Zostań do rana

Uwierzyć w siebie

Są takie książki, które od samego początku przejmują kontrolę nad czasem. Od pierwszego akapitu już się wie, że nie odłoży się jej aż do końca. Takie książki lubię najbardziej, dla nich jestem gotowa zarwać nawet noc. „ Zostań do rana „ jest świetnym przykładem powieści obyczajowej, która wciąga niczym najlepszy kryminał.

Niepozorna książeczka nieznanej mi dotąd autorki Agnieszki Krakowiak – Kondrackiej, przyciągnęła mój wzrok okładką w ciepłych jesiennych barwach. Początkowo fabuła książki wskazywała na banalną historyjkę miłosną, przynajmniej tak mi się przez chwilę wydawało. Bardzo szybko spotkała mnie miła niespodzianka, bo jest to ciepła opowieść o życiowych wyborach i trudach odbudowania tego, co na pozór zawaliło się definitywnie. Akcja toczy się dość powoli, ale nie jest nudna. Nie wywołuje burzy skrajnie różnych emocji, ale angażuje. Autorka kupiła mnie realizmem fabuły gdyż opisana przez nią historia mogłaby się wydarzyć naprawdę.

Basia przesympatyczna bohaterka, którą polubiłam od początku, porzucona przez wiarołomnego męża, została sama w kupionym na zapadłej wsi domu, gdzie mieli wieść wspólne szczęśliwe życie wziętych architektów. Po tym jak opuścił ją mąż, wszystko w jej życiu się poplątało. Musi zaczynać od zera, ponieważ została ograbiona z całego dorobku zawodowego, bo narcystyczny partner sygnował wszystko swoim nazwiskiem. Samotna, zrozpaczona, ze złamanym sercem, bez pracy, Basia przygarnia bezdomne psy tak samo poranione jak ona. Tak powstaje schronisko, które nie ma szans na sukces. Pieniądze ubywają z konta, bo opieka nad ocalałymi przed śmiercią psami wymaga sporych nakładów finansowych. A na domiar złego Baśka pewnego dnia reperując dach nad boksami dla swoich podopiecznych, ulega wypadkowi w wyniku, którego łamie nogę. Jest teraz zdana wyłącznie na pomoc sąsiadów. Opiekę nad swoimi psami będzie musiała powierzyć obcej osobie, ale takiej, która pokocha je równie mocno jak ona. Chętnych do pomocy jest kilku. Miejscowy weterynarz, który darzy Basię sympatią, sąsiadka Alina szukająca pracy dla swego kuzyna, który wyszedł z więzienia oraz emerytowany gołębiarz przysłany przez wójta.

To początek urzekającej i klimatycznej historii, opowiedzianej z niezwykłą lekkością i naturalnością. Opowieść skradła moje serce swoją prostotą, poruszeniem niezwykle ważnej problematyki oraz miejscem osadzenia akcji w scenerii świętokrzyskiej. Do pozytywów zaliczyłabym też, że kompozycja książki jest dobrze przemyślana. Nic nie dzieje się bez przyczyny, wszystkie wątki wzajemnie się przenikają i zgrabnie ze sobą łączą tak, że na koniec autorka nie musiała ich na siłę zlepiać.

„ Zostań do rana „ to historia o miłości, zaufaniu o tym jak łatwo ulegamy stereotypom osądzając innych pochopnie. O tym, że z każdej porażki można się podnieść i realizować własne pasje i marzenia. Walczyć mimo przeciwności losu stawiać sobie cele i dążyć do ich realizacji wbrew wszystkim i wszystkiemu. Powieść, która nie wymaga może szczególnej uwagi czytelnika, ale wzbudza ogromne pokłady empatii nie tylko do ludzi, ale także zwierząt.

Ta książka to doskonały przykład, że dobrze napisana powieść obyczajowa potrafi wciągnąć i wzbudzić zachwyt.Spowodować, że chłonie się ją z przyjemnością i ekscytacją. Nie wiem na jak długo zostanie ta historia w mojej głowie, ale na tę chwilę mam poczucie zadowolenia z bardzo przyjemnie spędzonego czasu w jej towarzystwie. Polecam to książka, którą warto przeczytać zwłaszcza, jeżeli ktoś kocha zwierzęta.

„ Czasem łatwiej jest przekroczyć próg, kiedy wiadomo, że za nim ktoś na ciebie czeka. „

Urzekająca, niebywale klimatyczna, owiana jesiennymi i nostalgicznymi barwami oprawa książki "Zostań do rana" zdecydowanie skupiła moją uwagę i tym samym zachęciła do odbycia spotkania z najnowszą powieścią Agnieszki Krakowiak-Kondrackiej. Moje zaciekawienie owym utworem było tym większe, iż pióro autorki nie było mi dotąd znane w wersji literackiej, bo odzwierciedlenie pisanych przez nią scenariuszy miałam okazję zobaczyć na ekranie w postaci prezentowanych seriali. Jak zatem wypadła moja pierwsza przygoda z twórczością pisarską znanej scenarzystki?

Agnieszka Krakowiak-Kondracka - scenarzystka seriali, m.in. Samo życie, Niania w wielkim mieście, Druga szansa. Przez wiele lat wiodący scenarzysta hitu TVP2 Na dobre i na złe - serial pod jej skrzydłami osiągnął znakomite wyniki oglądalności - ponad 6 milionów widzów. Autorka powieści: Jajko z niespodzianką, Cudze jabłka, Zostań do rana. Jajko z niespodzianką, debiutancka powieść, została uznana przez jury plebiscytu portalu [Adres usunięty] za "Najlepszą Książkę na Wiosnę 2014". (źródło: okładka książki)

Basia to niedoceniona architekt samotnie mieszkająca w domku położonym w niewielkiej wsi w Górach Świętokrzyskich. Od rozstania z mężem, który dopuścił się zdrady, minęło już trochę czasu, ale kobieta nadal próbuje otrząsnąć się po bolesnym rozwodzie. Nie sądziła, że przeprowadzka ze stolicy na prowincję tak diametralnie odmieni jej życie i pozbawi poniekąd szansy na spełnienie marzeń. Baśka nie wie, co dalej, nie wyznaje nawet własnej matce, że jej małżeństwo to już przeszłość. Bo jak przyznać przed rodzicielką, że miała rację? Nie ma ani pracy, ani doświadczenia, ani perspektyw na przyszłość. Pieniądze ubywają z konta, a opieka nad zwierzętami - psami przybłędami, niekiedy cudem ocalonymi przed śmiercią, wymaga też nakładów finansowych. A jakby tego było mało, pewnego dnia Baśka ulega wypadkowi, w wyniku którego łamie nogę. Zmuszona jest zatrudnić pracownika. Na szczęście zjawiają się ludzie skory do pomocy przy porzuconych czworonogach. Miejscowy weterynarz, któremu wpadła w oko... Sąsiadka Alina poszukująca pracy dla swego kuzyna i wysuwająca właśnie jego kandydaturę na idealnego opiekuna zwierząt... Oraz emerytowany gołębiarz przysłany przez wójta...

Porywająca fabuła skupiająca kilka nici wątkowych harmonijnie ze sobą skojarzonych, ukazana w skromnej i minimalistycznej formie nadaje opowiedzianej historii lekkości i naturalności. Ponadto od samego początku rodzi zaabsorbowanie, co z pewnością jest jednym z atutów owej powieści. Prostota, rozważne poprowadzenie motywów wyzwalających napięcie i budzących ciekawość, a także powściągliwość w ujawnianiu zbyt wielu szczegółów powodują, iż najnowszy utwór Agnieszki Krakowiak-Kondrackiej chłonie się z przyjemnością, pasją i ekscytacją. Stonowane i esencjonalne opisy, osadzenie akcji w pełnej uroku scenerii świętokrzyskiej, poruszanie niezwykle ważnej problematyki chwilami chwytającej za serce, wyważone i swobodne dialogi sprawiające wrażenie autentycznych, to kolejne zalety tegoż woluminu. Oryginalna i przepiękna szata graficzna oraz frapujący i w pewnym sensie zmysłowy tytuł nie tylko stanowią ozdobę ukazanej opowieści, ale nade wszystko w pełni oddają jej istotę. Smakowaniu prozy nierzadko towarzyszą smutek i wzruszenie, ale momentami pojawia się również lekki humor urozmaicający ową życiową historię i odziewający ją w optymistyczne barwy. Podczas delektowania się lekturą napotyka się też niejednokrotnie zaskakujące, szokujące, a nawet przerażające obrazy. Obrazy niewyobrażalne i niezrozumiałe przedstawiające sceny, w których dominuje zło i okrucieństwo wymierzone wobec niewinnych, a co najważniejsze, wobec słabszych. Zakończenie okazuje się przewidywalne, ale jakże subtelne, ciepłe i naznaczone nadzieją.

W "Zostań do rana" przewija się wiele intrygujących osobowości, z których każda zmaga się z piętnem przeszłości i stara się na nowo budować teraźniejszość, co niestety nie jest łatwe, zważywszy na ogrom powagi sytuacji. Wrażliwa i lojalna Baśka leczy złamane serce, analizuje swoje nieistniejące małżeństwo dostrzegając wreszcie to, co było widoczne gołym okiem przez innych. Antidotum na jej smutki, problemy i bolesną samotność jest psie schronisko, nad którym nagle pojawia się burzowa chmura... Kostek, za którym kroczą kryminalne cienie, nieustannie musi udowadniać, że jest niewinny. Tylko to nie jest takie proste, kiedy nikt nie wierzy w wypowiadane przez niego słowa i zapewnienia. A może nie chce wierzyć, bo tak jest łatwiej... Weterynarz Andrzej całkowicie oddany zwierzętom i poświęcający im należytą uwagę nie potrafi ułożyć swego prywatnego życia. Prawdę mówiąc, w ogóle go nie ma... Z kolei Eliza od dawna skrywa pewne tajemnice, od lat żyje z poczuciem winy i żalu do samej siebie za podjęte niegdyś decyzje. Ale czy mogła wówczas postąpić inaczej? A Alina... Cóż, jej odwaga, siła i chęć pomocy mogą okazać się zbawienne... Co łączy bądź też co połączy owe barwne postacie? Jak potoczą się ich skomplikowane losy? Czy rozliczą się z nękającą ich przeszłością? I czy odnajdą tę odpowiednią ścieżkę prowadzącą do szczęścia? Czy ich życie obierze w końcu właściwy kierunek?

"Zostań do rana" to niepozbawiona delikatności i wdzięku, błyskotliwa, a chwilami przejmująca opowieść. To historia o miłości, zaufaniu, rozstaniu i nienawiści. O wpływie stereotypów na życie społeczne, uleganiu im i walce z nimi. O radzeniu sobie z porażką, samotnością, poczuciem izolacji i zamknięcia w przysłowiowej złotej klatce. O smaku wolności w pełnym tego słowa znaczeniu. O stopniowym przebudzaniu i dostrzeganiu własnych potrzeb, marzeń i pasji. O stawianiu sobie celów i dążeniu do ich realizacji. O życiu w zgodzie ze sobą, swoimi myślami i założeniami, wbrew wszystkiemu i wszystkim. O odnajdywaniu się w lokalnej społeczności oraz o blaskach i cieniach życia na wsi. O ratowaniu życia zwierząt potraktowanych w bestialski sposób. O tym, że pies jest nie tylko przyjacielem człowieka, ale też wybawicielem, i co najważniejsze, uzdrowicielem duszy. O oddaniu, poświęceniu i przeznaczeniu. O tym, że każdy zasługuje na drugą szansę, i że prawda zawsze znajdzie swe ujście i ujrzy światło dzienne. I wreszcie o nadziei, która może dla co poniektórych jest "matką głupich", ale dla innych jest swego rodzaju światełkiem, sensem życia, szansą na życie... Lepsze życie...

"Zostań do rana" to proza obyczajowa, której lektura pozostawia zarówno poczucie zadowolenia z mile spędzonego czasu, jak i iskrę tęsknoty i pragnienie ponownego zanurzenia się w niej. To opowieść, której scenariusz mogłoby napisać samo życie. To historia wyzwalająca morze emocji odczuwalnych długo po zaznajomieniu się z utworem. To książka, której warto się przyjrzeć. Serdecznie polecam!

O tym, że bycie zdradzanym nie oznacza przegranej, że koniec zawsze bywa początkiem czegoś nowego i o tym, że nie warto ufać pozorom pisze Agnieszka Krakowiak-Kondradzka w powieści „Zostań do rana”. Szukacie literatury, która może Was pocieszyć? Jesteście w dołku i macie ochotę na towarzystwo kogoś, kto znalazł się w podobnej sytuacji? Lubicie życiowe historie i polską literaturę obyczajową? Jeśli tak, zapraszam na recenzję.

ZARYS FABUŁY

Wykorzystana, porzucona, samotna. Życie trzydziestopięcioletniej Basi stanęło do góry nogami w momencie, kiedy ukochany mąż, dla którego poświęciła wszystko, zostawił ją dla innej. Kobieta zamieszkuje więc znajdujący się na odludziu dom, ratując porzucone psiaki i marząc o stworzeniu im schroniska z prawdziwego zdarzenia.

Fala nieszczęść nie ma jednak zamiaru odpuścić. Basia ulega wypadkowi, na wskutek którego zostaje zmuszona do wynajęcia kogoś do pomocy. Jak się okazuje, pech bywa użyteczny, a nieszczęście daje początek nowym znajomościom. W codzienności kobiety pojawia się sympatyczny weterynarz, któremu najwyraźniej wpadła w oko i pewien mężczyzna z przeszłością, którego być może powinna się bać.

Dokąd zaprowadzi Baśkę nowe życie? Czy zdradzona kobieta aby na pewno jest tą przegraną?

KOBIETA PO PRZEJŚCIACH I MĘŻCZYZNA Z KRYMINALNĄ PRZESZŁOŚCIĄ

Autorka książki postanowiła połączyć powieść obyczajową z romansem i bohaterów zwyczajnych z tymi nieco odbiegającymi od norm. Jaki mamy tego efekt i kogo możemy w książce spotkać? Największe pole manewru zyskuje Basia, której trudna sytuacja wzbudza w czytelniku nie tyle współczucie, ile złość wynikającą z niesprawiedliwości. Nic mnie bardziej nie oburza, aniżeli zdrada, stąd już na wstępie przypuszczałam, że solidarność jajników pozwoli mi dostatecznie zaprzyjaźnić się z tą bohaterką. Pracowita, wrażliwa, ale też nieufna wypada całkiem zwyczajnie na tle chociażby zagadkowego Kostka, który naznaczony rodzinnym piętnem spędził jakiś czas za kratami więzienia. Choć autorka ostatecznie uchyla rąbek tajemnicy jego przeszłości i ściąga ciążącą na nim maskę mroku, przyznam, że do samego końca czułam pewien opór treści uniemożliwiający mi dogłębne go poznanie. A chętnie prześledziłabym więcej scen z udziałem tegoż mężczyzny.

SŁOWO NA TEMAT AKCJI I… CZWORONOGÓW

Akcja powieści toczy się dość leniwie, co nie oznacza, że książka jest nudna. Sporo da się przewidzieć i nie obyło się bez typowego „dobro zostaje nagrodzone, a zło ukarane”, ale… Muszę przyznać, że powieść okazała się całkiem przyjemnym czytadełkiem, skupionym nie na jednym, a kilku wątkach spajanych miłością. Fabuła nie wymaga intensywnego myślenia, nie wywołuje burzy skrajnie różnych emocji, choć angażuje. To ciepła, nieskomplikowana i zdecydowanie relaksująca lektura, z mocnym psim akcentem w tle. O ile uroki prowincji nie odegrały tutaj wielkiej roli, budowane przez bohaterkę schronisko okazało się mieć naprawdę niemałe znaczenie. Gratka dla wielbicieli polskiej literatury obyczajowej i sympatyków czworonogów – wcale nie tych rasowych.

PODSUMOWANIE

Przyjaźń, miłość, zdrada i ciągnące się za ludźmi historie. Nie powiedziałabym, że jest to lektura obowiązkowa, bo być może nie zapamiętam jej na długo, ale na pewno jest to książka, która w momencie czytania dostarczyła mi jak najbardziej pozytywnych wrażeń. Polecam w szczególności dojrzałym kobietom, które znalazły się na rozstaju dróg. Autorka pociesza, daje nadzieję i motywację do tego, by ruszyć dalej. A czy tego potrzebujecie i czy sięgniecie po tę powieść? Wybór pozostaje w Waszych rękach.

[Adres usunięty]

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA – książka ukaże się 26 października 2017 r. nakładem Wydawnictwa Literackiego

Przyznam, że sięgnęłam po powieść „Zostań do rana” z obawami – czy aby nie okaże się, że to kolejne na polskim rynku niepoprawne romansidło?

Spotkała mnie jednak miła niespodzianka, gdyż Agnieszka Krakowiak-Kondracka nie poszła na łatwiznę i przygotowała dla czytelników kilka fabularnych niespodzianek, które sprawiły, że lektura była lekka i przyjemna, ale nie banalna.

Niektóre wydarzenia są przewidywalne, ale nie psują one przyjemności czytania. Zwłaszcza że autorka potrafi wywieźć czytelnika w pole – gdy wydaje się, że zaraz nastąpi słodkie rozwiązanie albo wyznanie uczuć, z chwilę dzieje się akurat coś innego.

Trudno nie polubić głównej bohaterki, Baśki, która po rozwodzie została sama w domu położonym może i malowniczo, bo w świętokrzyskiej głuszy, ale jednocześnie oddalonym nawet od małego, prowincjonalnego miasteczka.

Rozstanie z wiarołomnym mężem złamało kobietę i pozbawiło wiary w siebie. Wydawać by się mogło, że Barbara powoli odnajduje szczęście w opiekowaniu się bezpańskimi psami, jednak niepokój o szybko topniejący stan konta na pewno jej w tym nie pomaga.

Gdy na drodze bohaterki niespodziewanie pojawiają się dwaj mężczyźni, robi się jeszcze więcej zamieszania. W dodatku w życie Baśki nagle wkracza jej energiczna matka. To zdecydowanie za wiele nawet dla tak tolerancyjnej kobiety jak młoda pani architekt teraz będąca samozwańczą właścicielką schroniska dla czworonogów.

Losy głównej bohaterki i jej starych oraz nowych znajomych śledzi się zaciekawieniem, zwłaszcza że życie wciąż piętrzy problemy i rzuca kłody pod nogi.

Jak jednak twierdzi matka Baśki, nawet z podarowanych kwaśnych cytryn można zrobić słodką i smaczną lemoniadę.

I ten optymistyczny ton zdaje się unosić nad całą akcją, która wcale nie jest tak prosta i oczywista, jak mogłoby się wydawać na początku lektury.

„Zostań do rana” to powieść wzruszająca, ale i tchnąca optymizmem, życiowa, nieprzesłodzona i wiarygodna.

Ubarwiają ją epizody dotyczące przygarniętych psiaków, najczęściej skrzywdzonych przez ludzi, oraz wątek kryminalny, który również przynosi niespodziewane rozwiązanie i odsłania sporo prawdy o jednym z bohaterów.

Czyta się tę powieść przyjemnie, także dzięki lekkiemu stylowi – to bardzo dobra lektura na szarą jesienną aurę, deszczowe wieczory (i nie tylko).

BEATA IGIELSKA

"Zostań do rana" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Agnieszki Krakowiak-Kondrackiej i przyznam szczerze, do końca nie wiedziałam, czego mogę się z związku z tą pisarką spodziewać. Tym większe okazało się moje zaskoczenie tą powieścią. Oczywiście pozytywne :).

"Zostań do rana" to standardowy scenariusz na romans. Kobieta po rozwodzie, ze złamanym sercem, spotyka mężczyznę, a właściwie mężczyzn po przejściach. No cóż to nadal chwyta, może dlatego, że wiele kobiet czuje się na takich życiowych zakrętach. To zdanie brzmi trochę jak krytyka, choć w sumie nie podchodzę do tego w ten sposób. Całość tej książki stanowi dobrze napisaną, ciekawą i mądrą historię o ludzkich wyborach i ich konsekwencjach. Nie ma może fajerwerków, jednak jeśli ktoś tak ja ja potrzebuje teraz, spokojnej, nieskomplikowanej, jednak niezwykle przyjaznej i ciekawej historii na ostatnie jesienne wieczory, to ta pozycja jest do tego idealna.

Główną bohaterką powieści jest Basia. Kobieta poświęciła swoje życie mężowi, wspomagała go w pracy, zrezygnowała ze swoich ambicji oraz znajomych. Jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, mąż zaczął szukać kogoś mniej oddanego i... młodszego. Niestety znalazł. Basia została sama, w starym domu na przysłowiowym końcu świata, otoczona gromadką niesfornych psów. Wszystko jakoś by się toczyło, gdyby nie nieszczęśliwy wypadek. Unieruchomiona kobieta potrzebuje kogoś do pomocy. Chętnych jest aż nadto, co więc z tego wyniknie? Tego dowiecie się oczywiście sięgają po tę powieść.

Ja gorąco Was do tego zachęcam. Czas spędzony, przy tej książce nie będzie stracony. :)

[Adres usunięty]