Zostaje w rodzinie

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością rodzimej pisarki, dlatego sięgając po lekturę nie wiedziałam zupełnie czego mogę się po niej spodziewać. Powieść okazała się być lekka, przyziemna, z humorem i pazurem...

Zagłębiając się w lekturze poznajemy mieszkającą w Warszawie na Ursynowie rodzinę Koreckich - Ewę i Karola oraz ich dorastające dzieci Lucy i Olka. Kobieta jest menadżerką w niewielkim klubie sportowym nad którym zawisło widmo bankructwa. Jej mąż jest z kolei właścicielem firmy zaopatrującej lokale gastronomiczne w sprzęt kuchenny. Jego wielką pasją, która często wysuwa się ponad wszelkie obowiązki firmowe, a nawet rodzinne są szachy. W każdej możliwej chwili Karol prowadzi internetowe rozgrywki z graczami z całego świata. Co przyniesie mu rozgrywany obecnie turniej? Ich dzieci to natomiast typowe nastolatki, które są obecnie w okresie buntu. Nie specjalnie dogadują się ze sobą, a co dopiero mówić o nic nie rozumiejących rodzicach. Chociaż w miarę czytania ich stosunek powoli zaczyna się zmieniać. Duża w tym zasługa ich dziadka, który pomieszkuje w domu Koreckich na czas przeprowadzenia badań w stolicy. Dziadek jak się okazuje też ma swoje za uszami i może dlatego pomimo początkowych obaw dobrze dogaduje się z wnukami, a jego wizyta u nich niesie za sobą szereg korzyści dla całej rodziny...

Początkowo myślałam, że jest to powieść typowo świąteczna. Jej akcja rozpoczyna się jednak w kwietniu, a święta są zaledwie finalnie maleńkim akcentem historii snutej przez pisarkę, więc tym razem okładka wprowadziła mnie w mały błąd. Fabuła książki jest interesująca, przyziemna a sami bohaterowie dość zwariowani choć w sumie ich perypetie zdecydowanie nie są jakieś wyimaginowane czy abstrakcyjne. Ot zwykła polska rodzina jakich wiele, z dorastającymi dziećmi, niepewnym rynkiem pracy i troskami dnia codziennego. Bardzo łatwo w tym wszystkim odnaleźć cząstkę siebie. Autorka skupiła się w swojej książce na zwykłych rodzinnych relacjach, a jak wiadomo w każdej rodzinie raz jest lepiej a raz gorzej. Pokazała tym samym, że to właśnie w rodzinie siła, że jeżeli mamy przy sobie osoby, na których możemy polegać, nawet gdy nie prosimy o pomoc, jesteśmy wielkimi szczęściarzami.

Historia jest optymistyczna i trafi w gusta zarówno młodszych czytelniczek jak i tych nieco starszych. Autorka pokazała w niej życie takim jakie jest, bez słodzenia i skrajności. Podobał mi się jej język, humor i swobodny styl. Przeszkadzały z kolei dość często pojawiające się literówki. Ogólne wrażenie jednak po przeczytaniu książki jest pozytywne. Myślę, że po takie lekkie, niezobowiązujące lektury z których często można wychwycić dla siebie jakieś życiowe mądrości i wartości, zawsze warto sięgać i polecać je innym.Polecam więc serdecznie ;)