a jednocześnie uczy się przetrwania, współpracy, pokory i oczywiście, odróżniania dobra od zła. Wszystko to w obecności prastarych, tajemniczych zwierząt, które w powróciły na ziemię i wybrały swoich opiekunów. W jakim celu? Odkrycie tego jest prawdziwym wyzwaniem dla czytelnika.

Umiejętnie zbudowane napięcie, bohaterowie wykreowani w tak różny, a jednak dziwnie uzupełniający się sposób, opisy przemierzanych krain, charakterystyka, aż wreszcie charakterystyka samych tytułowych zwierzoduchów - wszystko to sprawia, że te przygody po prostu chce się przeżyć.

Piękne wydanie mamy dzięki Wilga; twarda, kolorowa okładka, z której prawie wyskakują zwierzęta, a w środku mnóstwo podzielonego na rozdziały tekstu, od którego nie sposób się oderwać. Ci, którzy kochają fantastykę – z pewnością sięgną po kolejne części. My już jesteśmy w tej grupie, dlatego polecamy, zwłaszcza dzieciom 10+ !

#CzytaMy8+